Μουσικό Σαββατόβραδο

Εναλλακτικοί τίτλοι :

Oldies, but goldies
Τραγούδια… και όχι μόνο!!!
YouTube Mania

Και καμιά δεκαριά ακόμα που τριγυρνάνε στο μυαλό μου, αλλά δεν είναι σημαντικοί! Προφανώς, είναι αποτελέσματα των μεσημεριανών ούζων ή της βραδινής Sangria-ς.

Αυτό το Σαββατόβραδο με βρήκε στο σπίτι, Χο Μαλόνη, όπως λέγαμε κάποτε, στα καγκούρικα χρόνια του γυμνασίου (η περιοχή που μένω, άλλωστε, χαρακτηρίζεται από αρκετή καγκουριά), εννοώντας ότι είμαι home alone, χωρίς γονείς, αδέρφια, σκυλιά, γατιά ή άλλα ζώα να με ζαλίζουν (δηλαδή, χωρίς γυναίκα! :P).

Παίρνω για παρέα μου ένα ποτήρι («ένα») Sangria, ανοίγω τον υπολογιστή, ακούω μουσικές, σκέφτομαι, «ταξιδεύω», ηρεμώ και κάποια στιγμή, αρχίζω να μιλάω με μία νέα διαδικτυακή φίλη. Όπα, μετά από τα «τελευταία», ας πούμε καλύτερα ότι είναι «φίλη». Ποτέ δεν ξέρεις…

Anyway, μιλάω με αυτό το γνωστό άγνωστο άτομο, για κάτι που έχουμε κοινό (όχι το sex, μη βιάζεσαι, πονηρέ/ή), τη μουσική! Βλέπεις, είναι παιδί του Former Republic Radio κι αυτή, κάτι «σκαλίζει» και στο ραδιόφωνο πειρατικά, οπότε…

Μετά από λίγη ώρα καταλήξαμε να μιλάμε για τραγούδια όπως αυτό


(αφού ξεπεράσετε το σοκ της «φλωριάς» του Wim Mertens, προσέξτε τα πνευστά… μόνο εγώ νόμιζα πως είναι βιολιά?)

να ανταλλάσουμε τραγούδια όπως αυτό, αυτό και αυτό και να διασκεδάζουμε βλέποντας videάκια όπως αυτό


και αυτό

(ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια του Mozart σε συνδυασμό με τη μουσική από έναν από τους αγαπημένους μου κινηματογραφικούς χαρακτήρες... χεχε)

Χάρη στον κολλητό μου, Ziggy, είχα βρει και αυτό το videάκι

(μα τι καταπληκτική φωνή έχει η Kate Bush)

που μας ηρέμησε, αφού είχαμε κουραστεί να ψάχνουμε για αυτό το τραγούδι, σε radio edit έκδοση. Δε πειράζει, girl, καλό είναι και το απλό. Και είναι ένα τραγούδι που θέλω να αφιερώσω στη Miss Tati, γιατί νομίζω πως θα της αρέσει!!!

Τελευταίο videάκι αυτό, γιατί κοντεύω να τρελαθώ


The Avalanches - Frontier Psychiatrist

(I am not a psychiatrist, my friend, although you definitely need one!) :)

Όπα, μου άδειασε το ποτηράκι! Πάω για refill… μη με περιμένετε!!!

Υ.Γ.1 : Μπορεί να μην βγήκα, αλλά πέρασα αρκετά καλά… «μόνος», στο σπίτι!!! ;)

Y.Γ2: Αυτό το videάκι είναι αφιερωμένο στον φίλο μου Ιvan που σε λίγους μήνες θα γίνει μπαμπάς!!!
(Ovaj video je za mog drugara Ivana koji ce za nekoliko meseci postati otac)

Όπως και αυτό (kao i ovaj)


(“ko o cemu, baba o kolachima... ko o cemu, Dr Pako o pickama”)

Mr. Jones

Η διάθεση μου κατά το τέλος της προηγούμενης βδομάδας ήταν αρκετά πεσμένη (μιας και ένας πανηλίθιος με στενοχώρησε και με έκανε να χάσω μια καλή φίλη), ώστε να πω για άλλη μία φορά στον εαυτό μου: «δεν θα βγεις το Σαββατοκύριακο από το σπίτι, κάτσε στη μοναξιά σου, να ηρεμήσεις». Φυσικά, για άλλη μία φορά, ΔΕΝ το έκανα!!!

