Κάποιους ανθρώπους τους γνωρίζεις λίγο και όμως τους συμπαθείς ή/και τους αγαπάς σαν να τους ξέρεις μία ζωή! Αν είσαι και λίγο τυχερός, τους γνωρίζεις ακόμα περισσότερο και λίγο καλύτερα… από κοντά και προσωπικά!!!
Νομίζω πως δεν χρειάζεται να πω τίποτα παραπάνω, για να μην «χαλάσω» την μαγεία, την «ζεστασιά» και την μουσική ολοκλήρωση που μας χαρίζει καθημερινά η καλή μας φίλη Demy, στον OFFRADIO! Ειδικά μετά από μία εκπομπή όπως αυτή, με 32 τραγούδια που λίγο ή πολύ χαρακτηρίζουν την ζωή της!
Demaki, αυτό το post είναι ίσως το μικρότερο δώρο που θα μπορούσα να σου κάνω, μαζί με τις καλύτερες ευχές μου! Να είσαι πάντα καλά, φιλάρες!!!
Enjoy the birthday show here (κάνε κλικ και μετά download free)
P.S. 1 : Η Demy μάλλον ξέχασε να μου στείλει την playlist, οπότε προτίμησα να μην ανεβάσω τα κομμάτια, ένα ένα, γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι τα «κατάλαβα» όλα! Ελπίζω αύριο να συμπληρώσω το post και να το χαρούμε όλοι!!!
P.S. 2 : Οφείλω να πω στους «συνήθεις» αναγνώστες του κατακαημένου αυτού blog ότι σύντομα θα γράψω για τον γάμο του αδερφού μου, τις βόλτες μου στην Αθήνα και την εξέλιξη του πτυχίου μου! Υπομονή! RESPECT σε όλους!!!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορίες της φιλίας.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορίες της φιλίας.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2008
Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2008
No time... (for you)!!!
Εδώ και καιρό έχω εγκαταλείψει το κατακαημένο αυτό blog (όπως συνηθίζω να το αποκαλώ), αλλά οι υποχρεώσεις (και όχι μόνο) φταίνε που με κρατάνε μακριά του και μακριά σας.
Σε γενικές γραμμές, μπορώ να σας πω ότι :
- Δουλεύω στο σουβλατζίδικο (και σας περιμένω εκεί, κάθε απόγευμα)
- Ετοιμάζω τον γάμο του αδερφού μου (και «τρέχω», γιατί είναι στις 25 Οκτώβρη)
- Βγαίνω, πίνω, περνάω καλά με φίλους και φίλες (γλεντάω, επειδή πήρα πτυχίο)
- Τον «καλό, ποιοτικό, ελεύθερο» χρόνο μου, τον αφιερώνω… ε, που αλλού? Στις γυναίκες, στα μαναράκια μου, στις «φίλες» μου και ειδικά σε μια καπετάνισσα… (όχι αποκλειστικά όμως… ε!)
- Τον υπόλοιπο ελεύθερο χρόνο μου (που είναι λίγος) διαβάζω τα blogs φίλων (ό,τι έχετε γράψει από τον Αύγουστο ως τώρα, αναπληρώνω τα «κενά» μου), τα λέω με φίλους και φίλες διαδικτυακά, ακούω καλές μουσικές και κυρίως OFF RADIO, βλέπω καμιά σειρά (κυρίως south park, masters of horror και τώρα τελευταία Dr Who) ή καμιά ταινία, διαβάζω καμιά εφημερίδα ή κανένα βιβλιαράκι…
Νομίζω πως δικαιολογημένα αποφάσισα να αρχίσω γυμναστήριο από αρχές Νοέμβρη και όχι τώρα. Πιστεύω πως θα με δικαιολογήσετε αν για λίγο καιρό ακόμα, δεν γράφω συχνά εδώ και δεν επισκέπτομαι συχνά τα blog σας. Να είσαστε σίγουροι πάντως ότι θα σας τα πω όλα, εν καιρώ!!!
Αυτά τα λίγα για τώρα. Αν και είχα αποφασίσει να μην γράψω ούτε μία λέξη μέχρι να βρω αρκετό χρόνο, η διάθεσή μου απόψε ήταν έτσι
και με τη βοήθεια δυο καλών φίλων (θηλυκών, χα), έφτιαξε! Έστω και αν χρειάστηκε να διαγράψω από τη ζωή μου ένα φίλο. Να, δείτε εδώ την διαγραφή (διαβάστε όλη τη σελίδα, προσεχτικά) και γελάστε όπως γελάω εγώ τώρα! Με την ψυχή μου!!!
