Η κλινική του Δόκτορος Πάκο

Dr Pako's blog or… writer's block?

2009-07-21T20:37:00.004+03:00

Εδώ και βδομάδες σκέφτομαι να γράψω στο κατακαημένο αυτό blog, όπως τον παλιό καλό καιρό. Παρέα με παγωμένο καφέ, καλή μουσική στα ακουστικά μου, με ηρεμία και λίγη… φαντασία!
Ειδικά τις τελευταίες μέρες, η επιθυμία μου να «blogάρω» είναι τόσο μεγάλη, που άρχισα να το λέω σε φίλους (και χαίρομαι πολύ, που κάποιοι με εμψυχώνουν για την επιστροφή μου στον blogοκόσμο).

Μετά από πέντε μήνες απουσίας έχω τόσα πολλά να σας πω, που ειλικρινά δεν ξέρω από πού να αρχίσω! Προς το παρόν, για να ξεκολλήσω κιόλας, λέω να σας αφήσω απλά με ένα «teaser»… με μία γεύση δηλαδή, του τι θα ακολουθήσει. Μία μικρή λίστα που εδώ και μήνες, χοροπηδάει μέσα στο μυαλουδάκι μου! Και για να μην μακρηγορώ, ορίστε κάποια από τα κείμενα που ίσως να γράψω :

- Grill Giotis – τέλος εποχής
- Ο Δρ Πάκο… στον «αέρα»
- Νέος, μόνος, άνεργος γιατρός, ψάχνει αγροτικό και ειδικότητα στην Ελλάδα… (ή αλλιώς «η Οδύσσεια ενός γιατρού στην Ελλάδα»)
- Πάσχα στο χωριό… και άλλες αναμνήσεις από το θρυλικό Δασοχώρι Σερρών

… και για να εξηγήσω και τον κυριότερο ίσως λόγο της απουσίας μου, σκέφτομαι να αρχίσω με το εξής κείμενο :

Facebook εναντίον blog!!!

Σας αφήνω τώρα… με την υπόσχεση του "coming soon"! Φιλάρες!!!

Υ.Γ. : Ελπίζω να μην νομίζετε ότι η απουσία μου οδήγησε και σε αλλαγή του «χαρακτήρα» του κατακαημένου αυτού blog (όπως συνηθίζω να το αποκαλώ). Για του λόγου το αληθές, ας μην ξεχνάμε ότι τα κείμενά μου συνηθίζουν να συνοδεύονται από μουσική, και γι' αυτό σας χαρίζω ένα σχετικό τραγούδι

(Άλλη) Μία εβδομάδα στο Νις!!!

2009-01-31T23:36:00.005+02:00

Σύμφωνα με το παλιό, Ορθόδοξο, Ιουλιανό ημερολόγιο, η πρώτη μέρα του χρόνου είναι η 13η Ιανουαρίου – κάτι που στην Ελλάδα άλλαξε μόλις το 1923, όταν δεχτήκαμε το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Αυτή την «πρωτοχρονιά», λοιπόν, γιορτάζουν και οι Σέρβοι και… δεν γινόταν να μην γιορτάσω και εγώ μαζί τους!!!

Το ταξίδι κανονίστηκε λίγο «άτσαλα», μιας και έχω αρκετές υποχρεώσεις γύρω από την καριέρα που (επιτέλους) ξεκινάω, και όλα ετοιμάστηκαν μέσα σε μία – δύο μέρες (πράγμα παράξενο για εμένα). Γνωστά πράγματα πια, βαλίτσα στο ένα χέρι, εισιτήριο για το τραίνο στο άλλο, μόνο που αυτήν την φορά, το εισιτήριο είναι για δύο άτομα : ο καλός μου φίλος Στέλιος, έρχεται μαζί μου!

Από την πρώτη στιγμή που πατήσαμε τα πόδια μας στο Νις της Σερβίας, ένιωσα σαν στο σπίτι μου και σαν να μην έλειψα ούτε μία μέρα. Η πόλη γνωστή, τα δρομάκια, τα σοκάκια, τα καφέ. Οι φίλοι αρκετοί, που μετά χαράς υποδέχτηκαν και τον Στέλιο.

Οι τέσσερις μέρες που περάσαμε με τον Στέλιο στο Νις ήταν γεμάτες βόλτες, φωτογραφίες σε λίγα αξιοθέατα, καφέδες και πολύ μπλα μπλα. Μιας και έζησα 7 ολόκληρα χρόνια σε αυτήν την πόλη, είχα να πω και μία ιστοριούλα για κάθε γωνιά και κάθε δρομάκι… και όπως είπε και ένας καλός φίλος «μάλλον έχεις να πεις παραπάνω από μία ιστορίες»!!!

Χάρη στις καλές μου φίλες Μ., Μ. και S., είχαμε κρατήσεις για το βράδυ της Σέρβικης Πρωτοχρονιάς σε γνωστό club της πόλης, το Simfonski. Το συγκεκριμένο υπόγειο μαγαζί κάποτε λειτουργούσε ως ελληνικό club, οπότε μου ήταν λίγο πολύ γνωστό και μου ξύπνησε παλιές αναμνήσεις (μέχρι και σφηνάκια με την μάνα μου και την θεία μου είχαμε πιει εκεί). Η βραδιά εξελίχθηκε όμορφα και τελικά καταλήξαμε στο νέο club Spark, όπου βρήκαμε τον κολλητό μου Darko, με φίλους και φίλες του (και τελείως τυχαία, βρήκα και δύο – τρεις Ελληνίδες, λίίίγο πιωμένες).

Τα υπόλοιπα βράδια μας ήταν χαλαρά, μιας και τα bars λειτουργούν ως τις 12 τις καθημερινές. Μία μπύρα σε ένα μπαράκι στο πάρκο της λεωφόρου, ένα ποτό (μπορεί και δύο) στην Pub Pleasure με τα παιδιά, την πολύ καλή παρέα μου στο Νις (και χάρηκα πολύ που προστέθηκαν η S., η M. και η Αn. σε αυτήν την παρέα) και έφτασε η Πέμπτη. Δυστυχώς την Παρασκευή ο Στέλιος δουλεύει και πρέπει να φύγει, αλλά… «ρε φίλε, θέλω να καθήσω λίγες μέρες παραπάνω, δεν σε πειράζει να ταξιδέψεις μόνος, ε?»… και φυσικά, είναι τόσο καλός φίλος, που καταλαβαίνει πως… «η Σερβία είναι η δεύτερα πατρίδα σου», όπως μου είπε και ο ίδιος!

Οι επόμενες τρεις μέρες γέμισαν με… τα τρελοκόριτσα! Πέρα από τα καφεδάκια που ήπια με τις αγαπημένες γειτόνισσες, με καλές φίλες, με όμορφες συμφοιτήτριες και με την τρελή κομμώτρια μου, γνώρισα την γυναίκα που κάποτε θα παντρευτώ (ναι, καλά), έκανα βόλτες με τον κολλητό Darko, χαλαρώσαμε στο σπίτι του (βλέποντας μία σειρά με μάγειρες) και τις υπόλοιπες ώρες βρισκόμουν με τις φίλες μου!!!

Παρασκευή βράδυ στο club Spark σε party με τον dj Derek Howell με την S. και την Αn., ξημερώματα Σαββάτου σε φούρνο με την Αn. για ένα «ελαφρύ» πρωινό (είχα ξεχάσει πόσο τρώνε οι Σερβίδες και ας μην τους φαίνεται) πριν πάμε για ύπνο και παραλίγο να βρεθούμε στη μέση μαφιόζικων πυροβολισμών, Σάββατο βράδυ στο club Spark, αυτή την φορά επάνω, στον όροφο, στο V.I.P. section (κανόνισε ο Darko), τρελό κέφι και χορός μέχρι αργά! Μέσα σε όλα αυτά, ένας χωρισμός μίας καλής φίλης και μία σκέψη να μου περνάει από το μυαλό : μήπως έπρεπε να αρπάξω την ευκαιρία? Μάλλον όχι, ας μην χαλάσει η πολυετής φιλία μας… χμμμ?

Με αυτά και με τα άλλα, με καφέδες, ποτά, χορούς και φαγητά (μιας και η μάνα του Darko είναι απίστευτη μαγείρισσα και κάθε φορά με παχαίνει… άλλο που δεν θέλω κι εγώ), καλούς φίλους και ακόμα καλύτερες φίλες ήρθε η Κυριακή και το ταξίδι μου έφτασε στο τέλος του. Πάντα περνάω καλά στη Σερβία, αλλά αυτή τη φορά… δεν ξέρω γιατί, αλλά πέρασα καλύτερα!!!

Η επιστροφή μου στην Ελλάδα δυστυχώς δεν ήταν καλή, μιας και αρρώστησα μόλις πέρασα τα ελληνικά σύνορα και εδώ και δύο βδομάδες περίπου, ταλαιπωρούμαι με ένα κρυολόγημα που δεν λέει να φύγει με τίποτα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι επέστρεψα, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στον blogoκόσμο… και ήρθα για να μείνω… ή μήπως όχι?!?!?!

Επόμενο ταξίδι : τέλη Φεβρουαρίου… Σέρβικος γάμος (όχι ο δικός μου… χα)!!!

Καλή χρονιά!!!

2009-01-01T00:01:00.002+02:00

Εδώ και καιρό, σκεφτόμουν να γράψω ένα κειμενάκι για τα Χριστούγεννα, έτσι όπως τα βλέπουν… τα παιδιά! Τα απλά, ανθρώπινα, ευλαβικά Χριστούγεννα που είναι διακοσμημένα με στολίδια, πασπαλισμένα με ζάχαρη άχνη, επενδυμένα μουσικά με χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια και κάλαντα, «γεμισμένα» με δώρα από γονείς, συγγενείς, φίλους και νονές (!), ζεσταμένα από αγάπη…

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, τα Χριστούγεννα δεν έχουν καμία σχέση με αυτήν την τόσο σημαντική γιορτή! Οι περισσότεροι από εμάς, πιστεύουν πως αυτήν την ημέρα (ή καλύτερα το βράδυ), ΠΡΕΠΕΙ να βγούνε και να διασκεδάσουν στα μπουζούκια ή στα clubs (όπως μπορούν να κάνουν ένα οποιοδήποτε απλό Σαββατόβραδο δηλαδή), ΠΡΕΠΕΙ να μαζευτούν σε καφέ που ψήνουν σουβλάκια στο πεζοδρόμιο (έλεος, από πότε έγινε μόδα ή έθιμο αυτό?), ΠΡΕΠΕΙ να φάνε πολύ, ΠΡΕΠΕΙ να πιούνε ακόμα περισσότερο και τελικά να ξεχάσουν τελείως την ουσία των Χριστουγέννων! Ίσως να φταίει αυτό το “Xmas” που έχει ποτιστεί στα μυαλά όλων μας, λίγο πολύ! «Xmas» : νομίζω πως μας οδηγεί στο να σταματήσουμε να γράφουμε (ίσως και να λέμε κιόλας) «Christmas»!!!

Όσο για μένα… μία ελαφριά γαστρεντερίτιδα που πέρασα αυτές τις «άγιες» μέρες με κράτησε σπίτι, μακριά από νυχτερινά μαγαζιά και αλκοόλ (και φαγητά, φυσικά), αλλά μέσα στην Χριστουγεννιάτικη ζεστασιά και την οικογενειακή θαλπωρή…

Σήμερα αποφάσισα να γράψω κάτι για την αλλαγή του χρόνου. Για αρκετούς ανθρώπους, το 2008 δεν ήταν μία ευχάριστη και αποδοτική χρονιά. Αντίθετα, για μένα και την οικογένειά μου, ήταν γεμάτη χαρές και ευχάριστες αλλαγές, χωρίς να λείπουν τα κλασσικά, γνωστά προβληματάκια, ενοχλήσεις, παρεξηγήσεις και όποιας φύσης δυσκολίες! Σε γενικές γραμμές όμως, μια χαρά χρονιά ήταν το 2008, και ας ήταν και δίσεκτο!!!

Ας ελπίσουμε όλοι, πως το νέο έτος, το 2009 (φτάσαμε κι εδώ και πού είσαι ακόμα) θα είναι γεμάτο αγάπη, υγεία, ευτυχία και καλύτερες μέρες! Πέρα από τις γνωστές και συνηθισμένες ευχές, ας εκπληρωθούν για τον καθένα οι αληθινές, προσωπικές του επιθυμίες! Πάνω από όλα, ας είμαστε όλοι εδώ, τέτοια μέρα του χρόνου, υγιείς, να ανταλλάξουμε πάλι ευχές και χαμόγελα!!!

Από εμένα, οι καλύτερες ευχές για ένα έτος «κατά παραγγελία» στον καθένα σας και φυσικά, δωράκια... μουυσικά :

200...1)Ελληνικά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια
200...2)Christmas Melodies
200...3)Ella Fitzgerald - 1988 - Wishes You a Swinging Christmas (Special thanks to Me:Moir)
200...4)VA - Verve Remixed - Christmas (2008)
200...5)Christmas songs by Jon Kennedy
200...6)DrRubberfunk – Christmas Mix
200...7)A Fine Frenzy - Let It Snow
200...8)All I Want For Christmas (Is My Two Front Teeth)
2009!!!)Dustin - Christmas Tree (το γνωστό Lemon Tree σε Χριστουγεννιάτικη διασκευή)

... και τηλεοπτικά :

Για κάποιους που δεν συμπαθούν τα Χριστούγεννα, δωράκι ένα τραγουδάκι, με στίχους ακατάλληλους για ανηλίκους!!!

Καλή χρονιάάά! Φιλάρες!!!

Σερβία, Ημέρες 7η ως 14η (τελευταίο μέρος)

2008-11-27T14:05:00.002+02:00

Μία από τις πρώτες σκέψεις που έκανα μόλις ξύπνησα το πρωί της Τετάρτης ήταν ότι επιτέλους συμπληρώνω μία βδομάδα στη Σερβία. Μήπως όμως θα έπρεπε να καθήσω και μία βδομάδα στο Νις, χωρίς βόλτες και «σούρτα φέρτα»? Όπως το σκέφτηκα, το αποφάσισα και το κάνω!!!

Οι περισσότεροι φίλοι έχουν ενημερωθεί πλέον, ξέρουν πως είμαι στην πόλη, οπότε αρχίζω να τους βλέπω όλους, όπως βολέψει (όχι με σειρά «προτεραιότητας») και όπου βολέψει! Τρέχω λίγο, αλλά μου αρέσει!!!

Την Τετάρτη βρίσκομαι στο Dream καφέ με την Μίμα την «παντρεμένη μαμά», όπως την αποκαλούσα όσο σπουδάζαμε (αφού ήταν και είναι μητέρα δύο παιδιών, δεν έλεγα ψέματα). Αργότερα συναντώ την Μάρια την Σκοπιανή και πίνουμε ένα χυμό στο εμπορικό κέντρο Κάλτσα. Επιστρέφω στο σπίτι, ενώ στο δρόμο φωτογραφίζω γνώριμα κτήρια, τα καφέ στο πάρκο, την εκκλησία του Αγίου Σάββα, αλλά και… κάτι νέο: Grill Goldy’s!!!
Το ίδιο βράδυ, βγαίνουμε με την Έμυ στο club Scena (Σκηνή), όπου ο φίλος μου Paci παίζει μουσική (και εδώ μπορείτε να πάρετε μία γεύση… ίσως και δύο).

Το πρωί της Πέμπτης με βρίσκει στην παλιά αγαπημένη μου γειτονιά, να φωτογραφίζω την «βρώμικη» μπυραρία που τόόόσο πολύ συμπαθούσαν οι «γίδες» φίλες μου (ειδικά η Έμυ και η Θεοδώρα), όπως και την είσοδο του αγαπημένου μου σπιτιού, αλλά και της διπλανής πολυκατοικίας, όπου έμενε η Θεοδώρα.
Συνεχίζω τον δρόμο μου και καταλήγω στο πάρκο, όπου κάθομαι με την συμφοιτήτρια και «γατομαμά» Μάρια και πίνουμε καφέ… έξω (έχει λίγο κρύο, αλλά… Σερβία είναι εδώ, δεν «μασάμε»).
Μιας και έχω λίγες ώρες κενό, σκέφτομαι να πάω στο τελευταίο μου σπίτι και να δω τους γείτονές μου. Ποτέ δεν είχαμε στενές σχέσεις, αλλά όταν μένεις δίπλα σε κάποιον σχεδόν 3 χρόνια, ανταλλάσεις «καλημέρες» , «καλησπέρες» και κανένα μιξεράκι, όταν χρειαστεί, όλο και κάτι θα θυμούνται. Για καλή μου τύχη, οι πόρτες τους ανοίγουν διάπλατα… για κακή μου (ίσως) τύχη, ανοίγουν και τα μπουκάλια με το ρακί!!!
Ίσως να το έχει η μέρα και να πηγαίνω από σπίτι σε σπίτι, μιας και αφού φεύγω από τους γείτονές μου, επισκέπτομαι την Ίβανα, την αγαπημένη μου κομμώτρια. Παντρεμένη με τον Αλεξάνταρ, πρόσφατα απέκτησαν μία κόρη, την Ντουμπράβκα. Μπράβο, παιδιά, σας χαίρομαι!!!
Επιστρέφω στο πάρκο, από όπου ξεκίνησα την ημέρα μου με τον πρωινό μου καφέ, μόνο που τώρα πίνω μπύρες με τον πολύ καλό φίλο Ίβαν! Τα λέμε σχεδόν μέχρι το κλείσιμο του bar (που γίνεται στις 12, μιας και είναι καθημερινή), τσιμπάω κάτι και επιστρέφω σπίτι.