Το Σάββατο ήταν γεμάτο με μαγείρεμα και συγγενείς – και πόσο μου αρέσει αυτή η οικογενειακή μας συνήθεια να τρώμε ψαράκια και να πίνουμε ουζάκια κάθε Σάββατο!
Το απόγευμα με περίμενε μία μικρή «μεγάλη» έκπληξη : ο κολλητός μου είχε έρθει με άδεια! Κανονίζουμε αμέσως καφέ και μου κάνει την χάρη να έρθει στο σπίτι μου, αφού είχα αποφασίσει πως δεν θα βγω καθόλου! Ναι, καλά! Κατά τις 23:30 ετοιμάστηκα και πήγαμε… «για ένα ποτό μόνο, ε!»

Η διάθεση μου με κράτησε μακριά από το αγαπημένο μου Bliss (Ερμού 51) και την τρελή κοριτσοπαρέα που ήξερα ότι θα ήταν μαζεμένη εκεί και κατόπιν συνεννόησης του κολλητού και ενός καλού μας φίλου, πήγαμε στο Mr. Jones!

Mr. Jones, λοιπόν, κάπου «πίσω» από τα αρχαία της πλατείας Ναβαρίνου. Εκεί μας περίμεναν ένας κολλητός (hey, Stan… αναρωτιέμαι, άραγε το διαβάζεις αυτό?) και ένας πολύ καλός φίλος και dj του μαγαζιού (Lupus, Lupus, είσαι εδώ?). Στην παρέα ήταν και άλλος ένας φίλος (γαμώτο, γιατί ξεχνάω συνέχεια το nickname του?) και δύο κοπέλες - είπαμε, «νηστεία», αποχή, όπως θέλεις πες το, αλλά εγώ δεν ασχολούμαι παραπάνω! Τουλάχιστον όχι, για λίγο καιρό! Anyway…

Η βραδιά κύλησε όμορφα, με καλές μουσικές επιλογές από τον dj Superman a.k.a. Lupus, κουβεντούλες και γέλια! Πάρτε γεύση :

Dr Pako: «Λοιπόν, ο barman εδώ και ώρα σε κοιτάζει! Πες του κάτι του παιδιού, δώσε του ένα «σημάδι», κάνε ένα κομπλιμέντο! Να, τώρα που θα παραγγείλεις… φώναξε τον!»
Κοπέλα 1 : «Πώς? Κούκλε? Όμορφε? Γλυκέ μου? Μανάρι?»
Κοπέλα 2 : «Καρντάση?»
Dr Pako: «Καρντάση? Αυτό είναι κομπλιμέντο? Χαχα!»

(Η φωτογραφία δείχνει καθαρά έναν από τους λόγους που γελούσαμε εκείνο το βράδυ… ο κολλητός μου Ziggy με δανεικά γυαλιά, ο Stan κοροϊδεύει, ενώ εγώ μουντζώνω! Η φωτογραφία «τραβήχτηκε» και επεξεργάστηκε από τον dj Lupus!)