Υ.Γ. : Πες μου τώρα, «φίλε» μου, ακόμα νομίζεις πως η ζωή μου είναι κενή και πως η δική σου είναι καλύτερη? Κρίμα! Άντε, στην ευχή του Θεού!!!
(four songs included... enjoy!!!)
Σε γενικές γραμμές, μπορώ να σας πω ότι :
- Δουλεύω στο σουβλατζίδικο (και σας περιμένω εκεί, κάθε απόγευμα)
- Ετοιμάζω τον γάμο του αδερφού μου (και «τρέχω», γιατί είναι στις 25 Οκτώβρη)
- Βγαίνω, πίνω, περνάω καλά με φίλους και φίλες (γλεντάω, επειδή πήρα πτυχίο)
- Τον «καλό, ποιοτικό, ελεύθερο» χρόνο μου, τον αφιερώνω… ε, που αλλού? Στις γυναίκες, στα μαναράκια μου, στις «φίλες» μου και ειδικά σε μια καπετάνισσα… (όχι αποκλειστικά όμως… ε!)
- Τον υπόλοιπο ελεύθερο χρόνο μου (που είναι λίγος) διαβάζω τα blogs φίλων (ό,τι έχετε γράψει από τον Αύγουστο ως τώρα, αναπληρώνω τα «κενά» μου), τα λέω με φίλους και φίλες διαδικτυακά, ακούω καλές μουσικές και κυρίως OFF RADIO, βλέπω καμιά σειρά (κυρίως south park, masters of horror και τώρα τελευταία Dr Who) ή καμιά ταινία, διαβάζω καμιά εφημερίδα ή κανένα βιβλιαράκι…
Νομίζω πως δικαιολογημένα αποφάσισα να αρχίσω γυμναστήριο από αρχές Νοέμβρη και όχι τώρα. Πιστεύω πως θα με δικαιολογήσετε αν για λίγο καιρό ακόμα, δεν γράφω συχνά εδώ και δεν επισκέπτομαι συχνά τα blog σας. Να είσαστε σίγουροι πάντως ότι θα σας τα πω όλα, εν καιρώ!!!
Αυτά τα λίγα για τώρα. Αν και είχα αποφασίσει να μην γράψω ούτε μία λέξη μέχρι να βρω αρκετό χρόνο, η διάθεσή μου απόψε ήταν έτσι
και με τη βοήθεια δυο καλών φίλων (θηλυκών, χα), έφτιαξε! Έστω και αν χρειάστηκε να διαγράψω από τη ζωή μου ένα φίλο. Να, δείτε εδώ την διαγραφή (διαβάστε όλη τη σελίδα, προσεχτικά) και γελάστε όπως γελάω εγώ τώρα! Με την ψυχή μου!!!
Υ.Γ. : Πες μου τώρα, «φίλε» μου, ακόμα νομίζεις πως η ζωή μου είναι κενή και πως η δική σου είναι καλύτερη? Κρίμα! Άντε, στην ευχή του Θεού!!!
Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2008
Ξυπνάω...
... μετά από απουσία 20 περίπου ημερών, γύρισα στη Θεσσαλονίκη "νικητής". Δυστυχώς, κάποιοι φίλοι και κάποιες "φίλες", μου στέρησαν την χαρά της επιτυχίας! Δεν πειράζει, ας πούμε απλά ότι ξυπνάω και βλέπω κάποια πράγματα με άλλο μάτι...
It'd be okay,
I would be alright...
Special thanks to Electronik^aki and to Lana for their support! RESPECT!!!
Υ.Γ. 1 : Περισσότερα νέα και πληροφορίες για τις εξετάσεις μου θα γράψω μάλλον από Δευτέρα, αλλά προς το παρόν οφείλω να σας πω ότι... ΝΑΙ, ΕΙΜΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΓΙΑΤΡΟΣ!!!
Υ.Γ. 2 : Για τους φίλους και τις φίλες (και τις "φίλες") που θα είναι στη Θεσσαλονίκη την Κυριακή, θα με βρείτε στο party του offradio, στο αγαπημένο μου καφέ Bliss (Ερμού 51, Αριστοτέλους)! Σας περιμένω εκεί!!!
Κυριακή 3 Αυγούστου 2008
Μία κηδεία και ένα... bachelor!!!