Η Παρασκευή γεμίζει με αγαπημένα πρόσωπα και μέρη. Αρχίζω με την Ιατρική σχολή, όπου συναντώ την καθηγήτρια Μικροβιολογίας Σούζανα και πίνουμε καφεδάκι. Συνεχίζω με το γυμναστήριο που χρόνια με «παίδευε», το 2Μ, και βρίσκω εκεί την «τρελή» γυμνάστρια μου, Νάτασα. Καταλήγω στο καινούριο σπίτι της γειτόνισσας μου Τάνιας και του άντρα της Ίγκορ, όπου μου ανακοινώνουν ότι η Τάνια είναι έγκυος! Εύγε, αυτά είναι! Τέτοια χαρμόσυνα νέα να ακούω κάθε μέρα! Βάλε να πιούμε ακόμα λίγο τώρα!
(Το βράδυ της Παρασκευής «μετακομίζω» πάλι, επιστρέφω στο σπίτι του Darko).

Τόσες μέρες στη Σερβία, δεν γινόταν να μην δω και μία «άσπρη»! Ξυπνάω το πρωί του Σαββάτου και όλα είναι κατάλευκα! Φυσικά, ετοιμάζομαι και βγαίνω για βόλτες, αν και ήδη έχουν λιώσει τα χιόνια!
Αρχίζω από το κάστρο όπου βγάζω φωτογραφίες, όπως πάντα (πρέπει να έχω τουλάχιστον πέντε φορές τις ίδιες), συνεχίζω στην Ethnic Gallery για λίγα σουβενίρ και φωτογραφίες (και γνωριμία με την Ίβανα), ενώ δεν αφήνω την ευκαιρία να περάσω μία βόλτα και από την λαϊκή του κάστρου (αφού όπως ξέρετε, λατρεύω τις λαϊκές). Να και μία εξέλιξη στο Νις, νέος τρόπος για παρκάρισμα, μέσω sms! Ούτε στην Θεσσαλονίκη κάτι τέτοιο, ακόμα!
Μιας και έχω παγώσει από το κρύο, κανονίζω «ζεστό» καφέ! Βρίσκομαι με την Μίλιτσα στο καφέ Pleasure, ενώ σε διπλανό τραπέζι ο Darko απολαμβάνει τον καφέ και το φαγητό του, με την Σαββατιάτικη παρέα του!
Αν και θέλω να χαλαρώσω λίγο στο σπίτι (όπου ο Darko ακούει αυτό στο «Ράδιο 7, στους 88,8»), δεν αφήνω το απόγευμα να πάει χαμένο! Πηγαίνω σούπερ μάρκετ και ψωνίζω λιχουδιές που συνήθιζα να τρώω όσο σπούδαζα, ενώ μετά πίνω καφεδάκι με δύο καλές φίλες, την Ντράγκανα (Γκάγκα) και την Αλεξάντρα (Άτσκα) … και ένα «παιδάκι», την Σόνια (την ξαδέλφη της Άτσκας… που ήταν πολύ… παιδί…).
Σάββατο βράδυ και για να «κλείσει» καλά η μέρα(ή η νύχτα?), πάμε για ποτό με τον Darko, την Έμυ και την Κατερίνα… και γελάμε! Το χαίρομαι πολύ, όταν βλέπω δικούς μου ανθρώπους να γελάνε!!!

Αν και για μένα η Κυριακή στο Νις είναι μέρα λαϊκής με παρέα, αυτή την φορά αποφασίζω να κάνω βολτούλες μόνος, στην πόλη. Παίρνω το λεωφορείο, κατεβαίνω στο κέντρο (δείτε εδώ το Άλογο… ή μήπως, το «άλογο»?), πηγαίνω στο κάστρο, επισκέπτομαι άλλη μία φορά την Ethnic Gallery, όπου γνωρίζω την Γιέλενα (Jelena… αααχ), ενώ δεν σταματώ να βγάζω φωτογραφίες, σε όλη την πόλη!
Κάποια στιγμή, περνάω από το παλιό σπίτι του Lukaic, εκεί όπου τα τελευταία χρόνια μένουν ο Μίλιαν και η Βέσνα. Φίλοι από τα πρώτα φοιτητικά μου χρόνια, ζευγάρι από τότε, παντρεμένοι με παιδιά τώρα! Παντοτινοί φίλοι, θα έλεγα! (Με τρέλανε η κόρη τους! Όταν την ρώτησα τι κάνει, μου απάντησε με χαλαρό υφάκι «να, βαριέμαι εδώ, κάνω κακά και βλέπω κινούμενα σχέδια»... χαχαχα).
Επιστρέφω στο σπίτι του Darko και τον αποχαιρετώ (και «μετακομίζω» ξανά στην Έμυ). Φεύγει πάλι για επαγγελματικό ταξίδι και αυτή τη φορά ξέρω πως όταν γυρίσει, δεν θα είμαι εδώ. Πού θα πάει, θα τα ξαναπούμε σύντομα, δεν χανόμαστε εμείς!
Το βράδυ βγαίνω για ποτάκι με μία φίλη, την Νάτασα! Με αποκαλεί «τρελοκομείο», αν και εκείνη είναι θεότρελη! Όταν την πρωτογνώρισα, διάβαζε ένα χοντρό, «βαρύ» ελληνικό βιβλίο! Μιλάει πολύ καλά ελληνικά… γενικά, τα πάει καλά με τις γλώσσες!

Η Δευτέρα και η Τρίτη ήταν κάπως πιο χαλαρές μέρες. Βρέθηκα με φίλους και φίλες και συμφοιτήτριες που είχα ήδη συναντήσει άλλη μία φορά, περπάτησα σε δρόμους που είχα δει και τις προηγούμενες μέρες, πήγα πάλι για φαγητό στις γειτόνισσές μου (αυτές φταίνε που πάχυνα).
Έκανα όμως και άλλα: πήγα σε καφέ όπως το «Ελληνικό» φοιτητικό καφέ μπαρ (που πλέον δεν έχει τίποτα το ελληνικό) και το αγαπημένο μου Welcome καφέ, στο πάρκο της λεωφόρου Νέμανιτς. Έπαιξα με τον σκύλο της Μίλιτσα, τον Ντάμπα, πήγα στον οδοντίατρο (στη σχολή, όπου ο καλός φίλος Αλέξης, με περιποιήθηκε), βρέθηκα με τον Dejan, έναν συμφοιτητή και φίλο από τα παλιά, στο Σέρβικο φοιτητικό καφέ μπαρ, και με ένα συμπαθέστατο ζευγάρι, την Σόνια και τον Νίκολα (άντε παιδιά… καλά στέφανα).
Τα βράδια μου ήταν ήρεμα, στο σπίτι της Έμυς, να τα λέμε, να ακούμε μουσικούλες, ή να καιγόμαστε στο youtube με αστεία (όπως αυτό, αυτό και αυτό) και μουσικά videάκια (όπως αυτό, αυτό και αυτό). Respect, Έμυ!!!

Κάπου εκεί, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα, από τον καλό φίλο Lukaic. Την Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου, γίνεται η παράδοση των πτυχίων Ιατρικής, στην Αθήνα. Οπότε… όσο καλά και αν περνάω, ήρθε η ώρα να φεύγω!

Ένας τελευταίος καφές, με την Μίλιτσα στο Pleasure και άλλος ένας στο καφέ Sky, στο κέντρο του Νις (από όπου μπορείς να δεις σχεδόν όλη την πόλη), με τις «γίδες», την Έμυ, την Μαρία (ή αλλιώς, το Παπά) και την Κατερίνα και ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσω την αγαπημένη μου Βαλκανική πόλη, όπως και τόσους φίλους που έχω εκεί.
Παράξενο και ίσως «αστείο» : αρκετές στιγμές, σκεφτόμουν πως εκεί έχω πιο πολλούς φίλους, πως εκεί νιώθω στον τόπο «μου». Ίσως να φταίει το αλκοόλ και το ρακί που έπινα όλες αυτές τις μέρες. Ίσως όλες αυτές οι «υπάρξεις» που με συντρόφευαν και μου αφιέρωναν τραγούδια όπως αυτό (με τίτλο «Η μεγαλύτερη μου επιθυμία»). Ίσως να κρύβεται και μία μεγάλη (πικρή?) αλήθεια, σε αυτές τις σκέψεις μου…
Όπως και να ’χει, αυτή τη φορά στη Σερβία, πέρασα απίστευτα όμορφα και ευχαριστώ όλους όσους μου χάρισαν έστω και λίγο από τον χρόνο τους, για να ομορφύνουν την διαμονή μου εκεί!
Προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους όσους δεν έχουν επισκεφθεί την χώρα, να κάνουν ένα ταξιδάκι στη Σερβία και ακόμα καλύτερα, στο Νις! Μάλιστα, σας προσκαλώ κιόλας! Ετοιμάστε τα διαβατήρια σας και πάμε! Γύρω στις 10 Ιανουαρίου, Νις, σου (ξανά) έρχομαι!!!

Σ.σ. : Σε αυτό το κείμενο έχω προσθέσει πολλές φωτογραφίες και videάκια και ελπίζω να μην σας κουράσω. Ήθελα απλά, να μοιραστώ όσες πιο πολλές εικόνες μπορούσα! Πιστεύω πάντως, πως ικανοποίησα την φίλη μου Όναρ! Ελπίζω και όλους εσάς! Φιλάρες και καλές γιορτές!!!

Σερβία, Ημέρα 6η, Τρίτη

2008-11-19T12:54:00.002+02:00

(ή αλλιώς «Μία μέρα στο Ζά(γι)ετσαρ και την Τσούπρια»)

Μετά από λίγες προσπάθειες, ξυπνάω στις 9:30 και τρέχω να προλάβω… τι άλλο? Φυσικά, το λεωφορείο!!!

Για σήμερα έχω κανονίσει ταξιδάκι σε δύο μικρές πόλεις, όπου ζούνε δύο καλοί φίλοι : ο Ίβαν και η Ίβανα!!!

Πρώτη πόλη, το Zajecar (διαβάζεται Ζά(γι)ετσαρ, με το «γι» να μην ακούγεται καν, αλλά για λόγους ευκολίας, θα το γράφω ως Ζάετσαρ). Απολαμβάνω την διαδρομή και σκέφτομαι πως υπάρχουν πολλά χωριά και πόλεις ακόμα, που θέλω να δω. Ίσως να το κάνω, μία από τις επόμενες φορές που θα επισκεφθώ την Σερβία…

Φτάνω γύρω στις 12:30 και συναντώ τον πολύ καλό φίλο, Ιβαν, που με περιμένει στον σταθμό. Έχουμε να βρεθούμε 3 χρόνια σχεδόν, αλλά νιώθουμε πως έχουν περάσει… μόλις 3 μέρες!

Κάνουμε μία βόλτα στην πόλη και περνάμε… μέσα από την κεντρική λαϊκή (που φυσικά μου αρέσει). Καταλήγουμε στο κεντρικό Στέλλα καφέ, όπου απολαμβάνουμε το καφεδάκι μας, λέγοντας τα νέα μας.

Αποχωρούμε μετά από λίγο, μιας και δεν έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας. Πηγαίνουμε στο σπίτι του Ίβαν για να δω την γυναίκα του (και καλή μου φίλη, Μπίσερκα), αλλά και… τον λίγων ημερών, γιο του! Έχω τρελαθεί με τα μωρά στη Σερβία (και με… τα «μωρά»!).

Καθόμαστε λίγο στο σπίτι του, πίνουμε ένα ρακί από αγριοστάφυλα, για το «καλό» και φεύγουμε γρήγορα για την ταβέρνα, όπου ο Ίβαν έχει κανονίσει να μας περιμένει ένα τραπεζάκι. Βγαίνοντας από το σπίτι, συναντάμε την μητέρα του Ίβαν, οπότε… άλλο ένα ρακί, από δαμάσκηνα, για να γνωριστούμε!

Φτάνουμε στην παραδοσιακή ταβέρνα «Στου Μέντα», καθόμαστε, πίνουμε ένα ρακί, από κυδώνια, αυτή την φορά (και γίνομαι… χικ) και ζεσταινόμαστε. Μιλάμε, γελάμε, προβληματιζόμαστε για το μέλλον μας, αναπολούμε το παρελθόν μας. Αληθινός φίλος ο Ίβαν, από τους λίγους, αδελφικός και παντοτινός!

Κάποια στιγμή, περνάει από το ταβερνάκι ο μπαμπάς του, κάθεται μαζί μας και προτείνει… να πιούμε μία μπύρα, για να γνωριστούμε (ωχ, μανούλα μου, κι άλλο αλκοόλ). Δύο μπύρες μετά, φεύγουμε, γιατί πρέπει να πάρω το μεσημεριανό λεωφορείο για Τσούπρια. Ευχαριστώ τον Ίβαν για το τραπέζι και αποχωριζόμαστε με την υπόσχεση πως σύντομα θα τα ξαναπούμε… είτε εκεί, είτε εδώ, στην Θεσσαλονίκη!!!

Μέσα στο λεωφορείο για Τσούπρια, ακούω δύο παππούδες να μιλάνε. Κάποια στιγμή, ακούω ένα… «κλανκ»! Ο ένας από τους δύο κυρίους, κουβαλούσε ένα μπουκάλι που έπεσε και έσπασε, οπότε όλο το λεωφορείο μυρίζει ρακί!!! Υπό την επήρεια του αλκοόλ που ρέει στις φλέβες μου, αλλά και εισέρχεται στους πνεύμονές μου, παίρνω το κινητό μου και στέλνω μηνύματα σε φίλους στην Ελλάδα. Το ρακί «μιλάει» λίίίγο παραπάνω και κάποιοι λαμβάνουν ένα… «μεθυσμένο» μήνυμα! Ας είναι, έχει γέλιο!!!

Η άφιξή μου στην Τσούπρια, χαρακτηρίζεται από μία πολύ ζεστή αγκαλιά. Φίλη από τα φοιτητικά χρόνια η Ίβανα, ένας από τους ανθρώπους που δεν θα ξεχάσω ποτέ και από ό,τι κατάλαβα ούτε κι αυτή!

Περπατάμε στην πόλη, βγάζω φωτογραφίες, ενώ η Ίβανα μου μιλάει για την ιστορία της πόλης και του ποταμιού που την διασχίζει. Ο Μοράβας θεωρείται ένα από τα πιο επικίνδυνα ποτάμια της Σερβίας και γι’ αυτό λένε πως «αν ξέρεις να κολυμπάς στον Μοράβα, μπορείς να κολυμπήσεις παντού». Με την ευκαιρία, θυμόμαστε ότι πάντα κάναμε «κόντρα» με την Ίβανα: προσπαθούσαμε να χρησιμοποιήσουμε Σέρβικες παροιμίες, ρητά και εκφράσεις. Κάτι που συχνά πυκνά προκαλούσε γέλιο και όπως θα αποδειχτεί… όχι μόνο γέλιο!

Πηγαίνουμε στο σπίτι της Ίβανας όπου μας περιμένει η αδερφή της. Πίνουμε ένα ρακί για να ζεσταθούμε (φυσικά…) και καφεδάκι. Δεν σταματάμε να μιλάμε και για να θυμηθούμε τα παλιά… μαγειρεύουμε! Μαζί στην κουζίνα, φτιάχνουμε σούπα για πρώτο πιάτο και αυγά με λουκάνικα για κυρίως. Λίγο πρόχειρο και γρήγορα μαγειρεμένο γεύμα, αλλά μου φαίνεται σαν «βασιλικό» δείπνο!