Η ώρα πέρασε και η αλλαγή του μαγαζιού ήταν «υποχρεωτική»… ε, δεν πιέστηκα κιόλας για να συμφωνήσω (ενώ κατά τ’άλλα βγήκα για ένα ποτό, μόνο!).
Η βόλτα από το ένα μαγαζί στο άλλο είναι κάτι που λατρεύω, μιας και ο καθαρός αέρας μου κάνει πάντα καλό και μου αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου και να φτιάχνω στο μυαλό μου ιστοριούλες, όπως:

«αυτό το ζευγάρι μαλώνει, άρα μέσα στο μυαλό της έχουν χωρίσει, ενώ στο δικό του όχι… ο κυριλέ τυπάκος έχει πιεί λίγο παραπάνω από όσο αντέχει, άρα θα τρακάρει πηγαίνοντας σπίτι… η κοπέλα με τα κόκκινα «ψάχνεται», αλλά αν δεν βγάλει το ύφος της απελπισίας και της α**μίας από το πρόσωπό της, δεν θα αλλάξει η τύχη της… αυτό το ζευγάρι μόλις ανακάλυψε τον έρωτά του και το χαίρομαι… το παλικάρι με το άσπρο μπουφάν γελάει με την ψυχή του, σαν να κέρδισε το λαχείο...λες?…» …

Η κατάσταση στο δεύτερο μαγαζί ήταν απλά η συνέχεια… αρκετό γέλιο, λίγος χαζοχορός και… ε, κάναμε και λίγο «μπανιστήρι»…

Η τελευταία βόλτα ήταν κάπως παράξενη. Όχι ότι δεν μου άρεσε, αλλά όπως είπα σε ένα φίλο :

From all the drugs the one i like more is music
From all the ladies the one i kiss is music
Music is my girlfriend …

Με αυτά και με αυτά, το βράδυ έκλεισε όμορφα και μου άφησε μια τόσο ευχάριστη και χαρούμενη διάθεση, που ακόμα και σήμερα (αν και η Τρίτη τελείωσε) είχα ένα χαμόγελο στα χείλη και μια αισιοδοξία στην καρδιά! Νομίζω πως σύντομα θα επαναληφθεί αυτή η βραδιά και ότι από εδώ και πέρα, όλα τα βράδια μας θα είναι έτσι!
Ελπίζω να περάσατε κι εσείς το ίδιο καλά!!! See you soon!!!

Υ.Γ.: Αυτό το τραγουδάκι είναι αφιερωμένο στον dj Superman a.k.a. Lupus, γιατί ξέρω πως του (σου) αρέσει και τον βάζει σε ρυθμό!!!

Οδός Εγνατία Μέρος Δύο

Προτίμησα να μην το ονομάσω «μέρος δεύτερο» μιας και με απασχολούν ΔΥΟ θέματα : δύο πόλεις και… ας πούμε δύο γυναίκες!!!

Ημέρα Σάββατο, του Αγίου Θεοδώρου κι έχω αποφασίσει να μην βγω καθόλου από το σπίτι… Εσύ είσαι που το λες? Το σόι έχει αποφασίσει ότι θα πάμε για φαγητό για να γιορτάσουμε τον ξάδελφο Θοδωρή και η μοίρα έχει αποφασίσει ότι… «συνάντηση θα έχεις, πρόσωπο γλυκό θα δ(ι)εις και δρόμο θα κά(μ)νεις… ποδαρόδρομο όμως, μακρύ!». Αυτά είπε η Ρωσοπόντια (ή και Ελληνοπόντια, αν θέλετε, μην κολλάτε εκεί) γριά που ήρθε για καφέ σε μια γειτόνισσα.

Το τραπέζι έγινε, ακόμα και αν βαριόμουν, ακόμα και αν ο εορτάζων ξάδελφος ήταν κουρασμένος, ακόμα και αν ο «γαμπρός» ξάδελφος (λεγάμενος της ξαδέλφης) ήπιε πολύ και έγινε «κουραστικός». Πάλι καλά που στο απέναντι γωνιακό τραπέζι είχαμε δυο ξανθιές κυρίες που ομόρφυναν το περιβάλλον (RESPECT).