Μία κηδεία? Τίίί? Α, ναι! Ένας γνωστός μου πέθανε από υπερβολική δόση πριν λίγες μέρες! Ε, λίγο που ήταν μόνο "γνωστός - φίλος", λίγο που εδώ και χρόνια ήξερα ότι έμπλεξε με ναρκωτικά, δεν μπορώ να πω ότι με "χάλασε" τόσο! Αστον τώρα αυτόν...
Ένας από τους κολλητούς μου, αυτός που ζει στο Λονδίνο, ο Μorgan, ο 4NdR34S, παντρεύεται στις 30 Αυγούστου! Σήμερα... απόψε... ε, χθες βράδυ, ντε, ήρθε Ελλάδα, για να κάνουμε το bachelor party του!!!
Η ώρα είναι... 7:45... τα γ@αμημένα πουλιά πάλι κελαηδούν, αλλά αυτή τη φορά, δεν θα με ενοχλήσουν στο να κοιμηθώ! Βλέπεις, ήπια λίγο από... πόσα μπουκάλια vodka? Δύο ήταν, Μανώλη? Ή τρία? "Ρε συ, άσε, οι φίλοι κερνάνε απόψε!" (έβγαλες και κέρδος, κουφάλα? lol)
Κάτι αστεία λέγανε για τρεις βίζιτες που πήρανε κάποτε και ο Μ. έκανε λάθος "κουμάντα" και τους βγήκε παραπάνω λεφτά! Κάτι λέγαμε και συγκινηθήκαμε! Κάτι βυζιά κοιτούσαμε και λέγαμε στον Morgan πως "ό,τι χούφτωσε, χούφτωσε"! Κάτι που μας έκανε όλους να σκεφτόμαστε το παρελθόν, να χαρούμε για το παρόν και να λαχταρήσουμε για το μέλλον.. για το μέλλον, όπου όλοι (επιτέλους) θα μένουμε στην ίδια πόλη!!!
Και να τα ποτά, και να τα γέλια, και να τα χαζά και τα αστεία... μέχρι και ένα "τσιγάρο" βρέθηκε κάποια στιγμή στα χέρια μου και : " Ποιός το έστριψε αυτό? Εγώ δεν καπνίζω εδώ και 1,5 χρόνο! Αλλά για σένα, ρε Morgan... αρκεί να θυμάσαι, πως τα παιδιά σου, είναι ανήψια μου"!!! (και πως το κάπνισμα επηρεάζει αρνητικά ακόμα και το σπέρμα σου!) :P
Ηπιαμε, είπαμε, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε! Κανείς από εμάς δεν μπορούσε να οδηγήσει, όχι γιατί ήπιαμε τόσο, αλλά γιατί δεν θέλαμε να φύγουμε! Α, ναι, κάποιος ξέρασε κιόλας, δίπλα στο clubάκι που είμασταν ( για ποιόν χτυπάει η καμπάνα, γαμπρέ?). Αν είχα δύναμη τώρα, θα έβαζα εδώ εκείνο το τραγούδι του Morrisey, που λεέι "he was the first of the gang"... τα υπόλοιπα λόγια δεν τα θυμάμαι, αλλά ξέρω πως ο Morgan είναι ο πρώτος που τολμάει να κάνει το μεγάλο βήμα και να παντρευτεί! Ναι, ρε man, μπορεί να σου λέω από κοντά πως εγώ δεν πρόκειται να παντρευτώ και να κάνω παιδιά, αλλά από εδώ, μπορώ να σου πω πως γι'αυτό που κάνεις, χρειάζονται μεγάλα @ρχίδι@! RESPECT! (και ό,τι και αν χρειαστείς, εδώ είμαι εγώ!)
Αντε, πάω για ύπνο τώρα, γιατί κάτι λέγαμε για μπάνιο αύριο, κάτι για καφέ, κάτι για ποτά... είναι και μία "φίλη" μου που ίσως και να την δω... ή μήπως όχι?... άντε να δούμε τί θα γίνει πρώτα! Αυτό που ξέρω πάντως, είναι πως, προτεραιότητα έχει ο... "γαμπρός"!!!
P.S. 1 : Ίσως να έκανα ορθογραφικά λάθη... ίσως να είπα παραπάνω από ό,τι έπρεπε... ή και λιγότερα ακόμα! Συγχωρέστε με... είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα γράψω τίποτα όλο τον Αύγουστου... τώρα όμως, όσο και αν έχω πιεί, μου βγήκε! Μorgan-ίκο, καλά στέφανα! Σας αγαπάω όλους, ρε! Καλά να περνάτε όλοι!!! (άντε να δω τώρα... θα σχολιάσεις ή κοιμάσαι κιόλας? :P)
P.S. 2 : Βούρκωσαν τα μάτια μου, γαμώτο... χάλια και τέλεια, συγχρόνως!!!