Η ώρα της αναχώρησής μου πλησιάζει και στην κουβέντα μας επάνω αναφέρω την παροιμία που έμαθα πρόσφατα (με την αρκούδα…) και τα κορίτσια εκπλήσσονται και ξεσπάνε σε γέλια. Το γέλιο τους συμπληρώνεται από την συγκίνηση της Ίβανας και την σκέψη της να μου κάνει ένα δώρο : το βιβλίο του Βουκ Κάραντζιτς (όχι του γνωστού) , με πολλές Σέρβικες εκφράσεις (είναι το βιβλίο που βλέπετε στην πρόταση της εβδομάδας, όπως κοιτάτε, στα αριστερά). Πολύ σημαντικό δώρο, όχι μόνο γιατί είναι κάτι που χρόνια χρησιμοποιούσε η φίλη μου και είχε μεγάλη συναισθηματική αξία για εκείνην, αλλά και γιατί πλέον περιέχει και μία… αφιέρωση!

Γύρω στις 21:30 παίρνω το λεωφορείο για την επιστροφή στο Νις. Στο δρόμο, ανταλλάσσουμε μηνύματα με την Ίβανα όπου «εξομολογούμαστε» την συγκίνηση που νιώσαμε και οι δύο κατά την συνάντησή μας και φυσικά, υποσχόμαστε πως σύντομα θα ξαναβρεθούμε!

Επιστρέφω στο Νις και σκέφτομαι να βγω για ποτάκι ή όχι. Καλύτερα όχι, ας καθήσω σπίτι απόψε, να τα πούμε με την Έμυ, αλλά και για να νιώσω καλύτερα αυτές τις δύο «ταξιδιάρες» μέρες που πέρασα! Από αύριο… έχω να δω πολύ κόσμο!!!

Συνεχίζεται…

Σερβία, Ημέρα 5η, Δευτέρα

2008-11-18T03:46:00.001+02:00

(ή αλλιώς «Μία μέρα στο Βελιγράδι»)

Έμυ : «Ξύπνα, Πάκο! Είναι και εθνική γιορτή στην Ελλάδα σήμερα!»

17 Νοέμβρη… «Κάτω η Χούντα», πάνω ο Πάκο, προς τα βόρεια! Ναιιι!

Ετοιμάζομαι βιαστικά, παίρνω taxi και πηγαίνω στον σταθμό λεωφορείων. Φτάνω ακριβώς πριν ξεκινήσει το «κτελ» για Βελιγράδι… κλασσικά, προλαβαίνω στο τσακ!!!

Στο δρόμο για την πρωτεύουσα της Σερβίας, ακούω ράδιο Β92 (σταθμός του Βελιγραδίου), για να ακούσω τραγούδια όπως αυτό, αυτό και αυτό, γιατί στις οθόνες του λεωφορείου «παίζει» dvd με την συναυλία του Zeljko Samardzic (έλεος... αν και έχω πιείίί με τα τραγούδια του), αλλά και για να μπω λίγο στο κλίμα. Όσο να ’ναι, η προφορά των πρωτευουσιάνων Σέρβων, έχει διαφορά από αυτήν που έχω συνηθίσει να ακούω στο Νις.

Κάνουμε στάση στο εστιατόριο Evropa, έξω από το Veliko Orasje και μπερδεύομαι… νομίζω πως είμαι κάπου μεταξύ Θεσσαλονίκης – Αθήνας! Μόνο που το κρύο διαφέρει, είναι πιο «σκληρό»… ανατρίχιασα και μόνο που το σκέφτηκα!!!

Φτάνουμε στο άγνωστο για μένα Βελιγράδι, μεσημεράκι, γύρω στις 2. Ωραία, έχω μία ωρίτσα ελεύθερη μέχρι να σχολάσει η φίλη μου, μπορώ να κάνω καμία βολτούλα, να «ρουφήξω» λίγη από την ενέργεια της πόλης και να βγάλω μερικές φωτογραφίες!

Γύρω στις 3:30 βρίσκομαι με την καλή μου φίλη Λάνα. Νέα κοπέλα, γέννημα θρέμμα Βελιγραδίου, αλλά με τεράστια αγάπη για την Ελλάδα. Μένει και η αδερφή της στην Αθήνα, οπότε έχει ένα λόγο παραπάνω για να συμπαθεί την χώρα μας και να μαθαίνει την γλώσσα μας. Μπράβο σου, Λάνιτσα!

Η καλή μου Λάνα, αναλαμβάνει τον ρόλο της ξεναγού και με οδηγεί μέσα από τον κεντρικό πεζόδρομο του «πρίγκιπος Μιχάϊλο» (Knez Mihajlova) στο πάρκο Καλεμεγκντάν (Kalemegdan park) που είναι πάνω από το δέλτα των ποταμών Σάβα και Δούναβη. Κάνουμε βόλτες μέσα στο πάρκο, φυσικά βγάζουμε φωτογραφίες, χαζογελάμε, ενώ λέμε και τα νέα μας, σε σέρβικη και ελληνική γλώσσα!

Αρχίζει να βραδιάζει (αρκετά νωρίς, μιας και έχουμε και μία ώρα διαφορά με την Σερβία) οπότε αποχωρούμε από το πάρκο και πάμε για βόλτες μέσα στην πόλη.

Επιστρέφουμε στον πεζόδρομο, μπαίνουμε σε μαγαζιά με ρούχα, όχι γιατί θέλαμε να αγοράσουμε κάτι, αλλά για να νιώσω λίγο την καθημερινότητα της Λάνας και των συμπολιτών της. Μπαίνουμε στο ένα μαγαζί, βγαίνουμε από το άλλο, παίρνω και κάτι λίγα σουβενίρ, μου κάνει και ένα δωράκι η φίλη μου! Γελάμε, γελάμε και πάλι γελάμε!

Αποφασίζουμε να πάμε για καφέ και στον δρόμο τρώμε πίτσα με σάλτσα (που δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε). Καθόμαστε σε ένα από τα καφέ του κέντρου, που όμως βρίσκεται σε στενάκι και είναι «χαλαρό». Αυτό ακριβώς που χρειαζόμασταν, για να μπορέσουμε να τα πούμε και φυσικά… για να βγούμε φωτογραφίες!

Η ώρα περνάει ευχάριστα και σκεφτόμαστε να αλλάξουμε μαγαζί. Περπατάμε, συνεχίζω να βλέπω και να νιώθω την πόλη, να βγάζω φωτογραφίες, να σκέφτομαι, να θυμάμαι την ιστορία της Σερβίας και όλα όσα έχει περάσει. Φτάνουμε σε ένα τζαζ καφέ μπαρ με ωραία διακόσμηση, ό,τι πρέπει για τζαζοκα ταστάσεις! Πίνουμε «βραστό κρασί» (κάτι σαν το δικό μας ρακόμελο) που ζεσταίνει τα "σωθικά" και τις καρδιές μας!

Όπως πάντα, όταν περνάς καλά, ο χρόνος κυλάει γρήγορα! Πλησιάζει η ώρα, πρέπει να πάρω το λεωφορείο της επιστροφής! Κάνουμε μία τελευταία βόλτα μέσα από τα σοκάκια της Σκαντάρλια (Skadarlija), την βοημική περιοχή του Παλιού Βελιγραδίου, με τα υπέροχα μπαρ και εστιατόρια! Κάπου εκεί, αποχωριζόμαστε. Το μόνο άσχημο, είναι πως δεν ξέρουμε πότε θα ξαναβρεθούμε. Βελιγράδι – Αθήνα η Λάνα, Θεσσαλονίκη – Νις εγώ. Μεγάλες οι αποστάσεις, όπως και η φιλία μας!!!

Ταξιδεύω με το τελευταίο λεωφορείο για Νις, που κάνει πολλές στάσεις, με κουράζει και… με ξελιγώνει! Πεινάω, λέμεεε! Το μόνο που με «χορταίνει» (προς το παρόν) είναι η γεμάτη μέρα που πέρασα! Λάτρεψα το Βελιγράδι, ακόμα και αν δεν μπόρεσα να δω το εθνογραφικό μουσείο και το γήπεδο της Παρτιζάν (είδα όμως μία διαδήλωση, χα), πέρασα ευχάριστα κάθε στιγμή, και γι’αυτό ευχαριστώ και ευγνωμονώ την «τρελούτσικη» Λάνα! ;)

Φτάνω στο Νις, τρέχω στην Έμυ, όπου την βρίσκω με την Σταυρούλα, να τα λένε και να τα πίνουν! Ωραία, δύο «γιδούλες» μαζί να με «ανακρίνουν» (με την καλή έννοια), ενώ εγώ βιάζομαι να κάνω μπανάκι, να τσιμπήσω κάτι και να κοιμηθώ!

Δρ Πάκο : «Καλά πέρασα, ωραία ήταν, θα δείτε φωτογραφίες! Αφήστε με τώρα, βιάζομαι!»
Σταυρούλα : «Ρε συ Πάκο, ηρέμησε, ακόμα δεν ήρθες και μας άγχωσες!»
Δρ Πάκο : «Συγνώμη, κορίτσια, αλλά έχει πάει 3:30, θέλω να κοιμηθώ σε λίγο, για να ξυπνήσω νωρίς! Έχω… ταξίδι αύριο!!!»

Συνεχίζεται…

Σερβία, Ημέρα 4η , Κυριακή

2008-11-17T02:09:00.001+02:00

Μία από τις συνήθειες μου όσο σπούδαζα ήταν και οι βόλτες στις λαϊκές αγορές. Άσχετα με το ποια μέρα είναι, αφού οι λαϊκές δουλεύουν κάθε μέρα στη Σερβία, σε συγκεκριμένο χώρο(τον ίδιο πάντα), με τους πάγκους τους, τα λαχανικά, τα ρούχα και άλλα προϊόντα, όλα όμορφα οργανωμένα.

Υπάρχει μία συγκεκριμένη λαϊκή όμως, η Buvljak (Μπουβλιάκ), που την επισκεπτόμουν μόνο τις Κυριακές. Ίσως γιατί τότε «έβγαιναν» περισσότεροι πωλητές στους πάγκους. Ίσως γιατί ήταν μακριά, από την άλλη πλευρά της πόλης. Ίσως γιατί μας άρεσε να πηγαίνουμε στην λαϊκή, να κάνουμε τις βόλτες μας χαλαρά και μετά να πηγαίνουμε στο κέντρο ή στο καραβάκι για καφέ! Και όταν λέω «μας», εννοώ και τις φίλες μου, Έμυ και Ρούλα!

Αυτή τη φορά, κανονίσαμε με Έμυ και πήγαμε οι δυο μας, όπως κάποτε (η Ρούλα έχει επιστρέψει στην Ελλάδα εδώ και καιρό). Είχαμε να βρεθούμε χρόνια και να τα πούμε από κοντά. Κανονικά, θα έπρεπε να πάμε κατευθείαν για καφέ και να αναπληρώσουμε τον χαμένο χρόνο, να «ανταλλάξουμε» νέα. Πίστευα όμως πως αυτή η «πρώτη» μας συνάντηση, θα ήταν καλό να γίνει σε μέρος που συνηθίζαμε να βρισκόμαστε, σαν να μην πέρασε μία μέρα… και ναι, γιατί όχι, στην Buvljak!

Η βόλτα μας γεμίζει από σχόλια, γέλια, χαζομαρούλες τύπου «ψάχνω να αγοράσω κάλτσες, 5 ζευγάρια -1,5 ευρώ… βλέπω μόνο 3 ζευγάρια - 1,5 ευρώ… Θεέ μου, πανάκριβα είναι, δεν "βγαίνω" !», έναν τελευταίο γύρο της λαϊκής με την κάμερα στο χέρι και έναν Τσιγγάνο πωλητή να στέλνει χαιρετίσματα στην Ελλάδα (γαμώτο, ακόμα δεν έμαθα πώς να συνδέω την κάμερα με το pc, οπότε, δεν μπορώ να σας δείξω τίποτα από αυτά). Φυσικά, τραβήξαμε και λίγες φωτογραφίες, για να θυμόμαστε… λες και είναι δυνατόν να ξεχάσουμε ποτέ... (αν και αυτό το άθλιο παπούτσι που είδε η Έμυ και φυσικά το «θάψαμε», θα ήθελα να το ξεχάσω… χα)! Φεύγουμε κι εγώ θυμάμαι πόσο αρέσει στους γονείς μου αυτή η λαϊκή… η Buvljak!!!

Κάνουμε βολτούλα στο άδειο κέντρο, μιας και η πόλη κοιμάται ή τρώει σε σπίτια εορταζόντων (εκείνες τις ημέρες είχε 2-3 «μεγάλες» γιορτές για τους Σέρβους, οπότε όλοι ήταν κάπου καλεσμένοι). Καταλήγουμε στον πλακόστρωτο πεζόδρομο και επιλέγουμε το καφέ «Στην γωνία» που είναι… ακριβώς δίπλα από το Pleasure (ε, φτάνει πια)! Πίνουμε καφεδάκι, τα λέμε και επειδή έχουμε πολλά να πούμε… πίνουμε και δεύτερο! Πολλά γέλια, ακόμα περισσότερα νέα και αναμνήσεις… αμέτρητες!!!

Επιστρέφω στο σπίτι του Darko τρώμε, πίνουμε καφέ, τα λέμε με τους γονείς του. Ο D. ετοιμάζεται για επαγγελματικό ταξίδι στην Βουλγαρία, οπότε ετοιμάζομαι κι εγώ! Όχι για ταξίδι, δεν φεύγω ακόμα. Απλά, επειδή ξέρω πως δεν θα νιώθω άνετα με τους γονείς του D., αν δεν είναι ο ίδιος εκεί, «μετακομίζω» σε μία καλή φίλη… ποια άλλη? Την Έμυ!

Πίνουμε ένα ποτηράκι κρασί με τον D. , του εύχομαι καλό ταξίδι και πηγαίνω στην Εμυ. Εκεί, προσπαθώ να μην την απασχολήσω για να διαβάσει λίγο (το βιβλίο που βλέπετε στην πρόταση της εβδομάδας, όπως κοιτάτε, στα αριστερά) και κάνω κάτι που εδώ και μέρες είχα βγάλει από το μυαλό μου! Έρχομαι σε επαφή με το διαδίκτυο! Ελέγχω τα emails μου (αν και δεν απάντησα σε κανένα), «μπαίνω» στο facebook μου, ακούω και λίγο OFF RADIO, μετά «καιγόμαστε» λίγο στο youtube με την Έμυ (ήθελα να της δείξω αυτό και αυτό το τραγούδι… χαχα). Χμμμ… γιατί νιώθω πως όλα αυτά, δεν μου χρειάζονται? Γιατί μου φαίνονται «ξένα», τώρα που είμαι στη Σερβία? Χμμμ και πάλι χμμμ… και με αυτή τη σκέψη, πάω για ύπνο… πρέπει να ξυπνήσω νωρίς αύριο! Έχω… ταξίδι!!!

Συνεχίζεται…

Σερβία, Ημέρα 3η, Σάββατο

2008-11-16T03:37:00.000+02:00

Gas, gas… τι? Θεέ μου, τραγούδι στην τηλεόραση, λίγο άσχημο ξύπνημα! (αν και νομίζω πως θα το κάνει επιτυχία η Πρωτοψάλτη... και αυτό!)

Εδώ και λίγους μήνες, ο Darko έχει καθιερώσει τον εβδομαδιαίο καφέ με την Σαββατιάτικη παρέα του. Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών, κυρίως μεγαλύτεροι και μάλιστα γυναίκες! Φυσικά και δεν θα έλεγα «όχι» σε τέτοιο καφέ!

Μπερδεμένη παρέα, αλλά μ’αρέσει. Μαθαίνω και μία παροιμία (που δεν την άκουσα καλά και έπρηξα τον Darko μέχρι να την μάθω ολόσωστα) : «αν δεις μία αρκούδα να χορεύει στην αυλή του γείτονά σου, μην γελάς, γιατί σύντομα θα έρθει και στην δική σου αυλή». Μέσα στη βαβούρα, γίνεται και η κουβεντούλα :

C.: «Πόσων χρονών είσαι? »
Δρ Πάκο: «29»
C.: «Αχ, μ’αρέσει πολύ η ηλικία σου! Έχω έναν συνομήλικό σου στην δουλειά και τον έχω ξεζουμίζει… ουψ, αυτό μου ξέφυγε!»
Δρ Πάκο: «Κι εγώ χαίρομαι ιδιαίτερα που… σου ξέφυγε!»