Επιστροφή στο σπίτι και ένα sms χτυπάει κατά τις 12 στο κινητό μου. Εκείνη είναι, ήρθε βόλτα στη Θεσσαλονίκη και θέλει να με δει… Γιατί όχι? Άλλωστε, ίσως και να της το χρωστάω κιόλας, χάρη σε αυτήν πέρασα τρεις απίστευτους μήνες στην Κομοτηνή (αν και ήμουν φαντάρος στην Ξάνθη, «διανυκτέρευα» στην Κομοτηνή).

Ίσως να το ήθελε η μοίρα, ίσως απλά να το είχα προκαλέσει εγώ, αλλά δεν είχα μηχανάκι (το είχε πάρει ο αδελφός μου). Με πήγε στο «ραντεβού» ο ξάδελφος, βρεθήκαμε με την Κ. , κάναμε βόλτα, περπατήσαμε, ίσως και να κρατηθήκαμε χέρι-χέρι, άθελα μας, ασυναίσθητα, χωρίς να το καταλάβουμε, χωρίς να το σκεφτούμε και χωρίς αυτό να μας ενοχλήσει κιόλας… ίσως με τον ίδιο τρόπο να βρεθήκαμε και αγκαλιά, να ενώνουμε τα χείλη μας, μετά από δυο ποτά…Και μάλλον με τον ίδιο τρόπο, είπαμε «άντε γεια, τα λέμε», αργότερα…

Ο δρόμος της επιστροφής μακρύς, ακριβώς όπως είχε προβλέψει η γριά καφετζού, μιας και λατρεύω να περπατάω στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αργά το βράδυ. Συνήθως έχω και ακουστικά στα αυτιά μου, απόψε όμως όχι (τα είχα ξεχάσει). Δεν πειράζει, ας ακούσω λίγο τη βαβούρα της Τσιμισκή, το βουητό της Βενιζέλου και μετά την φωνή της λατρεμένης μου Εγνατίας…

Κάπου εκεί, σκέφτομαι πως η Κ. από την Κομοτηνή, με κάνει και νιώθω… παιδί? Τρελός? Νέος? (όχι ότι με πήραν και τα χρόνια, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ). Και κάπου εκεί σκέφτομαι πως… υπάρχεις κι εσύ… Εσύ, από Θεσσαλονίκη, που με κάνεις να νιώθω sexy, άνδρας, γιατρός, σοβαρός όσο και παρανοϊκός μαζί, αλλά… «μια με ανάβεις, μια με σβήνεις» που έλεγε και ένα τραγούδι (Θεέ μου, εγώ το είπα αυτό?).

Κομοτηνή VS Θεσσαλονίκη, λοιπόν. Ποδαρόδρομος VS ταξί. Όχι αντίστοιχα, όχι αντίστροφα, αλλά το ταξί κέρδισε. Για να αποφασίσω αν θα πάρω ταξί, σηκώνω το χέρι και μετράω ως το 100. Μακάρι να μπορούσα να σηκώσω το χέρι, να μετρούσα μέχρι το 100 και να κέρδιζε αυτή που θα μου το έπιανε πρώτη…

Όπως φαίνεται, θα χρειαστεί να μετρήσω μέχρι τα 100… χρόνια για να δω ποια θα κάνει την κίνηση, ποια θα δεχτεί το απαλό και ζεστό μου χέρι, αλλά και πάλι… ίσως να κουραστεί και να πέσει βαρύ και αδειανό… Δεν πειράζει, τουλάχιστον ξέρω πως θα συνεχίσω να περπατάω στην αγαπημένη μου Εγνατία.!!!

Υ.Γ. 1 : Τον τελευταίο καιρό πέφτω για ύπνο αφού δω το ξημέρωμα και απόψε καταχάρηκα που περπατούσα καθώς το πρώτο φως έκανε την παρουσία του…

Υ.Γ. 2 : Τραγουδάκια δυστυχώς, δεν έχει σήμερα… είναι αργά!!!