P.S. 3 : Τελικά παρά τη μέθη μου, βρήκα τους στίχους και τους έβαλα στο link παραπάνω.... Claire, i don't really mean that he put a gun in his hand... ;) I wish you the best! Take good care of my buddie, ok? Kisses!!!
Ένας από τους κολλητούς μου, αυτός που ζει στο Λονδίνο, ο Μorgan, ο 4NdR34S, παντρεύεται στις 30 Αυγούστου! Σήμερα... απόψε... ε, χθες βράδυ, ντε, ήρθε Ελλάδα, για να κάνουμε το bachelor party του!!!
Η ώρα είναι... 7:45... τα γ@αμημένα πουλιά πάλι κελαηδούν, αλλά αυτή τη φορά, δεν θα με ενοχλήσουν στο να κοιμηθώ! Βλέπεις, ήπια λίγο από... πόσα μπουκάλια vodka? Δύο ήταν, Μανώλη? Ή τρία? "Ρε συ, άσε, οι φίλοι κερνάνε απόψε!" (έβγαλες και κέρδος, κουφάλα? lol)
Κάτι αστεία λέγανε για τρεις βίζιτες που πήρανε κάποτε και ο Μ. έκανε λάθος "κουμάντα" και τους βγήκε παραπάνω λεφτά! Κάτι λέγαμε και συγκινηθήκαμε! Κάτι βυζιά κοιτούσαμε και λέγαμε στον Morgan πως "ό,τι χούφτωσε, χούφτωσε"! Κάτι που μας έκανε όλους να σκεφτόμαστε το παρελθόν, να χαρούμε για το παρόν και να λαχταρήσουμε για το μέλλον.. για το μέλλον, όπου όλοι (επιτέλους) θα μένουμε στην ίδια πόλη!!!
Και να τα ποτά, και να τα γέλια, και να τα χαζά και τα αστεία... μέχρι και ένα "τσιγάρο" βρέθηκε κάποια στιγμή στα χέρια μου και : " Ποιός το έστριψε αυτό? Εγώ δεν καπνίζω εδώ και 1,5 χρόνο! Αλλά για σένα, ρε Morgan... αρκεί να θυμάσαι, πως τα παιδιά σου, είναι ανήψια μου"!!! (και πως το κάπνισμα επηρεάζει αρνητικά ακόμα και το σπέρμα σου!) :P
Ηπιαμε, είπαμε, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε! Κανείς από εμάς δεν μπορούσε να οδηγήσει, όχι γιατί ήπιαμε τόσο, αλλά γιατί δεν θέλαμε να φύγουμε! Α, ναι, κάποιος ξέρασε κιόλας, δίπλα στο clubάκι που είμασταν ( για ποιόν χτυπάει η καμπάνα, γαμπρέ?). Αν είχα δύναμη τώρα, θα έβαζα εδώ εκείνο το τραγούδι του Morrisey, που λεέι "he was the first of the gang"... τα υπόλοιπα λόγια δεν τα θυμάμαι, αλλά ξέρω πως ο Morgan είναι ο πρώτος που τολμάει να κάνει το μεγάλο βήμα και να παντρευτεί! Ναι, ρε man, μπορεί να σου λέω από κοντά πως εγώ δεν πρόκειται να παντρευτώ και να κάνω παιδιά, αλλά από εδώ, μπορώ να σου πω πως γι'αυτό που κάνεις, χρειάζονται μεγάλα @ρχίδι@! RESPECT! (και ό,τι και αν χρειαστείς, εδώ είμαι εγώ!)
Αντε, πάω για ύπνο τώρα, γιατί κάτι λέγαμε για μπάνιο αύριο, κάτι για καφέ, κάτι για ποτά... είναι και μία "φίλη" μου που ίσως και να την δω... ή μήπως όχι?... άντε να δούμε τί θα γίνει πρώτα! Αυτό που ξέρω πάντως, είναι πως, προτεραιότητα έχει ο... "γαμπρός"!!!