(Αν κάποτε είπα πως οι 40 something women rule, τώρα μπορώ να προσθέσω πως οι 40 something Serbian women are better!)

Λίγες ώρες μετά, φεύγουμε από το καφέ και πηγαίνουμε να τσιμπήσουμε κάτι. Επιτέλους, θα ξαναφάω Σέρβικο μπιφτέκι! Κλασσικό μαγαζάκι, στο κέντρο της πόλης, με γνώριμες γεύσεις! Τρώμε και δεν θέλω να σταματήσω ποτέ!!!

Αφού φάγαμε, κανονίζω καφεδάκι με μία φίλη και συμφωνούμε με τον Darko να τα πούμε αργότερα. Ο δρόμος με βγάζει στο πάρκο Cair (Τσαΐρ), στο Dream καφέ, όπου συναντώ την Nevena και την φίλη της Ana. Ακούμε ευχάριστα τραγουδάκια και ζητάω πληροφορίες από την σερβιτόρα. Η καλοσυνάτη κοπελίτσα, μου χαρίζει το cd του τοπικού συγκροτήματος De Marco, όπου διασκευάζουν γνωστά τραγούδια (και θα το βρείτε όπως κοιτάτε το blog μου, αριστερά, στην πρόταση της εβδομάδας) .

Επιστρέφω στο σπίτι, "τσιμπάμε" κάτι και βγαίνουμε, πάλι στην Pleasure Pub (νομίζω πως ήδη βαρέθηκα και το καφέ και την pub). Πίνουμε ένα ποτάκι με τα παιδιά και… την ξαδέλφη, χαλαρώνουμε με το δεύτερο ποτό και αποφασίζουμε να πάμε σε clubάκι. Δυστυχώς, ο Darko δεν νιώθει καλά, έχει και ένα επαγγελματικό ταξίδι την Δευτέρα, οπότε… το club αναβάλλεται!!!

Επιστρέφοντας στο σπίτι, αποφασίζω να πάρω κάτι για να φάω. Σταματάμε μπροστά στο νοσοκομείο, στα σαντουϊτσάδικα από όπου χρόόόνια ολόκληρα έτρωγα. Ζωντανή απόδειξη, μία κυρία που δουλεύει εκεί, με θυμάται και μου ετοιμάζει το αγαπημένο μου, χωρίς δεύτερη κουβέντα : τεράστιο γεμιστό μπιφτέκι, λίγο καυτερό, σε δύο πίτες (τορτίλιες). Σκέτη απόλαυση!

Η νύχτα κλείνει με εκπομπή του BBC- αφιέρωμα στη μουσική Indie, ένα άσχετο τραγουδάκι και προγραμματισμό της επόμενης μέρας. Ξημερώνει Κυριακή, μέρα λαϊκής…

Συνεχίζεται…

Σερβία, Ημέρα 2η, Παρασκευή

2008-11-15T05:20:00.003+02:00

Darko: «Ξύπνα, αδερφέ, σου έκανα καφέ… τον τρίτο! »

Οι άλλοι δύο είχαν κρυώσει, αφού ο Darko προσπαθούσε κάθε μία ώρα να με ξυπνήσει…

Δρ Πάκο : «Ωχ, 12 και κάτι…»

Σηκώνομαι καθώς από την τηλεόραση ακούγεται το "Let’s get it started", πίνω καφέ, χωρίς να λέμε πολλά, απλά ακούμε ή καλύτερα βλέπουμε τραγούδια όπως αυτό και αυτό που μας ξεσηκώνει και αποφασίζουμε να πάμε για βόλτα και καφέ!

Περπατάμε στο κέντρο, καταλήγουμε στο Costa Café, νέο καφέ, ωραίο, μ’αρέσει, καθόμαστε. Ακόμα πιο πολύ, μ’αρέσει που βρίσκουμε τυχαία εκεί την Milena Νο 2. Ξανθιά, όμορφη, με ωραίο σώμα, αλλά… ξαδέλφη του Darko. Όπως λέει και ένα από τα τραγούδια που ακούμε "you can look, but you can’t touch".

H φίλη της Milena φεύγει μετά από λίγο, οπότε η… ξαδέλφη συνεχίζει τον καφέ της μαζί μας. Αφού μιλάμε λίγο, κάνει την ερώτηση : «facebook έχεις? Σίγουρα έχεις, αφού όλοι μας έχουμε… εκτός από τον Darko!». Η αλήθεια είναι πως είχα μεγάλη περιέργεια και ήθελα να μάθω ποια είναι η σχέση των Σέρβων με το internet, γιατί όσο σπούδαζα, δεν ήταν και η καλύτερη. Να, που βρήκα το κατάλληλο άτομο για να μου λύσει κάθε απορία. Από ό,τι έμαθα, ένα μεγάλο μέρος του κέντρου της πόλης έχει δωρεάν wifi internet, όπως και αρκετά καφέ, μιας και όλο και περισσότεροι χρησιμοποιούν internet και laptop. Μάλιστα! Μπράβο στο Νις, εξελίχθηκε αρκετά, ίσως και περισσότερο από την Θεσσαλονίκη.

Η ώρα περνάει, η κουβεντούλα γίνεται κοινωνικοπολιτική (και η μουσική μας «ακολουθεί»), μέχρι που η Milena πρέπει να φύγει, ρωτώντας τον Darko : «ώστε αυτός είναι ο "αδερφός" σου από την Ελλάδα?... αχ, ωραίο τραγούδι… και στίχος» (λες και τα τραγούδια ήταν επιλεγμένα για την συνάντησή μας). Εμείς όμως παραμένουμε στο Costa καφέ, γιατί έρχεται ο καλός φίλος Misa Paci (ψευδώνυμο με… επίθετο : Ποντικός Αρουραίος). Καφεδάκι, κουβεντούλα, κουτσομπολιά σχετικά με την παλιά καλή παρέα μας και ο Misa (που ενίοτε δουλεύει και ως dj) σχολιάζει : «ωραία παρέα ήμασταν… ο ένας γιατρός είναι dj, ο άλλος πουλάει Tupperware, ο τρίτος είναι διαιτητής, ο τέταρτος πουλάει γύρο… χαχαχα».

Φεύγουμε από το καφέ, περπατάμε στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης. Κάποια στιγμή, σταματάμε

Misa : «Σταματήστε!!!»
Darko : «Τι έγινε? Τί είδες?»
Misa και Δρ Πάκο : «Έναν απίστευτο κώλο! Χαχαχα!»

Κάπου εκεί χαιρετάμε τον Misa, με την υπόσχεση πως κάποια από τα επόμενα βράδια θα πάμε στο club που παίζει μουσική.

Το βραδάκι με βρίσκει στην παλιά μου γειτονιά, όπου πηγαίνω μόνος - είχε κάτι δουλίτσες να κάνει ο κολλητός. Πλησιάζω στο παλιό μου σπίτι (το τρίτο από τα τέσσερα σπίτια που άλλαξα όσο σπούδαζα) και βλέπω τρομερές αλλαγές. Νέα κτήρια, νέα μαγαζιά, ενώ τα παλιά έχουν ανακαινιστεί. Όλα αυτά, μέσα σε 2,5 χρόνια απουσίας μου. Τρελοί ρυθμοί ανάπτυξης στο Νις!!!

Για καλή μου τύχη, αυτό που δεν άλλαξε, είναι η Σέρβικη οικογένειά «μου». Οι άνθρωποι που με δέχτηκαν σαν γιο τους, όσο σπούδαζα. Τρεις ορόφους πιο πάνω από το διαμέρισμα που νοίκιαζα τα τρία «μεσαία» χρόνια των σπουδών μου. Τρεις ορόφους πιο πάνω, στην εκτίμησή μου, για πάντα.

Το συνηθισμένο απόγευμα (ή και βράδυ) στο σπίτι τους, έχει ως εξής : καφέ, χυμό, ρακί, μεζέδες, κρασί. Όλα αυτά με καλή κουβέντα, με πολλά γέλια, με μερικά υπονοούμενα, με πάρα πολλές ευχές και με ατέλειωτη και αληθινή αγάπη!!!

Αν και νιώθω σαν στο σπίτι μου, πρέπει να φύγω και μάλιστα να τρέξω στο κέντρο, όπου με περιμένει ο Darko με παρέα. Για άλλη μία φορά, Pleasure Pub. Εκεί βρίσκω τον Darko, τον Svetislav και τον Dusan. Μετά από λίγο, έρχονται και δύο φίλες τους. Δίπλα μου κάθεται η συμπαθέστατη μαυρομάλλα Maja (Μάγια), απέναντι μου η σέξυ κοκκινομάλλα Ana. Α- μπε- μπα- μπλομ…

Η μέρα πέρασε όμορφα και η νύχτα ομορφότερα. Ώρα για ύπνο τώρα, πήγε 5:20 και αύριο μας περιμένει μεγάλη μέρα και αρκετές συναντήσεις με φίλους!!!

Συνεχίζεται…

Σερβία, Ημέρα 1η, Πέμπτη

2008-11-14T04:44:00.000+02:00

Αν και είχα χρόνια να πάω στη Σερβία και η λαχτάρα μου να δω την πόλη του Νις ήταν τεράστια, ξύπνησα… σχεδόν μεσημεράκι! Πάλι καλά, που ο Darko με ξέρει καλά και με άφησε να κοιμηθώ για να ξεκουραστώ από το ταξίδι!

Τα λέμε λίγο με τους γονείς του και φεύγουμε για την αστυνομία. Σέρβικος νόμος : οι Σέρβοι πρέπει να δηλώνουν τους ξένους που φιλοξενούν στην αστυνομία, εντός τριών ημερών (σε περίπτωση τουρίστα σε ξενοδοχείο, αναλαμβάνουν οι ξενοδοχοϋπάλληλοι και ο τουρίστας δεν έχει καμία επιβάρυνση). Αφού τελειώνουμε και με αυτό εύκολα (έπεσα και σε γνωστή "αστυνομικίνα" από τα παλιά, μια χαρά), τρώμε Σέρβικο πρωινό (μπούρεκ και γιόγκουρτ : κάτι σαν τη δική μας μπουγάτσα και το ξινόγαλα) και αρχίζουμε τις συναντήσεις με φίλους!!!

Φίλη πρώτη : η Sandra B. Ο Darko έχει κανονίσει να περάσει από το σπίτι της και να την πάρει, για να πάνε για καφέ. Φυσικά, δεν ξέρει ότι ήρθα και η έκπληξη είναι καλά οργανωμένη! Έκπληξη ναι, αλλά για ποιόν? Η Sandra έχει έναν γιο 2,5 μηνών, τον Andrej! Τα έχασα, ξετρελάθηκα με τον μικρό! Φυσικά, τον αφήσαμε να κοιμάται και πήγαμε με την «μαμά» για καφέ, στο νέο εμπορικό κέντρο Merkator (κι άλλη έκπληξη για μένα).

Το πρόγραμμα στη συνέχεια έχει κέντρο και… χορωδία υποδοχής (δεν ξέρω πως βρέθηκε εκεί, αλλά μου έριξε δουλεματάκι ο Darko «για σένα ήρθαν, για να σε καλωσορίσουν που έκανες κάτι αιώνες να επιστρέψεις στο Νις»). Καταλήγουμε στο καφέ Pleasure (προφορά : «πλέζιρ»), πίνουμε καφεδάκι και τα λέμε οι δυο μας, επιτέλους, όπως τον παλιό καλό καιρό…

Επιστρέφουμε στο σπίτι, τρώμε, χαλαρώνουμε και υποδεχόμαστε ένα φίλο του Darko, για να τον γνωρίσω κι εγώ : τον Svetislav. Είναι ο ξάδερφος του κουμπάρου του φίλου του… καλά, οκ, χάρηκα!!!

Ετοιμαζόμαστε και βγαίνουμε για «ένα» ποτάκι, μιας και στο Νις τα νυχτερινά μαγαζιά κλείνουν στις 12 τις καθημερινές μέρες. Πηγαίνουμε στο Pleasure, αλλά αυτή τη φορά στο υπόγειο, στην Pub. Η παρέα μεγαλώνει, έρχονται η Sandra με τον άντρα της Milan, η Milena, η Ana και η Marina (αχ…). Πίνουμε ένα ποτάκι, μας κερνάει το μαγαζί ακόμα ένα. Μιλάμε, γελάμε… κάποια στιγμή, μιλάω με την Marina :
Δρ Πάκο : «κάθεσαι άνετα?»
Marina : «ναι, ευχαριστώ»
Δρ Πάκο : «ε… κάθεσαι πάνω στο πόδι μου»
Marina : «μα… μια χαρά άνετα είναι… ;) »

Μετά από άλλα δύο ποτά (ακόμα ένα παραγγείλαμε, άλλο ένα μας κέρασε το μαγαζί), φεύγουμε. Δεν θέλω να τελειώσει το βράδυ και το καλό είναι πως δεν το θέλουν ούτε τα παιδιά. Ευτυχώς, το πλωτό καφέ bar Porto Belo, στο ποτάμι Nisava, λειτουργεί ως αργά και απόψε έχει live Σέρβικη μουσική (κυρίως σκυλάδικα). Δεν είναι του γούστου μου, αλλά με τις Vodkes που ήπια και με την καλή παρέα, πιστεύω πως θα περάσουμε καλά!!!

Χρόνια είχα να νιώσω έτσι… σαν να είμαι στον Παράδεισο! Από την μία, καλή παρέα, φίλοι και φίλες! Από την άλλη… ωραίες γυναίκες, ψηλές γυναίκες, παντού γύρω μου! Χέβαιν, σας λέω!!!

Το κέφι ανάβει, τα ποτά δίνουν και παίρνουν, η παρέα τραγουδάει και χορεύει και μαζί τους κι εγώ! Αλήθεια, τραγούδησα αυτό, αυτό και αυτό και επειδή επέμενα πως θα ακουστεί και αυτό, πήρα RESPECT από την Marina (κάναμε… ανταλλαγή). Κάποια στιγμή, η Sandra με κοιτάζει και μου λέει : «χαίρομαι για σένα… φαίνεται πως είσαι χαρούμενος!». Και ήμουν, ακόμα και αν άκουγα Σέρβικα σκυλάδικα!

Επιστροφή στο σπίτι με κεφάλι καζάνι και χαρά να ξεχειλίζει σε ποτάμια… αλκοόλ! Καθόμαστε να τα πούμε λίγο με Darko, στην τηλεόραση παίζει αυτό και αυτό που μας θυμίζουν παλιές κοπέλες και τελικά κοιμόμαστε αργά. Πόσο χαίρομαι που είμαι στο Νις!!!

Συνεχίζεται…

Στο δρόμο της… Σερβίας!!!

2008-11-13T03:47:00.001+02:00

Ως κλασσικός Δρ Πάκο, φτάνω στον σιδηροδρομικό σταθμό στις 16:05 και τρέχω να προλάβω το τραίνο που φεύγει στις 16:15. Ευτυχώς, μπαίνω, βρίσκω θέση και μάλιστα άνετη, όλα καλά! Άντε, καλό δρόμο να έχουμε!!!

Μετά από 1,5 περίπου ώρα, βγαίνουμε από την Ελλάδα και μπαίνουμε στα Σκόπια. Κατεβαίνω από το τραίνο, πηγαίνω στην αστυνομία και πληρώνω 3,5 ευρώ ως ασφάλεια ζωής (κάτι που επινόησαν οι Σκοπιανοί για να μας παίρνουν τα λεφτά, νόμιμα). Καλώς ή κακώς, κάποιοι φίλοι με είχαν αγχώσει για την διαδικασία αυτή και ευτυχώς οι Σκοπιανοί τους διέψευσαν. Ήταν απίστευτα εξυπηρετικοί, ενώ δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να… φύγει το τραίνο και να με αφήσει εκεί (μέχρι και αυτό είχα ακούσει, έλεος).

Περιμένοντας την αναχώρηση από τα σύνορα, ακούω δύο γυναίκες να μιλάνε έντονα, αγριεμένες και ενοχλημένες από κάποιους επιβάτες! Τί τύχη, προσπαθούν να μπούνε στο κουπέ μου. Τί να έκανα ο άνθρωπος? Τις βοηθάω και σκέφτομαι πως… θα περάσουμε καλάάά οι 3 μας!!!
Είμαι σίγουρος πως σκεφτόσαστε ότι ήλπιζα να κάνουμε όργια μέσα στο τραίνο! Αυτή τη φορά, όχι! Από τη μία, γιατί οι δύο γυναίκες ήταν… 72 χρονών η μία και η άλλη 67! Από την άλλη, αυτός ήταν ο λόγος που επέλεξα να ταξιδέψω με τραίνο : ήθελα να συναντήσω απλούς ανθρώπους, να μιλήσω μαζί τους, να ανταλλάξουμε απόψεις… κάτι που έκανα και όσο σπούδαζα! Είμαι και από αυτούς που πιστεύουν πως «ανοίγεσαι» πολύ πιο εύκολα σε έναν άγνωστο που ξέρεις πως μάλλον δεν θα τον ξαναδείς ποτέ σου, παρά σε κάποιον γνωστό, οπότε «βολεύτηκα» μια χαρά με τις κυριούλες.