Υ.Γ. 3 : Μόλις τέλειωσα το κείμενο, το ξαναδιάβασα και θυμήθηκα ένα παλιό Σέρβικο ρητό : «το τραίνο πορεύεται πάνω σε μία γραμμή... αν πάει σε δύο, εκτροχιάζεται»... αν έχεις δίλημμα, άστο, βρες μία τρίτη λύση...

Πέμπτη με Δευτέρα...

Ίσως να σας κουράζω με αυτές τις εγγραφές μου και υπόσχομαι πως στο μέλλον θα τις «κόψω». Προς το παρόν, ελπίζω απλά να κάνετε υπομονή, να καταλαβαίνετε ότι δεν έχω πολύ χρόνο (μεσοβδόμαδα εννοώ) και προτιμώ έστω και έτσι, να γράφω κάτι…

Πέμπτη : Λίγες ώρες δουλειάς, μια σακούλα με πιτόγυρα, ένα «μίνι» μπουκάλι Vodka, δυο μισόλιτρα μπουκάλια λεμονάδας και… πολλές ώρες κουβεντούλας με τον κολλητό!

Αυτά θα θυμόμαστε, Ζiggy, κι ας ήμασταν μόνοι, στο σπίτι και άφραγκοι! Το γέλιο πολύ, όπως και η μουσική, οι σκέψεις ακόμα περισσότερες, τα άγχη τεράστια και τα όνειρα τρελά! Κουράγιο, απολύεσαι σύντομα! (μετά να σε δω… να πω «καλούς γάμους» από τώρα?)…

Τα τραγούδια της βραδιάς, ένα και αυτό (είναι το γνήσιο και για εμένα είναι κρίμα που η Πρωτοψάλτη κάνει επιτυχία με την διασκευή της!)

Παρασκευή : Δουλειά, δουλειά, δουλειά! Γύρισα σπίτι κουρασμένος, έκανα μπανάκι και μετά έλιωσα στο διαδίκτυο! Το μοναδικό καλό, πολύ αργά το βράδυ ( για να μην πω νωρίς το πρωί) είναι ότι άρχισα να μιλάω στο msn με μια φίλη από Αθήνα, μια καταπληκτική, τρελή γυναίκα, που αν και την ξέρω από «εδώ» μόνο, τη νιώθω ήδη πολύ φίλη! Άντε, σύντομα θα τα πούμε και από κοντά!

Τα τραγούδια της βραδιάς…δεν τα θυμάμαι!!!

Σάββατο : Η ημέρα της γυναίκας!

Μια γυναίκα είναι ένας ενήλικος θηλυκός άνθρωπος, σε αντίθεση με τον άνδρα (που είναι ο ενήλικος αρσενικός). (Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια)

Τι να πω για τα καταπληκτικότερα πλάσματα της γης, για τις χαρές της ζωής κάθε σωστού άντρα, για το άλλο μας μισό, για τα πιο ευτυχή «προβλήματα» μας!? Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε… Αλλά κατά βάθος, σας αγαπάμε!!!

Τα οχτώ τραγούδια αυτής της μέρας, «έρχονται» από ένα cd που είχα γράψει για μια γυναίκα κάποτε, που θεωρούσα την απόλυτη γυναίκα (της ζωής μου, ίσως). Πόσο λάθος έκανα τότε… και πόσο χαίρομαι τώρα, που με έπεισε για το αντίθετο εκείνη…

Υ.Γ. : Demon, πως σου φαίνονται τα δυο τελευταία κομμάτια, σαν απάντηση στο παιχνίδι σου? Δεν παίζω παιχνίδια των ιστολογίων, λέμε!!!