P.S. 1 : Ίσως να έκανα ορθογραφικά λάθη... ίσως να είπα παραπάνω από ό,τι έπρεπε... ή και λιγότερα ακόμα! Συγχωρέστε με... είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα γράψω τίποτα όλο τον Αύγουστου... τώρα όμως, όσο και αν έχω πιεί, μου βγήκε! Μorgan-ίκο, καλά στέφανα! Σας αγαπάω όλους, ρε! Καλά να περνάτε όλοι!!! (άντε να δω τώρα... θα σχολιάσεις ή κοιμάσαι κιόλας? :P)
P.S. 2 : Βούρκωσαν τα μάτια μου, γαμώτο... χάλια και τέλεια, συγχρόνως!!!
P.S. 3 : Τελικά παρά τη μέθη μου, βρήκα τους στίχους και τους έβαλα στο link παραπάνω.... Claire, i don't really mean that he put a gun in his hand... ;) I wish you the best! Take good care of my buddie, ok? Kisses!!!
Παρασκευή 20 Ιουνίου 2008
437 χιλιόμετρα
Τόσα έπρεπε να διασχίσει ο καλός μου φίλος, Σέρβος Darko (κατά το Donnie Darko, χεχε) από το σπίτι του στο Νiš της Σερβίας, μέχρι το σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη!!!
Ο τόπος συνάντησής μας είχε καθοριστεί χρόνια πριν. Είχαμε συμφωνήσει πως όταν κάποτε έρθει με το δικό του αυτοκίνητο, θα συναντηθούμε στο σιδηροδρομικό σταθμό. Έτσι και έγινε. Μόνο που ως κλασσικός Dr Pako, άργησα να πάω. «Ωραία υποδοχή», είπα μόλις έφτασα. «Κόψε τις χαζομάρες! Μεταξύ μας, υποδοχή και σοβαρότητα? Έλεος!!!» μου απάντησε, θυμίζοντας μου την ειλικρινή φιλία μας…
Οι τέσσερις μέρες που περάσαμε μαζί ήταν γεμάτες κουβεντούλα, συζητήσεις, νέα και (γιατί να το κρύψω?) κουτσομπολιά. Βλέπεις, ο Darko ήταν ο Σέρβος κολλητός μου κατά τα τελευταία φοιτητικά μας χρόνια και περνούσαμε πολλές ώρες μαζί.
Το πρωί με την τσίμπλα στο μάτι, συναντιόμασταν στη σχολή, όπου εγώ συνήθως αργούσα και ο Darko με κάλυπτε, για να μην «φορτωθώ» απουσία. Στα διαλείμματα μοιραζόμασταν τις σοκολάτες, τα μπισκότα και τα γαριδάκια που τρώγαμε για πρωινό, κάνοντας και τα πρώτα τσιγάρα της ημέρας (και ως φοιτητές ιατρικής, σχολιάζαμε πόσο κακή είναι η διατροφή μας).
Μετά το μάθημα, ο καφές μας έβρισκε σχεδόν πάντα μαζί, στο φοιτητικό καφέ (το Σέρβικο, μιας κι εγώ απέφευγα το ελληνικό), μόνους ή περιτριγυρισμένους με όμορφες Σερβίδες και ματιές που υπονοούσαν ποιά μου ή του αρέσει και με ποιά παίζεται κάτι κρυφά (χωρίς σχόλια, please).
Το διάβασμα έβρισκε τον καθένα σπίτι του, μιας κι εγώ δεν ανέχομαι ούτε τον εαυτό μου όταν είμαι αγχωμένος. Υπήρχαν όμως φορές, που κάναμε μαζί κάποια εργασία ή συγκρίναμε τις σημειώσεις μας, ειδικά όταν πλησίαζε η εξεταστική. Κάποιες φορές, η ώρα περνούσε τόσο ευχάριστα, με διάβασμα, γέλια και κουβεντούλα, που καταλήγαμε να τρώμε κάτι και να κοιμόμαστε στο ίδιο σπίτι. Ήταν σχεδόν κλασσική η κατάσταση : τηγανητές μπανάνες με σιρόπι σοκολάτας όταν κοιμόμασταν στο σπίτι του Darko, γλυκές ή αλμυρές «υπέρογκες» κρέπες όταν κοιμόμασταν σπίτι μου.
Τα βράδια που τριγυρνούσαμε έξω, σε κάποιο barάκι του Νiš, σπάνια μας έβρισκαν μαζί. Άλλα γούστα, άλλες προτιμήσεις, ίσως και άλλες παρέες, κάποιες νύχτες. Πάντα όμως, βρίσκαμε χρόνο να πιούμε ένα ποτό ή έναν βραδινό καφέ. Έναν τέτοιο καφέ ήπιαμε και το βράδυ της Παρασκευής, στο αγαπημένο μου Bliss. Έτσι, για το «καλώς ήρθες» και για να δει το καφέ bar που όλο λέω πως θα επισκέπτομαι πιο συχνά και όλο δεν βρίσκω χρόνο να το κάνω...