Αρχίζουμε να μιλάμε, όχι με τον λίγο πολύ γνωστό και συνηθισμένο τρόπο «εσείς πού πηγαίνετε?», αλλά με την ατάκα της μίας γιαγιάκας «αχ, «γιε μου»... δύσκολα θα βρεις καλή γυναίκα για να πάρεις, στην εποχή μας» (όπως μου είπαν μετά, ο λόγος που φώναζαν νωρίτερα, ήταν γιατί προσπαθούσαν να ανεβάσουν τα πράγματά τους στο τραίνο και 3-4 κοπέλες τις έβλεπαν, κάπνιζαν και δεν έκαναν καμία κίνηση να τις βοηθήσουν…). Από την στιγμή εκείνη και μετά, γινόμαστε ένα, μιλάμε, σχολιάζουμε τα πάντα, κάποια στιγμή θάβουμε και έναν επιβάτη που μπήκε για 20 λεπτά στο κουπέ μας και μας εξιστόρησε όόόλη την τραγική ζωή του, γελάμε πολύ και φυσικά, αναφερόμαστε και στο ΟΝΟΜΑ (της Μακεδονίας). Σας μεταφέρω μόνο λίγες απόψεις τους (που με βρίσκουν σύμφωνο) :
-«Κοίτα, «γιε μου», είμαστε όλοι άνθρωποι… και όλοι μας αγαπάμε και υποστηρίζουμε τον τόπο που γεννηθήκαμε… απλά, καλό είναι να ακούμε και τον γείτονά μας και να τον αγαπάμε κιόλας»…
-«Έχουμε την εντύπωση πως ο Μέγας Αλέξανδρος δεν είχε διαβατήριο… ούτε και ήξερε πού σταματάει η Μακεδονία και πού αρχίζει η Ελλάδα! Ο άνθρωπος, ανέβαινε στον Βουκεφάλα και πήγαινε…»…
-«Όλα αυτά είναι παιχνίδια και κόλπα των πολιτικών! Εμείς, οι απλοί άνθρωποι, πρέπει να είμαστε αγαπημένοι και να μπορούμε να ζούμε όλοι μαζί, ειρηνικά».
-«Ίσως το καλύτερο θα ήταν να κάνουμε μία Βαλκανική Ένωση και να αφήσουμε την Ευρώπη, το ΝΑΤΟ και όλο τον κόσμο να «χτενίζετε». Και θα είχαμε μία Μακεδονία, χωρίς σύνορα, χωρίς μίσος και αντιθέσεις»….

Το τελευταίο που άκουσα και με άφησε άφωνο ήταν το εξής : «Πάντως… ό,τι και να λέμε εμείς, μάλλον είναι λάθος… άλλωστε, εμείς είμαστε ΑΓΡΑΜΜΑΤΕΣ» (και ξεσπάσανε στα γέλια). Απλή σκέψη : ίσως τις καλύτερες αλήθειες και ιδέες τις ακούς από απλά μυαλά και απλούς ανθρώπους… χωρίς πτυχία και τίτλους!!!

Λίγο πριν βγούμε από τα Σκόπια, πηγαίνω τουαλέτα. Γυρνάω, ενώ το τραίνο έχει σταματήσει σε ένα χωριουδάκι, όπου και κατεβαίνουν οι κυριούλες! Με χαιρετάνε με τις καλύτερες ευχές, ενώ η μία μου λέει στο αυτί «πήγαινε στο κουπέ, σου αφήσαμε κάτι, μην το πάρει κανένας άλλος». Οι απίστευτες γιαγιάδες, μου άφησαν δώρο.. καραμελίτσες!!!

Το υπόλοιπο ταξίδι ήταν λίγο κουραστικό, μιας και μία βλάβη καθυστέρησε το τραίνο για 2 ώρες περίπου! Τελικά, έφτασα στο αγαπημένο μου Νις στις 2:30, συναντήθηκα με τον κολλητό Darko και πήγαμε στο σπίτι του. Η πρώτη εντύπωση από την πόλη... τεράστια συγκίνηση! Άντε, καλώς σας (ξανά)βρήκα!!!

Συνεχίζεται…

Σερβία… χίαρ άϊ κάμ!!!

2008-11-12T03:34:00.005+02:00

Με χαρά που ξεχειλίζει από το τεράστιο χαμόγελό μου, σας αναγγέλλω ως άλλος (Έλληνας και «μορφωμένος») Borat ότι

«το παρών ιστολόγιο θα παραμείνει κλειστόν δια τις ακόλουθες επτά ( αριθμητικώς 7) ίσως και παραπάνω ημέρες, διότι ο ιδιοκτήτης του (εγώ, ντε) θα μεταβεί εις τας εξωτερικάς, εις τις χώρες των Βαλκανίων και συγκεκριμένα εις την Σερβία».
(Καλά, αν το έλεγε αυτό ο Borat, θα είχε δική του τρίωρη εκπομπή στην ΕΤ1!!!)

Φεύγω, λοιπόν. Μετά από δύο χρόνια, οχτώ μήνες και δώδεκα ημέρες ( αλλά who’s counting, μωρέ… ) επιστρέφω στη χώρα που με "δίδαξε". Στην πόλη, στο Νις, που μου έμαθε μάλιστα… όχι μόνο την Ιατρική, αλλά και πολλά άλλα… την ίδια την ζωή, σε ένα μεγάλο βαθμό (αυτό το λίγο που γνωρίζω για την ζωή, έστω).

Νιώθω πως αν αρχίσω να μιλάω για την Σερβία, το Νις και τα φοιτητικά μου χρόνια, θα αργήσω να τελειώσω! Κάτι που ειδικά απόψε, δεν γίνεται! Από τη μία, πρέπει να ετοιμάσω τις αποσκευές μου ( και πώς τα καταφέρνω πάντα, να τρέχω την τελευταία στιγμή?). Από την άλλη… ε, να μην σας κρατήσω λίγο σε αγωνία? Να μην σας αφήσω με την υπόσχεση ότι θα σας τα πω όλα, όταν επιστρέψω? Χμμμ… ίσως και λίγο πιο πριν, από εκεί!!!

Να περνάτε καλά και να είσαστε καλύτερα! Θα τα πούμε σε… δέκα (?) μέρες… μάλλον!!!

(no songs included... sorry, but i'm in a hurry)

Special thanks to Emi for the pictures!!!

Μόνικα... λάϊβ!!!

2008-11-07T05:21:00.002+02:00

Προειδοποίηση : ΔΕΝ μου άρεσε, οπότε μην περιμένετε ότι θα διαβάσετε άλλο ένα γλυκανάλατο κείμενο τύπου «ήταν τέλεια, μας μάγεψε η φωνή της, μας ταξίδεψαν οι μουσικές της, μας ικανοποίησε τρελά ο χώρος και το μαγαζί»! Κάθε άλλο, μάλιστα…

Όπως είπα και σε μία φίλη, ίσως να μην φταίει η ίδια η Μόνικα μόνο. Αν και η δικαιολογία «είναι 23 χρονών, μωρέ, τι περιμένεις?» δεν με καλύπτει ( αν δεν μπορεί να κάνει αυτό που κάνει στα 23 της… ας αλλάξει καριέρα όσο είναι καιρός) , κι όμως, της δίνω ένα μικρό «ελαφρυντικό», λόγω έλλειψης πείρας. Ακόμα και ο μεγαλύτερος μουσικός, στα πρώτα του βήματα, κάποια λαθάκια, θα τα έκανε. Κάποια λίγα όμως… όχι πολλά!

Μία μέρα πριν την συναυλία, είχα αμφιβολίες για το αν θέλω να πάω. Αν αξίζει να πάω. Άκουσα το cd της, Avatar, αρκετές φορές και συνέχεια κατέληγα στο ίδιο συμπέρασμα : «καλό είναι, αλλά για να κόβεις τις φλέβες σου». Να τις σχίζεις κιόλας και μάλιστα κατά μήκος, από τον καρπό, μέχρι πάνω, στην εσωτερική πλευρά του αγκώνα. Αυτό μου ερχόταν στο μυαλό, κάθε φορά που άκουγα το συγκεκριμένο cd και δυστυχώς, ήρθε η συναυλία να με επιβεβαιώσει! Όπως είπε αστειευόμενη μία από τις δέκα φίλες που συνόδευα (και την καταχάρηκα την παρέα μου) : «νομίζω πως θα βγει μία φλέβα στη σκηνή και θα πει «άσε, Μόνικα, θα κοπώ μόνη μου»! χαχα».

Το βράδυ πριν την συναυλία έκανα το εξής (λάθος?) : άκουσα την συνέντευξη της Μόνικα(ς?) σε γνωστό ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης (ναι, το ομολογώ, άκουσα άλλο σταθμό, και όχι OFF RADIO). Ίσως αυτή η «επαφή» με την εν λόγω καλλιτέχνιδα, να με επηρέασε αρνητικά. Μία φράση θα σας πω μόνο, που ήταν καρφωμένη στο μυαλό μου, όση ώρα άκουγα την Μόνικα να περιγράφει τα τραγούδια, το ταλέντο και την άνετη και ευχάριστη ζωή της : «τι λέει, ρε, το κλανάκι?».
Λέξη κλειδί, το κλανάκι. Την ξεστόμισε μία μέρα ο πατέρας ενός κολλητού μου, όταν ακούγαμε μία τυχαία τραγουδίστρια (τόσο «τυχαία», που χάθηκε και δεν θυμάμαι καν ποια ήταν). Κλανάκι τότε η τραγουδίστρια στο μυαλό του κυρίου, κλανάκι τώρα η Μόνικα στο μυαλό μου. «Πού να ξέρει αυτός? Με ταβανόπροκες ασχολείται» είπε τότε ο κολλητός μου. Έλα όμως που ήξερε… μακάρι να μην αποδειχτεί ότι κι εγώ «ξέρω»…

Ήρθε τελικά η μέρα της συναυλίας. Μία – δύο κλήσεις από φίλες που είχα να δω καιρό (όπως το χρυσοψαράκι και η Miss Tati) με έκαναν να πάρω γρήγορα την απόφαση ότι θα πάω στη συναυλία. «Με θέλει η συναυλία», σκέφτηκα, μόλις άκουσα το όνομά μου, ανάμεσα στα ονόματα των τυχερών που κέρδισαν πρόσκληση από τον OFF RADIO. Ακόμα και τότε όμως, μέσα μου υπήρχε η σκέψη πως θα πάω για να… «στενοχωρηθώ»! Κάτι που πολύ σωστά σχολίασε η φίλη Σαρδέλα, με τον δικό της, σαρκαστικό τρόπο : «πάλι καλά που κέρδισες πρόσκληση… γιατί, και να πληρώσεις και να κλαις, δεν λέει και suckzzz»!

Μαζευτήκαμε στο αγαπημένο Bliss, ήπιαμε κάτι τις και κατευθυνθήκαμε προς τον Μύλο. Τα Blissoκόριτσα είχαν φροντίσει να «κλείσουν» ένα τραπέζι για 20 άτομα, που μας βόλεψε πολύ, μιας και ο κόσμος που συγκεντρώθηκε στη συναυλία ήταν υπεραρκετός! Δυστυχώς (για μένα, πάντα, ταπεινά) ανάμεσα σε αυτόν τον κόσμο υπήρχαν και αυτοί που δεν είχαν ακούσει το cd της Μόνικα(ς?), αυτοί που ήρθαν επειδή άκουσαν την διαφήμιση ή επειδή δεν ήθελαν να λείπουν από κάτι που συζητήθηκε και θα συζητηθεί πολύ. Δικαίωμά τους, όμως μήπως θα ήταν καλό να είμαστε έστω και λίγο «διαβασμένοι» πριν πάμε σε μία συναυλία? Απλά και μόνο για να μπορέσουμε να νιώσουμε τον παλμό της συναυλίας, το συναίσθημα του καλλιτέχνη ή την καθαρή υφή (ή και την βρωμιά, καμιά φορά) του ήχου. Ταπεινή μου άποψη, πάντα…

Η συναυλία ξεκίνησε, ενώ δεν προλάβαμε καλά καλά να τα πούμε με την παρέα. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, εμφανίστηκε ο γοριλάνθρωπος. Αυτός που ενώ έχει δίκαιο, το χάνει, γιατί δεν έχει τρόπους. Δίκαιο είχε, γιατί ναι, σε συναυλία ήμασταν και δεν επιτρέπεται να χαζολογάς και να γελάς τρανταχτά την ώρα που ο διπλανός σου θέλει να ακούσει και να νιώσει το τραγούδι. «Ρε μεγάλε» (όπως με αποκάλεσε), μάθε να μιλάς ευγενικά και ανθρώπινα. Την στιγμή που εσύ και η κακογ@μημένη κοπέλα σου (ναι, ναι, είμαι σίγουρος πως δεν την ικανοποιείς σεξουαλικά) γυρνάτε με ύφος και μας φωνάζετε, έτοιμοι να αρπαχτείτε σε καυγά, χρησιμοποιείτε φράσεις όπως «τί κακαρίζετε, ρε?», «να πάτε στην Βανδή, αν θέλετε να πίνετε και να μιλάτε, ρε» και «άντε να μην γ@μηθούμε τώρα, ρε», έχετε χάσει το δίκιο σας. Ευτυχώς, η σκηνή αυτή χάλασε τη διάθεσή μου για 5 λεπτά, μόνο. Δεν του κάνω την χάρη να χαλαστώ περισσότερο. Δυστυχώς, η διάθεση των φίλων V. και electronik^aki χάλασε για τα καλά…

Η Μόνικα τραγουδάει, μιλάει λίγο, συνεχίζει να τραγουδάει. Καρφωμένη στο μυαλό μου η εικόνα της φλέβας, που από στιγμή σε στιγμή θα πεταχτεί στη σκηνή για να αυτοκτονήσει, όπως και τα λόγια του κυρίου, σχετικά με το κλανάκι! Κάποια στιγμή, τα αυτιά μου πονάνε. Κυριολεκτικά, νομίζω ότι η «τραγουδιάρα κοπελίτσα» σε κάποιο από τα τελευταία τραγούδια, χάθηκε. Η φωνή της ήταν ένα φάλτσο μόνο! Το τραγούδι τελείωσε και η Μόνικα μας ενημέρωσε (λες και δεν το ξέραμε) ότι δεν έχει άλλα τραγούδια, οπότε θα παίξει πάλι τα ίδια. Και δύο – τρεις φίλες μου, να λένε «βαρέθηκααα… φτάνειιι… πάμε σπίτιιι…»!

Και τελείωσε! Ήρθε η ώρα να πληρώσουμε και να φύγουμε. Άλλοι ικανοποιημένοι, άλλοι όχι. Όπως νιώθει ο καθένας. Έτσι λες? «Περίμενε να πληρώσουμε και τα λέμε μετά», είπα στον κολλητό Stan (ο μόνος φίλος που ήρθε στη συναυλία και τον ευχαριστώ). Να και ο σερβιτόρος, μας φέρνει την «λυπητερή». Και λυπηθήκαμε όλοι. Γιατί το να πληρώνεις 30 ευρώ για ένα ποτό με μία τραγουδίστρια «κλανάκι», σε χώρο με κάπνα και τίποτα το καλό (τι κρίμα που έχουν αφήσει τον Μύλο να καταντήσει έτσι), μόνο λύπη μπορεί να σου προκαλέσει. Ειδικά, όταν έχεις βρεθεί στον ίδιο χώρο, για κάποιον «καλύτερο» καλλιτέχνη, με λιγότερα λεφτά. Δυστυχώς όμως, η διοργάνωση και το μαγαζί δεν ενημέρωσε κανέναν σχετικά με τις τιμές. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν ξέραμε ότι το εισιτήριο δεν συμπεριλαμβάνει ποτό… ούτε και το ότι τα μπουκάλια που πήραμε, κόστιζαν 120 ευρώ έκαστο… χμμμ... λες να είχε δίκαιο ο γοριλάνθρωπος και να ήμασταν στην Βανδή? Όπως και να ‘χει, η συναυλία έγινε και το βράδυ πέρασε… όμορφα…

Μετά από αυτό το βράδυ, αποφάσισα ότι δεν θα ξαναπάω σε συναυλία :

- με φίλους/φίλες που έχω να δω καιρό. Η λαχτάρα για να ακούσεις και να πεις νέα, μπορεί να καταστρέψει την συναυλία για σένα, αλλά και για τους γύρω σου.