Σάββατο βράδυ : Αφού ο κολλητός μου είχε την υπομονή να μου κάνει κι άλλα μαθήματα περί HTML και λοιπά στοιχεία των υπολογιστών, βγήκαμε για τα ποτάκια μας. Το μαγαζί γνωστό, αν και εδώ και λίγο καιρό το χαρακτηρίζω «τον τόπο του εγκλήματος», τα ποτά ποιοτικά και άφθονα, όπως και οι γυναίκες εκεί, και οι μουσικές ποικίλες. Να, πάρτε μια γεύση...

H ατάκα της βραδιάς: "No target, αδερφέ... No target at all!!!" .

Κυριακή : Όσοι με ξέρετε λίγο καλύτερα, θα έχετε ήδη καταλάβει πως… δεν κοιμήθηκα καθόλου το Σαββατόβραδο! Γύρισα σπίτι ξημερώματα, ήπια έναν καφέ και έφυγα με τον ξάδελφο μου για το χωριό μας.

Καρναβάλι, λοιπόν, στις Σέρρες! Το Καρναβάλι γελοίο, προχειροδουλειά, τσάμπα κόπος και γλέντι-πανηγύρι. Κλασσικά, η παρέα που αποτελείται από «Ελληνάρες» (όπως κι εγώ, εννοείται) αφήσαμε στα μισά το καρναβάλι, για να πάμε για… φαί και κρασί! Τι καλύτερο? Άντε, και του χρόνου!
Το μοναδικό τραγούδι που μου «έμεινε» από όλη την ημέρα, το ακούσαμε στο αυτοκίνητο, κατά την επιστροφή…και είναι αλήθεια…

Δευτέρα : Κούλουμα? Τι? Τι είναι αυτό? Ξύπνησα τόσο αργά (αφού αναπλήρωσα τον χαμένο ύπνο του Σαββάτου) που ξέχασα ότι είναι… Καθαρά Δευτέρα! Άντε, καλή Σαρακοστή σε όλους! Λες να νηστέψω φέτος? Μπα… Άσε που σε λίγες μέρες θα ανέβω στη Σερβία, οπότε αποκλείεται να νηστέψω εκεί!!!

Δευτέρα βράδυ : To msn δουλεύει καλά, η τηλεόραση δείχνει ένα SHOW SEXY, το χέρι μου έχει πιαστεί από το copy paste (έτοιμο το «αγγλικό» ιστολόγιο, σας είπα?) και ξαφνικά γίνονται δυο μπαμ!

Μπαμ ένα : Χωρισμός? Όχι, δεν είναι. Τέλος? Ούτε. Διάλειμμα? Μήδε. Κάτι "κακό" είναι, κάτι που έστω και για λίγο, μου χάλασε τη διάθεση, αλλά δεν πειράζει… πάνω από όλα υγεία, γέλια και κατανόηση (κατάλαβες, «τρελοζούζουνο»? Όλα καλά…τραγουδάκι για σένα...)

Mπαμ δύο : Ο κολλητός από Αθήνα, με ενημέρωσε (αφού αποφάσισε για μένα και καλά έκανε) πως για τους επόμενους τρεις μήνες έχω… σπίτι στην Αθήνα! Υποθέτω πως η πρώτη μου «επίσκεψη» θα είναι δεκαήμερη και μετά… ας πούμε πως θα περάσω περισσότερα ΣΚ στην Αθήνα, παρά στη Θεσσαλονίκη!

Η νύχτα «μεγαλώνει», μια φίλη κάνει την διαδικτυακή της εμφάνιση και αφού με αναστατώνει λέγοντας μου ότι ήρθε Θεσσαλονίκη (από Αθήνα) και δεν την είδα καθόλου, μετά με ηρεμεί, δίνοντας μου αυτές τις απίστευτες μουσικές…(σύνολο τραγουδιών τέσσερα...να είσαι καλά, "Siujinkou Bijio Kasikoi" )

Κάπως έτσι τελειώνει αυτό το κείμενο, αφού έχει ξημερώσει σχεδόν και εγώ σκέφτομαι πάλι, αν θα κοιμηθώ η όχι… Καταραμένη INSOMNIA!!!
Φιλάρες σε όλους, άυπνους ή/και όχι!!!