Το Σάββατο κάναμε βόλτα στην αγορά και ήπιαμε καφέ κοιτώντας την θάλασσα, χωρίς να λέμε τίποτα. Είναι εκείνη η σιωπή που χρειάζεται κανείς, για να νιώσει πως είναι δίπλα του ο κολλητός του, τον νιώθει, ξέρει πως σύντομα δεν θα είναι μαζί, κι όμως αφήνει τον χρόνο, έστω και για λίγο, να κυλήσει έτσι, αθόρυβα.
Η σιωπή του καφέ, αντικαταστήθηκε από πολύ πάρλα στο σπίτι, πολλές φωτογραφίες και πολλές αναμνήσεις! Η συγκίνηση? Τεράστια! Τα γέλια? Ατελείωτα!!!
«Τι κάνουν οι δικοί σου?» με είχε ρωτήσει κάποτε μία συμφοιτήτρια. «Είναι χωριάτες», απάντησα, με τα λίγα Σέρβικα που ήξερα τότε, νομίζοντας πως με ρωτάει από πού είναι οι γονείς μου. Έχουν περάσει εννιά χρόνια από εκείνη τη μέρα, αλλά συνεχίζουμε να γελάμε κάθε φορά που θυμόμαστε το σκηνικό. Όπως κάναμε και την Κυριακή...
Η συνάντησή μας φυσικά δεν μπορούσε να μην έχει και νυχτερινές βόλτες και ποτάκια, έστω χαλαρά. Δύο ποτάκια στα «κοτέτσια» της Αριστοτέλους, μετά από επιμονή του Darko και άλλα δύο στον Κέδρινο Λόφο, μετά από δική μου επιθυμία να δείξω στον Darko την αγαπημένη μου πόλη από ψηλά. Και οι κουβεντούλες μας να συνεχίζονται!!!
«Η κατάσταση στη Σερβία έχει αλλάξει. Δεν είμαστε πλέον, όπως μας θυμάσαι. Ζούμε καλύτερα, προοδεύουμε, αναπτυσσόμαστε» μου είπε ο καλός μου φίλος, επιβεβαιώνοντας αυτό που δέκα χρόνια πριν είχε πει ο μπαμπάς μου «Διάβαζε, γιε μου, να τελειώνεις, να φεύγεις από εδώ. Όχι γιατί δεν είναι καλά ή γιατί δεν θα περάσεις καλά. Αλλά γιατί θα έρθει η στιγμή που η οικονομία της Σερβίας θα είναι καλύτερη από τη δική μας… και τότε, καήκαμε!». Από ό,τι βλέπω, έτσι τείνουν να γίνουν τα πράγματα, αν δεν έχουν γίνει ήδη!!!
Μετά από αυτές τις τέσσερις γεμάτες μέρες, θυμήθηκα πολλά, γέλασα πολύ, λησμόνησα ακόμη περισσότερα, αλλά κυρίως... χαλάρωσα. Πήρα λίγη από την αύρα που με χαρακτήριζε όσο ζούσα στη Σερβία και σπούδαζα. Ίσως κάποια στιγμή να ξέσπασα κιόλας, να έβγαλα όλα τα νεύρα που έχω μαζέψει μέσα μου τα τελευταία δύο χρόνια που ζω στην Ελλάδα. Λογομάχησα λίγο με τον Darko. Η στάση και η αντίδρασή του, καταπληκτική, με λόγια που με άφησαν άφωνο «Αδερφέ μου… μήπως η Ελλάδα σου κάνει κακό? Έχεις κακία μέσα σου, που δεν είχες ποτέ… αλλά πες ό,τι θέλεις… αν δεν τα ακούσω εγώ, που είμαι φίλος σου, τότε ποιος? Ξέσπασε, βγάλ’τα από μέσα σου…». Και ηρέμησα. Και θυμήθηκα πόσο χαλαρός και απλός ήμουν πριν δύο χρόνια. Και (ξανά)συνειδητοποίησα πως έχω καλούς φίλους και οφείλω να τους φέρομαι σωστά... ανθρώπινα... Και πήρα κάποιες αποφάσεις, που ελπίζω πως θα με κάνουν καλύτερο άνθρωπο... ή τουλάχιστον, τόσο καλό, όπως ήμουν στη Σερβία!!!