- με φίλους/φίλες που δεν έχουν σχέση με το «αντικείμενο». Δεν θέλω να σχολιάζω ή/και να ενημερώνω σχετικά με το συγκρότημα ή τον τραγουδιστή κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Μου αρέσει μάλιστα, όταν έχουμε συνδέσει κάποιο τραγούδι με μία στιγμή της ζωής μας, κοιτιόμαστε και απλά χαμογελάμε… αν ξέρουμε τους στίχους και σιγοτραγουδάμε κιόλας, ακόμα καλύτερα!

- που θα μου χαλάσουν την διάθεση. Η μουσική «κόβω τις φλέβες μου» ή/και «τις σχίζω κιόλας», μου αρέσει όταν την ακούω στο σπίτι μου! Με ποτό ή χωρίς, με κάπνα (μπα) ή χωρίς, με παρέα ή χωρίς!

- αν δεν είμαι 1000% σίγουρος ότι θέλω να πάω. Ακόμα και η παραμικρή αμφιβολία, είναι ικανή να μεγαλώσει μέσα μου, να γεννήσει άσχημα συναισθήματα και σκέψεις, σαν κατσαρίδα που γεννοβολάει συνέχεια, ενώ τα κατσαριδάκια της μπορούν να γεμίσουν το κορμί μου και να με εμποδίσουν να απολαύσω έστω και το παραμικρό κομμάτι της συναυλίας!

Αυτά για το live της Μόνικα(ς?), στη Θεσσαλονίκη. Όπως ξαναείπα, είναι η ταπεινή μου άποψη, πάντα! Άλλωστε, τί ξέρω εγώ?! Ένας σουβλατζο-γιατρός είμαι! Πάντως, μπορεί να μην ασχολούμαι με την μουσική, με ταβανόπροκες όμως, σίγουρα δεν ασχολούμαι!!! ;)

Δωράκι τραγούδια από Tom Baxter, απλά και μόνο γιατί μόλις ήρθα σπίτι ήθελα να ακούσω κάτι που θα χαϊδέψει τα αυτιά μου, ακόμα και αν είναι λίίίγο «κλαψιάρικο»… ή και λίίίγο δυνατό! Αυτό, ειδικά για την Μόνικα!!!

(six songs included... enjoy!!!)

32 τραγούδια… για 32 (χρυσά) χρόνια!!!

2008-10-29T04:00:00.002+02:00

Κάποιους ανθρώπους τους γνωρίζεις λίγο και όμως τους συμπαθείς ή/και τους αγαπάς σαν να τους ξέρεις μία ζωή! Αν είσαι και λίγο τυχερός, τους γνωρίζεις ακόμα περισσότερο και λίγο καλύτερα… από κοντά και προσωπικά!!!

Νομίζω πως δεν χρειάζεται να πω τίποτα παραπάνω, για να μην «χαλάσω» την μαγεία, την «ζεστασιά» και την μουσική ολοκλήρωση που μας χαρίζει καθημερινά η καλή μας φίλη Demy, στον OFFRADIO! Ειδικά μετά από μία εκπομπή όπως αυτή, με 32 τραγούδια που λίγο ή πολύ χαρακτηρίζουν την ζωή της!

Demaki, αυτό το post είναι ίσως το μικρότερο δώρο που θα μπορούσα να σου κάνω, μαζί με τις καλύτερες ευχές μου! Να είσαι πάντα καλά, φιλάρες!!!

Enjoy the birthday show here (κάνε κλικ και μετά download free)

P.S. 1 : Η Demy μάλλον ξέχασε να μου στείλει την playlist, οπότε προτίμησα να μην ανεβάσω τα κομμάτια, ένα ένα, γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι τα «κατάλαβα» όλα! Ελπίζω αύριο να συμπληρώσω το post και να το χαρούμε όλοι!!!

P.S. 2 : Οφείλω να πω στους «συνήθεις» αναγνώστες του κατακαημένου αυτού blog ότι σύντομα θα γράψω για τον γάμο του αδερφού μου, τις βόλτες μου στην Αθήνα και την εξέλιξη του πτυχίου μου! Υπομονή! RESPECT σε όλους!!!

No time... (for you)!!!

2008-10-16T04:22:00.004+03:00

Εδώ και καιρό έχω εγκαταλείψει το κατακαημένο αυτό blog (όπως συνηθίζω να το αποκαλώ), αλλά οι υποχρεώσεις (και όχι μόνο) φταίνε που με κρατάνε μακριά του και μακριά σας.

Σε γενικές γραμμές, μπορώ να σας πω ότι :

- Δουλεύω στο σουβλατζίδικο (και σας περιμένω εκεί, κάθε απόγευμα)

- Ετοιμάζω τον γάμο του αδερφού μου (και «τρέχω», γιατί είναι στις 25 Οκτώβρη)

- Βγαίνω, πίνω, περνάω καλά με φίλους και φίλες (γλεντάω, επειδή πήρα πτυχίο)

- Τον «καλό, ποιοτικό, ελεύθερο» χρόνο μου, τον αφιερώνω… ε, που αλλού? Στις γυναίκες, στα μαναράκια μου, στις «φίλες» μου και ειδικά σε μια καπετάνισσα… (όχι αποκλειστικά όμως… ε!)

- Τον υπόλοιπο ελεύθερο χρόνο μου (που είναι λίγος) διαβάζω τα blogs φίλων (ό,τι έχετε γράψει από τον Αύγουστο ως τώρα, αναπληρώνω τα «κενά» μου), τα λέω με φίλους και φίλες διαδικτυακά, ακούω καλές μουσικές και κυρίως OFF RADIO, βλέπω καμιά σειρά (κυρίως south park, masters of horror και τώρα τελευταία Dr Who) ή καμιά ταινία, διαβάζω καμιά εφημερίδα ή κανένα βιβλιαράκι…

Νομίζω πως δικαιολογημένα αποφάσισα να αρχίσω γυμναστήριο από αρχές Νοέμβρη και όχι τώρα. Πιστεύω πως θα με δικαιολογήσετε αν για λίγο καιρό ακόμα, δεν γράφω συχνά εδώ και δεν επισκέπτομαι συχνά τα blog σας. Να είσαστε σίγουροι πάντως ότι θα σας τα πω όλα, εν καιρώ!!!

Αυτά τα λίγα για τώρα. Αν και είχα αποφασίσει να μην γράψω ούτε μία λέξη μέχρι να βρω αρκετό χρόνο, η διάθεσή μου απόψε ήταν έτσι

και με τη βοήθεια δυο καλών φίλων (θηλυκών, χα), έφτιαξε! Έστω και αν χρειάστηκε να διαγράψω από τη ζωή μου ένα φίλο. Να, δείτε εδώ την διαγραφή (διαβάστε όλη τη σελίδα, προσεχτικά) και γελάστε όπως γελάω εγώ τώρα! Με την ψυχή μου!!!

Υ.Γ. : Πες μου τώρα, «φίλε» μου, ακόμα νομίζεις πως η ζωή μου είναι κενή και πως η δική σου είναι καλύτερη? Κρίμα! Άντε, στην ευχή του Θεού!!!

(four songs included... enjoy!!!)

Ξυπνάω...

2008-10-10T03:40:00.002+03:00

... μετά από απουσία 20 περίπου ημερών, γύρισα στη Θεσσαλονίκη "νικητής". Δυστυχώς, κάποιοι φίλοι και κάποιες "φίλες", μου στέρησαν την χαρά της επιτυχίας! Δεν πειράζει, ας πούμε απλά ότι ξυπνάω και βλέπω κάποια πράγματα με άλλο μάτι...

... What if all the walls go down tonight?
It'd be okay,
I would be alright...

Special thanks to Electronik^aki and to Lana for their support! RESPECT!!!

Υ.Γ. 1 : Περισσότερα νέα και πληροφορίες για τις εξετάσεις μου θα γράψω μάλλον από Δευτέρα, αλλά προς το παρόν οφείλω να σας πω ότι... ΝΑΙ, ΕΙΜΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΓΙΑΤΡΟΣ!!!

Υ.Γ. 2 : Για τους φίλους και τις φίλες (και τις "φίλες") που θα είναι στη Θεσσαλονίκη την Κυριακή, θα με βρείτε στο party του offradio, στο αγαπημένο μου καφέ Bliss (Ερμού 51, Αριστοτέλους)! Σας περιμένω εκεί!!!

Ο Κάπτεν Πάκο και οι Πειρατίνες της Χαλκιδικής

2008-09-07T04:45:00.002+03:00

Κάπτεν Πάκο, ο Κατσικογένης (πλοίαρχος)

Υποπλοίαρχος

Ανθυποπλοίαρχος

Λοστρόμος

Καμαρότος

Παρατηρητής

Ναυτικοί Πράκτορες

Φροντιστής

Φύλακας ασφαλείας

Κανονιοφόρος (πιστέψτε με)

Βαρύ πυροβολικό

Ναυτάκια

Ψυχαγωγός (παίξαμε… ρακέτες)

Homework… στην καμπίνα του καπετάνιου!!!

Ημερολόγιο καπετάνιου : μία καπετάνισσα, παρ’ όλες τις θαλασσοταραχές, τις τρικυμίες και τις ναυμαχίες, επέμενε να διανύσει πολλά ναυτικά μίλια και να σαλπάρει μαζί μου! Αυτό το τραγούδι, είναι για σένα, που σου αρέσει πολύ!
Μόνο, κάνε μου μία χάρη… μην με αγαπήσεις, καλά? Απλά επειδή όπως λέει το τραγούδι που ακούγαμε στο κατάστρωμα του ασημένιου σου πειρατικού,
"we all die alone, baby"

και να δεις που μαζί θα «περπατάμε στον αέρα»... αν (δεν) παραμείνουμε μόνο «περίπου εραστές»!!!

P.S. 1: Αυτό το καλοκαίρι άκουσα δύο "καλά" κοπλιμέντα:
a)"κορμάρα μου" - κοπέλα μου... στον οφθαλμίατρο, επειγόντως!!!
b)"τελικά... μπορώ να πω πως... είσαι μία αστείρευτη πηγή βλακείας" - ναι, ναι, κοπλιμέντο ήταν!!!

P.S. 2: Αυτά γράφει κανείς, όταν διαβάζει πολλές ώρες την ημέρα, ακούγοντας OFF RADIO, ενώ στο μυαλό του έχει ακόμα καλοκαιρινές εικόνες!!!
Διάβασμα τώρα! Τα ξαναλέμε αρχές Οκτώβρη, ελπίζω με… το πτυχίο!!!

(Five songs included… και επειδή σίγουρα θα σας αρέσει η Kerli, ακούστε και αυτό, που αν είχα δικό μου show, κάλλιστα θα μπορούσε να το «επενδύσει» μουσικά!!! Άρα, five plus one : six songs included!!!)

Update : Bonus track... και απορώ πως ξέχασα να προσθέσω το κομμάτι που με ξεσήκωνε όλο το καλοκαίρι! Enjoy this remix!!!

Ένα ονομα...

2008-08-15T02:57:00.001+03:00

... ψάχνω, για να το καλέσω, να το φωνάξω, και να ακουστεί όπως αυτό το τραγούδι...

If you really love me,
then let's make a vow...

right here, together...

right now.

- Okay?
- Okay.

All right.
Repeat after me—

I'm gonna be free.

I'm gonna be free.

And I'm gonna be brave.

I'm gonna be brave.

Good.

I'm gonna live each day
as if it were my last.

-Oh, that's good.
-You like that?
-Yeah.
-Say it.

I'm gonna live each day
as if it were my last.

Fantastically.

Fantastically.

Courageously.

Courageously.

With grace.

With grace.

And in the dark of the night,
and it does get dark...

when I call a name—

When I call a name.

It'll be your name.

-What's your name?
-Never mind.

Let's go. (Say it.)

Let's go.

Everywhere.

Everywhere.

Even though—

Even though—

We're scared.

We're scared.

'Cause it's life—

It's life.

And it's happening.
It's really, really happening...

right now.

P.S. : Αυτές τις μέρες των "διακοπών" μου, διαβάζω, ακούω μουσικές, διαβάζω, πίνω καφέδες με φίλους και φίλες (ειδικά αυτές από Αθήνα, Συβίλλα και Cherry, με χαλάρωσαν απίστευτα), διαβάζω, βλέπω ένα επεισόδιο "Μasters Οf Ηorror" κάθε βράδυ, διαβάζω, και... ε, σε καμιά βδομάδα, θα πάω κάπου κι εγώ, σαν άνθρωπος... και κάτι μου λέει πως θα βρω "το όνομα" σύντομα! ;)
Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε! Φιλάρες!!!

Μία κηδεία και ένα... bachelor!!!

2008-08-03T07:47:00.001+03:00

Μία κηδεία? Τίίί? Α, ναι! Ένας γνωστός μου πέθανε από υπερβολική δόση πριν λίγες μέρες! Ε, λίγο που ήταν μόνο "γνωστός - φίλος", λίγο που εδώ και χρόνια ήξερα ότι έμπλεξε με ναρκωτικά, δεν μπορώ να πω ότι με "χάλασε" τόσο! Αστον τώρα αυτόν...

Ένας από τους κολλητούς μου, αυτός που ζει στο Λονδίνο, ο Μorgan, ο 4NdR34S, παντρεύεται στις 30 Αυγούστου! Σήμερα... απόψε... ε, χθες βράδυ, ντε, ήρθε Ελλάδα, για να κάνουμε το bachelor party του!!!

Η ώρα είναι... 7:45... τα γ@αμημένα πουλιά πάλι κελαηδούν, αλλά αυτή τη φορά, δεν θα με ενοχλήσουν στο να κοιμηθώ! Βλέπεις, ήπια λίγο από... πόσα μπουκάλια vodka? Δύο ήταν, Μανώλη? Ή τρία? "Ρε συ, άσε, οι φίλοι κερνάνε απόψε!" (έβγαλες και κέρδος, κουφάλα? lol)

Κάτι αστεία λέγανε για τρεις βίζιτες που πήρανε κάποτε και ο Μ. έκανε λάθος "κουμάντα" και τους βγήκε παραπάνω λεφτά! Κάτι λέγαμε και συγκινηθήκαμε! Κάτι βυζιά κοιτούσαμε και λέγαμε στον Morgan πως "ό,τι χούφτωσε, χούφτωσε"! Κάτι που μας έκανε όλους να σκεφτόμαστε το παρελθόν, να χαρούμε για το παρόν και να λαχταρήσουμε για το μέλλον.. για το μέλλον, όπου όλοι (επιτέλους) θα μένουμε στην ίδια πόλη!!!

Και να τα ποτά, και να τα γέλια, και να τα χαζά και τα αστεία... μέχρι και ένα "τσιγάρο" βρέθηκε κάποια στιγμή στα χέρια μου και : " Ποιός το έστριψε αυτό? Εγώ δεν καπνίζω εδώ και 1,5 χρόνο! Αλλά για σένα, ρε Morgan... αρκεί να θυμάσαι, πως τα παιδιά σου, είναι ανήψια μου"!!! (και πως το κάπνισμα επηρεάζει αρνητικά ακόμα και το σπέρμα σου!) :P

Ηπιαμε, είπαμε, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε! Κανείς από εμάς δεν μπορούσε να οδηγήσει, όχι γιατί ήπιαμε τόσο, αλλά γιατί δεν θέλαμε να φύγουμε! Α, ναι, κάποιος ξέρασε κιόλας, δίπλα στο clubάκι που είμασταν ( για ποιόν χτυπάει η καμπάνα, γαμπρέ?). Αν είχα δύναμη τώρα, θα έβαζα εδώ εκείνο το τραγούδι του Morrisey, που λεέι "he was the first of the gang"... τα υπόλοιπα λόγια δεν τα θυμάμαι, αλλά ξέρω πως ο Morgan είναι ο πρώτος που τολμάει να κάνει το μεγάλο βήμα και να παντρευτεί! Ναι, ρε man, μπορεί να σου λέω από κοντά πως εγώ δεν πρόκειται να παντρευτώ και να κάνω παιδιά, αλλά από εδώ, μπορώ να σου πω πως γι'αυτό που κάνεις, χρειάζονται μεγάλα @ρχίδι@! RESPECT! (και ό,τι και αν χρειαστείς, εδώ είμαι εγώ!)