Βασιλιάς για μια "......" !!!

Παρασκευή βράδυ: Είχαν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που βγήκα με τους φίλους μου από τα σχολικά μου έτη και απόψε είχαμε μια μικρή "συγκέντρωση". Έξι από μας (δύο από τους οποίους είναι δύο από τους καλύτερους φίλους μου) βρεθήκαμε, ήπιαμε ένα ποτό, συζητήσαμε για το σύντομα ερχόμενο γάμο ενός από μας και ρίξαμε αρκετό γέλιο.

Μια στιγμή κάθισα, ακούμπησα πίσω, πήρα μια βαθιά αναπνοή και μια εικόνα ήρθε στο μυαλό μου: μια από τις τελευταίες σκηνές της ταινίας "The Sleepers".

Όπως μπορείτε να δείτε, ολόκληρη η "συμμορία" ήταν μαζί, γελώντας, όντας αθώοι και πάλι ( ή ίσως, όχι τόσο αθώοι). Ακριβώς έτσι, ήταν "η συμμορία μας" απόψε. Ήταν τότε που αισθάνθηκα ... σαν ένας ΒΑΣΙΛΙΆΣ για μια στιγμή!!!

Πέμπτη βράδυ: Αυτή η ημέρα ήταν η "Τσίκνο" Πέμπτη στην Ελλάδα. Το έθιμο, η παλιά ελληνική συνήθεια είναι να "καπνιστούμε" όλοι με το ψήσιμο (ή τουλάχιστον με την κατανάλωση) του κρέατος. Την ίδια ημέρα, το καρναβάλι αρχίζει, οπότε οι άνθρωποι ντύνονται... ο,τι να ’ναι!!!
Μετά από 12 ώρες δουλειάς "ντύθηκα" και βγήκα με έναν από τους καλύτερους φίλους μου! Διασκεδάσαμε, ήπιαμε πολλά ποτά, γελάσαμε και οι άνθρωποι γελούσαν με ή ακόμα και σε μας! Σας λέω... ήμουν ΒΑΣΙΛΙΆΣ για μια νύχτα!!!

"Can you dig it?I know you couuuld!!!"(ναι,ήμουν ντυμένος σαν...τον ΒΑΣΙΛΙΆ!!!) :)

όση ώρα έγραφα, άκουγα τα τρία αυτά τραγούδια...καλή διασκέδαση!!!

Thirty something women...

This post would-should-could have the title "Geometry lessons".It's just that it's too late and i am too drunk.So...

This is a square :(the black one in the middle,M.!!!).
















This is a cube (a RUBIX one,for Archive) :

















This is a rhomb :













And this is a CUBOCTAHEDRON-RHOMBICDODECAHEDRON (i just wanted to play with your brain):







This night couldn't end better if there wasn't my good friend G.!Thank you for giving me a great time,with lots of laughs!!!

Maybe it's not clear to you how this title matches this post but maybe i can give you a clue :my whole Saturday night was full of "30-something" women...and i loved it!I actually loved them! ;) :)

Goodnight now...or good morning!!Kisses to all!!!

P.S.:The song of the night,which i called by mistake "Den ksanavosko alles vouvales" is here!!!

Help...wanted...?

(Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στη φίλη μου το χρυσοψαράκι για τον μικρό "καυγά" που είχαμε χθες.)



Από χθες το πρωί, είχα πολλές σκέψεις στο κεφάλι μου για τη βοήθεια και τους φίλους. Τώρα το βρίσκω πολύ δύσκολο να τα γράψω όλα, είμαι πολύ κουρασμένος και είναι αργά! Υπάρχουν δύο σκέψεις που πρέπει να μοιραστώ μαζί σας :

A.Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι αυτοί που είναι πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν (φίλους ή ακόμα και ξένους) είναι αυτοί που χρειάζονται τη βοήθεια οι ίδιοι τους! Εγω δεν μπορώ να αποφασίσω εάν συμφωνώ ή όχι!!!