Εις το επανιδείν, λοιπόν, καλέ μου φίλε Darko... και Σερβία... довиђења (do viđenja)... ћао (ćao)...
Υ.Γ. : Μουσικές δεν ακούσαμε πολλές, μιας και τα λέγαμε συνέχεια... Ακούσαμε όμως George Michael από την dj Μάτα (έλεος!!!) και αυτό, που το βρήκα στα 45ρια δισκάκια του μπαμπά μου!!!
Ο τόπος συνάντησής μας είχε καθοριστεί χρόνια πριν. Είχαμε συμφωνήσει πως όταν κάποτε έρθει με το δικό του αυτοκίνητο, θα συναντηθούμε στο σιδηροδρομικό σταθμό. Έτσι και έγινε. Μόνο που ως κλασσικός Dr Pako, άργησα να πάω. «Ωραία υποδοχή», είπα μόλις έφτασα. «Κόψε τις χαζομάρες! Μεταξύ μας, υποδοχή και σοβαρότητα? Έλεος!!!» μου απάντησε, θυμίζοντας μου την ειλικρινή φιλία μας…
Οι τέσσερις μέρες που περάσαμε μαζί ήταν γεμάτες κουβεντούλα, συζητήσεις, νέα και (γιατί να το κρύψω?) κουτσομπολιά. Βλέπεις, ο Darko ήταν ο Σέρβος κολλητός μου κατά τα τελευταία φοιτητικά μας χρόνια και περνούσαμε πολλές ώρες μαζί.
Το πρωί με την τσίμπλα στο μάτι, συναντιόμασταν στη σχολή, όπου εγώ συνήθως αργούσα και ο Darko με κάλυπτε, για να μην «φορτωθώ» απουσία. Στα διαλείμματα μοιραζόμασταν τις σοκολάτες, τα μπισκότα και τα γαριδάκια που τρώγαμε για πρωινό, κάνοντας και τα πρώτα τσιγάρα της ημέρας (και ως φοιτητές ιατρικής, σχολιάζαμε πόσο κακή είναι η διατροφή μας).
Μετά το μάθημα, ο καφές μας έβρισκε σχεδόν πάντα μαζί, στο φοιτητικό καφέ (το Σέρβικο, μιας κι εγώ απέφευγα το ελληνικό), μόνους ή περιτριγυρισμένους με όμορφες Σερβίδες και ματιές που υπονοούσαν ποιά μου ή του αρέσει και με ποιά παίζεται κάτι κρυφά (χωρίς σχόλια, please).
Το διάβασμα έβρισκε τον καθένα σπίτι του, μιας κι εγώ δεν ανέχομαι ούτε τον εαυτό μου όταν είμαι αγχωμένος. Υπήρχαν όμως φορές, που κάναμε μαζί κάποια εργασία ή συγκρίναμε τις σημειώσεις μας, ειδικά όταν πλησίαζε η εξεταστική. Κάποιες φορές, η ώρα περνούσε τόσο ευχάριστα, με διάβασμα, γέλια και κουβεντούλα, που καταλήγαμε να τρώμε κάτι και να κοιμόμαστε στο ίδιο σπίτι. Ήταν σχεδόν κλασσική η κατάσταση : τηγανητές μπανάνες με σιρόπι σοκολάτας όταν κοιμόμασταν στο σπίτι του Darko, γλυκές ή αλμυρές «υπέρογκες» κρέπες όταν κοιμόμασταν σπίτι μου.
Τα βράδια που τριγυρνούσαμε έξω, σε κάποιο barάκι του Νiš, σπάνια μας έβρισκαν μαζί. Άλλα γούστα, άλλες προτιμήσεις, ίσως και άλλες παρέες, κάποιες νύχτες. Πάντα όμως, βρίσκαμε χρόνο να πιούμε ένα ποτό ή έναν βραδινό καφέ. Έναν τέτοιο καφέ ήπιαμε και το βράδυ της Παρασκευής, στο αγαπημένο μου Bliss. Έτσι, για το «καλώς ήρθες» και για να δει το καφέ bar που όλο λέω πως θα επισκέπτομαι πιο συχνά και όλο δεν βρίσκω χρόνο να το κάνω...