Αντε, πάω για ύπνο τώρα, γιατί κάτι λέγαμε για μπάνιο αύριο, κάτι για καφέ, κάτι για ποτά... είναι και μία "φίλη" μου που ίσως και να την δω... ή μήπως όχι?... άντε να δούμε τί θα γίνει πρώτα! Αυτό που ξέρω πάντως, είναι πως, προτεραιότητα έχει ο... "γαμπρός"!!!

P.S. 1 : Ίσως να έκανα ορθογραφικά λάθη... ίσως να είπα παραπάνω από ό,τι έπρεπε... ή και λιγότερα ακόμα! Συγχωρέστε με... είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα γράψω τίποτα όλο τον Αύγουστου... τώρα όμως, όσο και αν έχω πιεί, μου βγήκε! Μorgan-ίκο, καλά στέφανα! Σας αγαπάω όλους, ρε! Καλά να περνάτε όλοι!!! (άντε να δω τώρα... θα σχολιάσεις ή κοιμάσαι κιόλας? :P)

P.S. 2 : Βούρκωσαν τα μάτια μου, γαμώτο... χάλια και τέλεια, συγχρόνως!!!

P.S. 3 : Τελικά παρά τη μέθη μου, βρήκα τους στίχους και τους έβαλα στο link παραπάνω.... Claire, i don't really mean that he put a gun in his hand... ;) I wish you the best! Take good care of my buddie, ok? Kisses!!!

Summertime… ανακοίνωση!!!

2008-07-23T01:47:00.003+03:00

«Νωρίς το θυμήθηκες», θα μου πείτε! Τι να κάνω, όμως, αφού πριν από λίγες μέρες αποφασίστηκε και (μου) ανακοινώθηκε ότι :

-το ψητοπωλείο «Grill Giotis» θα κλείσει την Παρασκευή, 1η Αυγούστου, και θα παραμείνει κλειστό ως την Δευτέρα, 1η Σεπτεμβρίου (σύμπτωση : re-opening του μαγαζιού με re-broadcasting των αγαπημένων μου Radio Addicts – members of former Republic Radio).
Κατά τη διάρκεια του Αυγούστου, δεσμεύομαι ότι θα βοηθήσω στην ανακαίνιση του μαγαζιού, θα διαβάσω πολύ και πολλά και θα αφιερώσω χρόνο στη ψυχή και το σώμα μου (ξέρετε, τα γνωστά : μουσικές, γυμναστήριο, διακοπές, μπάνια... SEX!!!).

-«Σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις και μετά από απόφαση του Δ.Σ. του Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π., οι εξετάσεις Ιατρικής της 1ης Εξεταστικής Περιόδου 2008 θα διεξαχθούν στις παρακάτω ημερομηνίες :
-Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ
-Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου ΜΑΙΕΥΤΙΚΗ – ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΙΑ»
(πηγή)

Αυτό σημαίνει πως άδικα αγχωνόμουν τους προηγούμενους δύο μήνες και πως επιτέλους μπορώ να ηρεμήσω για λίγο. Τώρα μπορώ να απολαύσω το καλοκαιράκι, να επιδοθώ σε θερινά sports θαλάσσης ή/και δωματίου, αλλά να επιστρέψω εγκαίρως στο αναγνωστήριο μου!!!

Προς το παρόν, σας υπενθυμίζω αυτά που πολύ εύστοχα είπαν κάποιοι φίλοι bloggers (συγχωρήστε με, αλλά δεν θυμάμαι πού τα διάβασα) :

-«τα καλοκαίρια στην Ελλάδα έχουν target groups ηλικίες 18-24» και
-«καλοκαίρι και blogging, δεν πάνε μαζί».

Σας αφήνω με λίγα καλοκαιρινά τραγουδάκια (για όλα τα γούστα)… και τα λέμε, εν καιρώ!!!

Summertime Summertime - The Jamies
Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini - Bryan Hyland
Those Lazy Hazy Crazy Days Of Summer - Nat King Cole
Sunny Afternoon - The Kinks
Summer Wind - Frank Sinatra
Summertime - George Gershwin - Porgy and Bess
Summertime - Ella Fitzgerald & Louis Armstrong
Summertime - Billie Holiday and Louis Armstrong
Summertime - Charlotte Church
Summertime - Janis Joplin
Summertime - Los De Abajo
Summertime - Morcheeba
Summertime - Armand Van Helden
Summer Madness - Kool and the Gang
Sucker sun – Serafim Tsotsonis
Summer Breeze – CocoRosie
Crazy English Summer – Faithless
Summertime Cowboy - Husky Rescue
Summer in the City - Joe Cocker
Surfin USA - Beach Boys
In the summertime - Shaggy
Summer’s almost gone – Doors
…and the living is easy - Guts

Δείτε αυτό και αν αντέξετε, διαβάστε και το ανεκδοτάκι:

- Θα κάνεις αμμόλουτρα.
- Και θα περάσει ο καρκίνος γιατρέ;
- Όχι, αλλά θα αρχίσεις να συνηθίζεις το χώμα.
(πηγή)

Καλό καλοκαίρι σε όλους!!!

Υ.Γ. : Υπόσχομαι στους μουσικόφιλους αναγνώστες αυτού του κατακαημένου blog πως θα ανανεώνω συχνότερα την «μουσική πρόταση της εβδομάδας», που μπορείτε να βρείτε κάπου στα δεξιά! Ξέρετε πώς «λειτουργούμε», ε? Κατεβάζουμε, ακούμε και αν μας αρέσει, αγοράζουμε το cd! Share the music, but don’t forget to buy the cd’s!!!

Σαν σήμερα…

2008-07-16T00:01:00.001+03:00

... το 1979, γεννήθηκα! Καλώς ή κακώς!!!

Δεν μου αρέσουν τα γενέθλια, δεν τα γουστάρω! Ειδικά τα δικά μου, που είναι μέσα στο Sκατακαλόκαιρο και πάντα όλοι έλειπαν και λείπουν και κανείς δεν ήταν εδώ για να γιορτάσουμε… και ίσως και να μην είναι και τώρα!

Ο κύριος λόγος όμως, που δεν μου αρέσουν τα γενέθλια, δεν είναι η γιορτή, το party, που σχεδόν ποτέ δεν έγινε… είναι απλά το γεγονός ότι τα γενέθλια με αναγκάζουν να θυμηθώ τον παντοτινό μου καημό, την αιώνια απορία μου, τον λόγο που ίσως με οδηγήσει στο να μην αποκτήσω ποτέ παιδιά :

«εμένα ποιος με ρώτησε αν ήθελα να γεννηθώ σε αυτόν τον πλανήτη, σε αυτήν την εποχή, σε αυτήν την ήπειρο, σε αυτήν την χώρα, σε αυτήν την πόλη, σε αυτήν την περιοχή, σε αυτό το σόι, σε αυτήν την οικογένεια?»

Φανταστείτε… υποτίθεται πως είμαι γέννημα θρέμμα μιας καλής οικογένειας και μίας όμορφης και ερωτικής πόλης! Κι όμως, αν με ρωτούσαν… δεν θα ήμουν εδώ τώρα…

Για να μην το αναλύσω άλλο (και χαλαστώ), κλείνω αυτό το post με μουσικούλες, με τις οποίες κόλλησα λίγο τον τελευταίο καιρό…

(τρελό κόλλημα αυτό, λέμεεε)

(είμαι hippie... λες?)

Υ.Γ. 1 : Γενέθλια – ξεγενέθλια, εγώ χατίρια δεν χαλάω… το τραγουδάκι αυτό με πήγε χρόνια πίσω και το αφιερώνω στη νεράιδα της βροχής, αν και σκεφτόμουν να της αφιερώσω αυτό… Φιλάκια, νεραϊδούλα μου…

Υ.Γ. 2 : Αν μου πάρετε δώρο… πάρτε μου κάτι τέτοιο…

... καλά? ;)

On The Edge

2008-07-02T03:28:00.000+03:00

Έχει περίπου ένα μήνα, ίσως και λίγο παραπάνω, που είδα την ταινία On the edge. Ήταν ξημερώματα Παρασκευής, γύρω στις 04:30 όταν μου πρότεινε η φίλη μου Zouzarela να βάλω Star Channel και να ακούσω... δηλαδή να δω την ταινία, αλλά και να ακούσω το soundtrack της!!!

Το εργάκι αυτό με βρήκε σε μία ψυχολογική κατάσταση... σχετική με τον τίτλο του και ίσως με το περιεχόμενό του! Η μουσική του, με κράτησε ξυπνητό μέχρι τις 6 το πρωί, όπου και τελείωσε, έκλεισα την τηλεόραση και μαζί τα μάτια μου...

Χωρίς να θέλω να σας ενθουσιάσω ή να σας απογοητεύσω, οφείλω να σας πω ότι σαν ταινία, αξίζει, όχι όμως και πολλά. Ίσως να ήταν η «φάση» που με πέτυχε τότε και με κράτησε να την δω. Ίσως να είναι και η διάθεσή μου τώρα, που με οδήγησαν να γράψω αυτό το κειμενάκι... και προς Θεού, δεν είναι «κριτική κινηματογράφου»... κάθε άλλο!!!

Δεν θέλω να πω τίποτα παραπάνω… Είναι μία από τις λίγες φορές στη ζωή μου, που κουράστηκα να μιλάω και να ακούω (και το δεύτερο με στεναχωρεί ιδιαίτερα). Αν θέλετε, αφιερώστε 1,5 ώρα από τη ζωή σας και δείτε την ταινία. Από εμένα, έχετε «δωράκι» το soundtrack :

1. Irish Eyes - The Wolfe Tones (γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρος)

2. Catch the Sun - Doves

3. 1979 - Smashing Pumpkins

4. Please forgive me - David Gray

5. The end of nowhere - Slim Whitman (ούτε γι’ αυτό)

6. God Kicks - Therapy?

7. Start - The Jam

8. A Town Called Malice - The Jam

9. Alright - Supergrass

10. He's not that kind of girl - Therapy?

11. Seven Day Mile - The Frames

12. Is She Weird? - Pixies

Bonus track : Spanish Flea - Herb Alpert & The Tijuana Brass

Μαζί με αυτά, ακούω και αυτό, που έχει άμεση σχέση! Καλή ακρόαση!!!

P.Š. : 3μΜ474 όμως? Πάλι? Χα! ;)

Επιχείρησις Απόλλων

2008-06-29T22:15:00.000+03:00

Κυριακή μεσημέρι και παρ’ όλη τη ζέστη, δεν πήγα για μπάνιο. Ακυρώθηκε από την παρέα, μετά από δύο ποτά, χθες το βράδυ. Δεν πειράζει, έχω συνηθίσει την μοναχική «κλεισούρα» του σπιτιού τις Κυριακές και ίσως να μου αρέσει κιόλας.

Σπίτι λοιπόν, μόνος, παρέα με ένα παγωμένο, σπιτικό freddo cappuccino, μπροστά σε pc και tv. Στο pc, τα blogs και τα msnοπαράθυρα, δίνουν και παίρνουν. Στην TV… θα σας πω σε λίγο…

Μέσα στις κουβεντούλες του msn, γίνεται και η ανταλλαγή τραγουδιών με την φίλη μου Αθηνά (και πόσο με εκπλήσσεις τώρα τελευταία και πόσο σε ευχαριστώ για αυτό το απίστευτο cd, που τα σπάει) και μία συζήτηση με μία άλλη φίλη, για την οποία επιτρέψτε μου να μην πω τίποτα. Αν θέλει, ας αποκαλυφθεί μόνη της!!!

Κουβεντούλα με την φίλη και δεν αργούμε να αναφερθούμε στις σχέσεις αντρών και γυναικών (ε, ναι, λοιπόν, είμαι ένας «πόρνος») και στο πώς και πόσο έχουν αλλάξει οι άντρες και οι γυναίκες. Από «τότε» μέχρι σήμερα… από πότε, απορείτε?

Η φίλη κάποια στιγμή έπρεπε να φύγει και με χαιρετάει. Σχεδόν συγχρόνως, αρχίζει στην TV… ε, ακόμα δεν καταλάβατε? Η ελληνική ταινία «Επιχείρησις Απόλλων», του 1968, μία ελληνο-σουηδική συμπαραγωγή, με πρωταγωνιστές τον Thomas Fritsch και την αξέχαστη, ανεπανάληπτη και πανέμορφη Έλενα Ναθαναήλ. Τώρα θα μου πείτε… και πού κολλάει η φίλη με την ταινία? Κολλάει… και παρακολλάει!!!

Η κουβεντούλα με την φίλη, μας οδήγησε λίγο πολύ στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Όχι τόσο παλιό, όσο η ταινία που είδα, αλλά στις βιντεοκασέτες της δεκαετίας του 80. Στις γνωστές «ρόδα, τσάντα και κοπάνα», «έλα να αγαπηθούμε, darling», «βασικά, καλησπέρα σας» και άλλες πολλές. Σε εκείνες τις ταινίες που παρουσίαζαν τους γνήσιους άντρες, να κάνουν καμάκι σε αληθινές γυναίκες. Άντρες με @ρχίδια, όπως λέει η φίλη μου. Γυναίκες που ξέρουν ότι τα @ρχίδια ανήκουν στους άντρες και μόνο, όπως λέω εγώ…

Μία τέτοια γυναίκα με τράβηξε να δω την ταινία. Η Έλενα Ναθαναήλ. Μία από τις «απόλυτες» Ελληνίδες γυναίκες, με απίστευτο ταλέντο, ωραίο πρόσωπο και άδοξο τέλος. «Χτυπημένη» από καρκίνο του πνεύμονα, έφυγε από κοντά μας στις 4 Μαρτίου του 2008. Ας είναι καλά, εκεί ψηλά…

Στην ταινία «Επιχείρησις Απόλλων», αναδεικνύεται η ελληνική φύση, η ελληνική ιστορία και τα αρχαία μας, αλλά και η γνησιότητα των ανθρώπων. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε έναν ξένο που κάνει επίμονο καμάκι, κυνηγάει και τελικά «ρίχνει» την πρωταγωνίστρια, μία γυναίκα με καλή καρδιά, συγκρατημένο χαρακτήρα και θηλυκότητα που ξεχειλίζει από τα καταπληκτικά της μάτια. Ένας γνήσιος άντρας και μια αληθινή γυναίκα, δηλαδή. Τουλάχιστον, έτσι όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι.

Πού πήγαν όλα αυτά σήμερα? Όλα, όμως! Τι απέγινε η ιστορία μας? Πού είναι τα αρχαία μας? Γιατί καμία ταινία δεν τα εξυμνεί πλέον? Γιατί κανένας κρατικός οργανισμός δεν ασχολείται με αυτό ή τουλάχιστον με την συντήρησή τους? Πριν προλάβετε να μου πείτε «μα, όχι, δεν τα λες σωστά, υπάρχει το ΤΑΔΕ τμήμα του ΤΑΔΕ υπουργείου», να σας πω κάτι που με έκανε και ντράπηκα πολύ που είμαι Έλληνας.