B.Χθες ήταν μια από τις πολλές φορές που βρέθηκα σε μια κακή θέση, μια διαφωνία ή ακόμα και ένα καυγά ακριβώς επειδή θέλησα να βοηθήσω (ή σκέφτηκα ότι πρέπει να βοηθήσω). Είναι τόσο κακό να προσφέρει κάποιος τη βοήθειά του; Πρέπει να περιμένει κάνεις έως ότου του ζητήσουν να βοηθήσει; Είμαι τρελός αν σκέφτομαι ότι εάν ο ένας βοηθούσε τον άλλο, ο κόσμος μας θα ήταν ένας θαυμάσιος κόσμος?Μήπως η βοήθεια... ?( έχω τόσες πολλές ερωτήσεις, αλλά συγνώμη... δεν μπορώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά...)

Ο κόσμος θα ήταν καλύτερος σίγουρα και η ζωή θα ήταν ευκολότερη εάν ερωτήσεις όπως αυτές απαντιόντουσαν απλά... Δεν ξέρω γιατί αλλά έχω μια πικρόγλυκη γεύση στο στόμα μου μετά από αυτές τις σκέψεις. Ίσως πρέπει να πάω για μια επίσκεψη στον οδοντίατρό μου και να βγάλω τα δόντια της "φρόνησής μου"... φιλάκια σε όλους, να προσέχετε

Bitter Sweet Symphony Lyrics

Οδός Εγνατία...

Μετά από ένα βράδυ με "ταινία-γεύμα-συμπαθητική συνομιλία" με μία καλή "φίλη", βρέθηκα να περπατάω γύρω στις 3:30 π.μ. στην οδό Εγνατία, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.


Ψιθύριζα το τραγούδιΧάνομαι όσο περπατούσα και παρατηρούσα γύρω μου... ένα νέο ζευγάρι γελούσε δυνατά ενώ κυνηγούσαν ο ένας τον άλλο στην άλλη πλευρά της οδού, μια μέσης ηλικίας γυναίκα είχε μόλις ανοίξει το περίπτερό της και ξεσκόνιζε μερικές σακούλες πατάτες τσιπς (δεν ήξερα ότι το κάνουν αυτό), ένας ηλικιωμένος περπατούσε δίπλα μου, βρίζοντας την ελληνική κυβέρνηση, τους νέους και τη νέα γενιά, μερικά αυτοκίνητα περνούσαν, πηγαίνοντας τους ανθρώπους στις πρωινές εργασίες τους ή στα σπίτια τους, γεμάτους οινόπνευμα, καπνό και μουσική...


Ήταν εκείνη η στιγμή,όπου συνειδητοποίησα ότι μου έχουν λείψει οι νυχτερινοί περίπατοι, η νυχτερινή ζωή της Θεσσαλονίκης με όλα τα αστεία, άσχημα, αγαπημένα ή ηλίθια δρώμενα - ανθρώπους - πράγματα που κάποιος μπορεί να δει ή να συναντήσει σε αυτήν την πόλη... και τότε...

Ένα ταξί πέρασε. Το πήρα... ήρθα σπίτι, στο κελί μου, στη σπηλιά μου, στη μοναξιά μου... και ήταν πάλι αργά... "Σκατά, πρέπει να κοιμηθώ... έχω τόσα πολλά πράγματα να κάνω αύριο... και πρέπει να αρχίσω διάβασμα πάλι..." σκέφτηκα...

Λοιπόν, δεν έκανα τίποτα από όσα σκεφτόμουν όταν έπεσα για ύπνο... Αλλά το μόνο πράγμα που πρόκειται να κάνω αμέσως είναι... άλλη μία βόλτα στην οδό Εγνατία!!!