Το Σάββατο κάναμε βόλτα στην αγορά και ήπιαμε καφέ κοιτώντας την θάλασσα, χωρίς να λέμε τίποτα. Είναι εκείνη η σιωπή που χρειάζεται κανείς, για να νιώσει πως είναι δίπλα του ο κολλητός του, τον νιώθει, ξέρει πως σύντομα δεν θα είναι μαζί, κι όμως αφήνει τον χρόνο, έστω και για λίγο, να κυλήσει έτσι, αθόρυβα.
Η σιωπή του καφέ, αντικαταστήθηκε από πολύ πάρλα στο σπίτι, πολλές φωτογραφίες και πολλές αναμνήσεις! Η συγκίνηση? Τεράστια! Τα γέλια? Ατελείωτα!!!
«Τι κάνουν οι δικοί σου?» με είχε ρωτήσει κάποτε μία συμφοιτήτρια. «Είναι χωριάτες», απάντησα, με τα λίγα Σέρβικα που ήξερα τότε, νομίζοντας πως με ρωτάει από πού είναι οι γονείς μου. Έχουν περάσει εννιά χρόνια από εκείνη τη μέρα, αλλά συνεχίζουμε να γελάμε κάθε φορά που θυμόμαστε το σκηνικό. Όπως κάναμε και την Κυριακή...
Η συνάντησή μας φυσικά δεν μπορούσε να μην έχει και νυχτερινές βόλτες και ποτάκια, έστω χαλαρά. Δύο ποτάκια στα «κοτέτσια» της Αριστοτέλους, μετά από επιμονή του Darko και άλλα δύο στον Κέδρινο Λόφο, μετά από δική μου επιθυμία να δείξω στον Darko την αγαπημένη μου πόλη από ψηλά. Και οι κουβεντούλες μας να συνεχίζονται!!!
«Η κατάσταση στη Σερβία έχει αλλάξει. Δεν είμαστε πλέον, όπως μας θυμάσαι. Ζούμε καλύτερα, προοδεύουμε, αναπτυσσόμαστε» μου είπε ο καλός μου φίλος, επιβεβαιώνοντας αυτό που δέκα χρόνια πριν είχε πει ο μπαμπάς μου «Διάβαζε, γιε μου, να τελειώνεις, να φεύγεις από εδώ. Όχι γιατί δεν είναι καλά ή γιατί δεν θα περάσεις καλά. Αλλά γιατί θα έρθει η στιγμή που η οικονομία της Σερβίας θα είναι καλύτερη από τη δική μας… και τότε, καήκαμε!». Από ό,τι βλέπω, έτσι τείνουν να γίνουν τα πράγματα, αν δεν έχουν γίνει ήδη!!!
Μετά από αυτές τις τέσσερις γεμάτες μέρες, θυμήθηκα πολλά, γέλασα πολύ, λησμόνησα ακόμη περισσότερα, αλλά κυρίως... χαλάρωσα. Πήρα λίγη από την αύρα που με χαρακτήριζε όσο ζούσα στη Σερβία και σπούδαζα. Ίσως κάποια στιγμή να ξέσπασα κιόλας, να έβγαλα όλα τα νεύρα που έχω μαζέψει μέσα μου τα τελευταία δύο χρόνια που ζω στην Ελλάδα. Λογομάχησα λίγο με τον Darko. Η στάση και η αντίδρασή του, καταπληκτική, με λόγια που με άφησαν άφωνο «Αδερφέ μου… μήπως η Ελλάδα σου κάνει κακό? Έχεις κακία μέσα σου, που δεν είχες ποτέ… αλλά πες ό,τι θέλεις… αν δεν τα ακούσω εγώ, που είμαι φίλος σου, τότε ποιος? Ξέσπασε, βγάλ’τα από μέσα σου…». Και ηρέμησα. Και θυμήθηκα πόσο χαλαρός και απλός ήμουν πριν δύο χρόνια. Και (ξανά)συνειδητοποίησα πως έχω καλούς φίλους και οφείλω να τους φέρομαι σωστά... ανθρώπινα... Και πήρα κάποιες αποφάσεις, που ελπίζω πως θα με κάνουν καλύτερο άνθρωπο... ή τουλάχιστον, τόσο καλό, όπως ήμουν στη Σερβία!!!
Εις το επανιδείν, λοιπόν, καλέ μου φίλε Darko... και Σερβία... довиђења (do viđenja)... ћао (ćao)...
Υ.Γ. : Μουσικές δεν ακούσαμε πολλές, μιας και τα λέγαμε συνέχεια... Ακούσαμε όμως George Michael από την dj Μάτα (έλεος!!!) και αυτό, που το βρήκα στα 45ρια δισκάκια του μπαμπά μου!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