Πέρυσι το καλοκαίρι, κάποιοι Σέρβοι συμφοιτητές μου, σκέφτηκαν να συνδυάσουν τις διακοπές τους με μια επίσκεψη «σταθμό» για την αρχή της καριέρας τους, όπως μου είπαν. Γιατροί γαρ, «φρέσκοι» κιόλας, τί καλύτερο από το να δώσουν τον όρκο του Ιπποκράτη στη γενέτειρά του, την Κω, ακριβώς πριν αρχίσουν την σταδιοδρομία τους. Το ταξίδι τους κανονίστηκε, πήγαν στην Κω (δυστυχώς, εγώ δεν μπόρεσα να πάω μαζί τους), ανέβηκαν σε ένα λόφο, στον αρχαιολογικό χώρο όπου υποτίθεται ότι ζούσε και δίδασκε ο Ιπποκράτης και… τί να δούνε? Πριν καλά καλά φτάσουν, τους γέμισαν απορία οι πινακίδες στο δρόμο «NO FOOD AND WATER FOR 20 KM». Όταν έφτασαν εκεί, αντίκρισαν… «κάτι πέτρες πεταμένες εδώ και εκεί, μέσα σε χόρτα ύψους μέχρι και ενός μέτρου και το μοναδικό που είχε φροντίσει να κάνει η ελληνική κυβέρνηση ήταν να βάλει ταμπελίτσες που έγραφαν «BEWARE OF THE SNAKES». Ντροπή!» όπως χαρακτηριστικά μου είπε ένας από τους συμφοιτητές… Ούτε ένας αρμόδιος άνθρωπος εκεί, να τους πει δυο κουβέντες και να προσέχει μπας και κάποιος αρχαιοκάπηλος κλέψει αυτές τις «πέτρες». Ούτε ένα κυλικείο, μια καντίνα, να πουλάει ένα μπουκαλάκι νερό ή ένα αναψυκτικό σε όποιον άμοιρο τουρίστα έκανε το λάθος να επισκεφτεί τον αρχαιολογικό αυτό χώρο (σαν δεν ντρέπεται λίγο… :P). Και συνεχίζω…

Τί έγινε με τις γυναίκες? Τί έγινε με εμάς, τους άντρες? Τώρα τελευταία, έχουν σφηνωθεί στο μυαλό μου τα λόγια ενός καθηγητή Νευρολογίας. Σεμινάριο για την υγεία και την προληπτική Ιατρική, αμφιθέατρο με 300 άτομα, όπου οι άντρες ήμασταν μόνο πέντε. Ο καθηγητής ρωτάει τις γυναίκες, αν ήθελαν την ισότητα και εκείνες φυσικά απαντούν ομόφωνα «ΝΑΙ». Ο καθηγητής ίσως να ξέχασε λίγο το καθηγητηλίκι του και να θυμήθηκε ότι είναι άνθρωπος και μάλιστα άντρας και φώναξε δυνατά «Ε, σκατά τα κάνατε… σκατά να φάτε τότε»!!!
Εξηγώ : ίσως να μην είναι στην ανθρώπινη φύση να κρατήσει την όποια ισορροπία. Η φύση το κάνει αυτό, ο άνθρωπος μάλλον όχι. Οπότε, όσο πιο πολύ «κέρδιζαν» οι γυναίκες, τόσο πιο πολύ «έχαναν» οι άντρες. Δεν είμαι κατά της ισότητας αντρών και γυναικών, μη με παρεξηγήσετε. Είμαστε όλοι άνθρωποι και για εμένα αυτό έχει σημασία. Το θέμα όμως, είναι ότι οι άντρες σιγά σιγά «χαλαρώσαμε», γιατί βλέπαμε ότι οι γυναίκες σιγά σιγά «έσφιγγαν», γίνονταν πιο δυνατές και πιο σκληρές… και εμείς πιο μαλακοί και πιο μ@λάκες...

Και τώρα? Πρέπει να καθίσουμε και να ξαναδούμε ταινίες όπως «τα καμάκια» για να θυμηθούμε πώς ο άντρας έριχνε μια γυναίκα? Μήπως όμως, μαζί μας πρέπει να δείτε και εσείς οι γυναίκες αυτές τις ταινίες? Μήπως πρέπει να τα ξανασκεφτούμε όλοι και όλα μαζί και να αναθεωρήσουμε? Απλά και μόνο, γιατί, μικρή μου, όταν μου στέλνεις σφηνάκι και μου κλείνεις το μάτι, με χάνεις. Είσαι το θηλυκό κι εγώ το αρσενικό. Εγώ θα κάνω την κίνησή μου. Εσύ θα κάνεις τα νάζια σου. Κι εγώ με τη σειρά μου θα ξανακάνω κίνηση. Και θα σε κυνηγήσω και θα σε αρπάξω με τα χέρια του θύτη και θα σε δαγκώσω με τα δόντια του αρπακτικού… Αν κάνεις εσύ την πρώτη κίνηση, είναι σαν να μου στέλνεις τα @ρχίδια μου μέσα στο σφηνάκι… Ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω!!!

Καλή εβδομάδα σε όλους και σας αφήνω με ένα τραγουδάκι, απόσπασμα από την ταινία

(στο youtube θα βρείτε αποσπάσματα από την ταινία και ως ""A Wonderful Tour Guide and The Prince")

Υ.Γ. : Σε κανένα σημείο, δεν εννοώ ούτε υπονοώ τους gay, άντρες ή γυναίκες. Μιλάω για όλους εμάς, τους υπόλοιπους, που «καμωνόμαστε» πως είμαστε «καθαροί» άντρες ή γυναίκες, αλλά στην ουσία είμαστε πιο «ακάθαρτοι» από τους «βρώμικους» κατά τα άλλα, ομοφυλόφιλους…
Ας θυμηθούμε πώς είναι να ΞΕΡΕΙΣ τι είσαι, να ξέρεις ότι έχεις @ρχίδια ή να γνωρίζεις ότι ΔΕΝ πρέπει να έχεις και μετά… ας ευχηθούμε ΚΑΛΑ ΣΤΕΦΑΝΑ, σε straight και μη!!!

Οι «πόρνες»

2008-06-26T04:09:00.000+03:00

Το βράδυ της Τρίτης αναγκάστηκα να παρακολουθήσω ένα μέρος του διαγωνισμού Playmate 2008 ( ε, «αναγκάστηκα») , καθώς δούλευα στο σουβλατζίδικο και κάποιοι πελάτες προτίμησαν τον διαγωνισμό «ομορφιάς» από το ποδόσφαιρο ή οποιαδήποτε άλλη τηλεοπτική εκπομπή (thank, God) .

Για τον διαγωνισμό και τις υποψήφιες δεν θα πω τίποτε άλλο παρά μόνο αυτό: «πολύ πλαστικό». Βλέποντας τις κοπέλες, έλεγα στους πελάτες (και υποθέτω πως τους εκνεύριζα) : «με 8000 ευρώ, μπορώ να σε κάνω κι εσένα έτσι»! Λες και είμαι ο Nip Tuck ο ίδιος! Οι λέξεις και οι σκέψεις μου, μου θύμισαν μια παλιά «φίλη» και ένα σημειωματάριο…

Μόλις επέστρεψα σπίτι, πήρα στα χέρια μου το σημειωματάριο που μου είχε χαρίσει εκείνη η «φίλη» μου για να γράφω ό,τι με απασχολεί (και όχι μόνο). Σελίδες κενές, χωρίς γραμμές, γεμάτες με μολυβένια γράμματα (δεν ξέρω γιατί, αλλά σπάνια έγραφα με στυλό σε αυτό το σημειωματάριο). Φυσικά, με τέτοιο εξώφυλλο, εύκολα καταλαβαίνει κανείς το περιεχόμενο του σημειωματάριου…

Κάπου εκεί μέσα, βρήκα και αυτές τις σκέψεις – αποφάσεις για τις «πόρνες» :
«Παίξε, ασχολήσου και πέρνα καλά μαζί τους, αλλά μην τις ερωτεύεσαι και κυρίως, ΜΗΝ ΤΙΣ ΑΓΑΠΑΣ». Και πόσο δίκαιο είχα τότε… και πόσο πολύ με χαροποίησε αυτή η συμπτωματική υπενθύμιση…

Τώρα τελευταία λες και κάτι συμβαίνει και γνωρίζω τη μια «πόρνη» μετά την άλλη. Όπα, διευκρίνιση : δεν εννοώ τις πόρνες που «πουλάνε» έρωτα, αλλά τις άλλες, αυτές που ζουν ανάμεσα μας, τις «κοπέλες της διπλανής πόρτας», αυτές που γνωρίζεις κάπου τυχαία και για τις οποίες ακούς και δυο – τρεις καλές κουβέντες από κοινούς γνωστούς. Αυτές που συχνά τις αναφέρω σαν «φίλες». Αυτές με τις οποίες αν είσαι τυχερός, ζεις μια περιπετειούλα μόνο… αν είσαι άτυχος, τις αγαπάς σφοδρά!!!

Χρόνια τώρα, οι «πόρνες», οι «φίλες» είναι κάτι σαν ένα αναγκαίο κακό ή μια κακή συνήθεια για μένα. Όχι ότι ποτέ έψαχνα να βρω κανένα «παλιομοδίτικο», «αναχρονιστικό» θηλυκό. Συνήθως όμως, «έπεφτα» σε τέτοιες γυναίκες, «πόρνες», που εύκολα γινόντουσαν «φίλες» μου…

Ίσως να ταίριαζα καλύτερα με αυτές τις «φίλες». Ίσως να νόμιζα πως είναι έτσι, αν και ήξερα πως είμαστε σαν την πεντάμορφη και το τέρας . Ίσως και γι’ αυτό, τις περισσότερες φορές, να έβαζα εγώ το τέλος. Ακόμα και αν πονούσα, ακόμα και αν έμενα μόνος με έναν τεράστιο όγκο λύπης να σκέφτομαι πόσο τους πήγαιναν τα ροζ εσώρουχα… Προφανώς, αυτά τα «εσώρουχα» ήταν ο λόγος που πάντα χαιρόμουν όταν μετά από καιρό ξαναμιλούσαμε και απαντούσα με ένα βιαστικό «ΝΑΙ, ΠΟΛΥ» στην ερώτησή τους «σου έλειψα καθόλου?». Ίσως απλά να ήταν η απορία μου που με οδηγούσε πάλι στις ίδιες περιπέτειες : «το sex με έναν άνθρωπο, αλλάζει, αν ξανά έχεις επαφή μαζί του(της) μετά από καιρό?».

Το άσχημο σε αυτές τις ιστορίες, είναι ότι συνήθως κατέληγα να κάθομαι με τα ποτά μου και τους αλκοολικούς μου φίλους και να τραγουδάμε, ενώ στο μυαλό μου ήταν κολλημένος εκείνος ο πρώτος οργασμός που είχα χαρίσει σε κάποια από αυτές τις «φίλες».

Μετά από αρκετές τέτοιες «φίλες» και περιπετειώδεις ιστορίες, νομίζω πως ήρθε τελικά η ώρα μου. Τώρα πια, δεν επιτρέπω σε καμία «φίλη» να με χρησιμοποιεί σαν δονητή που λειτουργεί με κέρματα. Τώρα, αναζητώ τον αληθινό έρωτα και ποιος ξέρει? Ίσως να τον έχω βρει ήδη!!!

Υ.Γ. : Το «ροζ» αυτό κείμενο (καλά, δεν είναι και η ιστορία της Ο) είναι ψεύτικο στο μεγαλύτερο ποσοστό του και εμπνευσμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου από την δισκογραφία των Dresden Dolls, που πριν λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μου.
Όπως λένε τα μέλη του συγκροτήματος, η μουσική τους είναι επηρεασμένη από τη μουσική των γερμανικών καμπαρέ του μεσοπολέμου… οπότε φαντάζομαι πως δεν θα έχουν πρόβλημα να επενδύσουν μουσικά το κειμενάκι μου για τις «πόρνες»!
Ακούστε τα 17 κομμάτια (χα… 17… κι άλλη σύμπτωση, από άλλο σημειωματάριο), enjoy και καλή σας μέρα!!!

437 χιλιόμετρα

2008-06-20T01:45:00.003+03:00

Τόσα έπρεπε να διασχίσει ο καλός μου φίλος, Σέρβος Darko (κατά το Donnie Darko, χεχε) από το σπίτι του στο Νiš της Σερβίας, μέχρι το σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη!!!

Ο τόπος συνάντησής μας είχε καθοριστεί χρόνια πριν. Είχαμε συμφωνήσει πως όταν κάποτε έρθει με το δικό του αυτοκίνητο, θα συναντηθούμε στο σιδηροδρομικό σταθμό. Έτσι και έγινε. Μόνο που ως κλασσικός Dr Pako, άργησα να πάω. «Ωραία υποδοχή», είπα μόλις έφτασα. «Κόψε τις χαζομάρες! Μεταξύ μας, υποδοχή και σοβαρότητα? Έλεος!!!» μου απάντησε, θυμίζοντας μου την ειλικρινή φιλία μας…

Οι τέσσερις μέρες που περάσαμε μαζί ήταν γεμάτες κουβεντούλα, συζητήσεις, νέα και (γιατί να το κρύψω?) κουτσομπολιά. Βλέπεις, ο Darko ήταν ο Σέρβος κολλητός μου κατά τα τελευταία φοιτητικά μας χρόνια και περνούσαμε πολλές ώρες μαζί.
Το πρωί με την τσίμπλα στο μάτι, συναντιόμασταν στη σχολή, όπου εγώ συνήθως αργούσα και ο Darko με κάλυπτε, για να μην «φορτωθώ» απουσία. Στα διαλείμματα μοιραζόμασταν τις σοκολάτες, τα μπισκότα και τα γαριδάκια που τρώγαμε για πρωινό, κάνοντας και τα πρώτα τσιγάρα της ημέρας (και ως φοιτητές ιατρικής, σχολιάζαμε πόσο κακή είναι η διατροφή μας).
Μετά το μάθημα, ο καφές μας έβρισκε σχεδόν πάντα μαζί, στο φοιτητικό καφέ (το Σέρβικο, μιας κι εγώ απέφευγα το ελληνικό), μόνους ή περιτριγυρισμένους με όμορφες Σερβίδες και ματιές που υπονοούσαν ποιά μου ή του αρέσει και με ποιά παίζεται κάτι κρυφά (χωρίς σχόλια, please).

Το διάβασμα έβρισκε τον καθένα σπίτι του, μιας κι εγώ δεν ανέχομαι ούτε τον εαυτό μου όταν είμαι αγχωμένος. Υπήρχαν όμως φορές, που κάναμε μαζί κάποια εργασία ή συγκρίναμε τις σημειώσεις μας, ειδικά όταν πλησίαζε η εξεταστική. Κάποιες φορές, η ώρα περνούσε τόσο ευχάριστα, με διάβασμα, γέλια και κουβεντούλα, που καταλήγαμε να τρώμε κάτι και να κοιμόμαστε στο ίδιο σπίτι. Ήταν σχεδόν κλασσική η κατάσταση : τηγανητές μπανάνες με σιρόπι σοκολάτας όταν κοιμόμασταν στο σπίτι του Darko, γλυκές ή αλμυρές «υπέρογκες» κρέπες όταν κοιμόμασταν σπίτι μου.

Τα βράδια που τριγυρνούσαμε έξω, σε κάποιο barάκι του Νiš, σπάνια μας έβρισκαν μαζί. Άλλα γούστα, άλλες προτιμήσεις, ίσως και άλλες παρέες, κάποιες νύχτες. Πάντα όμως, βρίσκαμε χρόνο να πιούμε ένα ποτό ή έναν βραδινό καφέ. Έναν τέτοιο καφέ ήπιαμε και το βράδυ της Παρασκευής, στο αγαπημένο μου Bliss. Έτσι, για το «καλώς ήρθες» και για να δει το καφέ bar που όλο λέω πως θα επισκέπτομαι πιο συχνά και όλο δεν βρίσκω χρόνο να το κάνω...

Το Σάββατο κάναμε βόλτα στην αγορά και ήπιαμε καφέ κοιτώντας την θάλασσα, χωρίς να λέμε τίποτα. Είναι εκείνη η σιωπή που χρειάζεται κανείς, για να νιώσει πως είναι δίπλα του ο κολλητός του, τον νιώθει, ξέρει πως σύντομα δεν θα είναι μαζί, κι όμως αφήνει τον χρόνο, έστω και για λίγο, να κυλήσει έτσι, αθόρυβα.

Η σιωπή του καφέ, αντικαταστήθηκε από πολύ πάρλα στο σπίτι, πολλές φωτογραφίες και πολλές αναμνήσεις! Η συγκίνηση? Τεράστια! Τα γέλια? Ατελείωτα!!!
«Τι κάνουν οι δικοί σου?» με είχε ρωτήσει κάποτε μία συμφοιτήτρια. «Είναι χωριάτες», απάντησα, με τα λίγα Σέρβικα που ήξερα τότε, νομίζοντας πως με ρωτάει από πού είναι οι γονείς μου. Έχουν περάσει εννιά χρόνια από εκείνη τη μέρα, αλλά συνεχίζουμε να γελάμε κάθε φορά που θυμόμαστε το σκηνικό. Όπως κάναμε και την Κυριακή...

Η συνάντησή μας φυσικά δεν μπορούσε να μην έχει και νυχτερινές βόλτες και ποτάκια, έστω χαλαρά. Δύο ποτάκια στα «κοτέτσια» της Αριστοτέλους, μετά από επιμονή του Darko και άλλα δύο στον Κέδρινο Λόφο, μετά από δική μου επιθυμία να δείξω στον Darko την αγαπημένη μου πόλη από ψηλά. Και οι κουβεντούλες μας να συνεχίζονται!!!

«Η κατάσταση στη Σερβία έχει αλλάξει. Δεν είμαστε πλέον, όπως μας θυμάσαι. Ζούμε καλύτερα, προοδεύουμε, αναπτυσσόμαστε» μου είπε ο καλός μου φίλος, επιβεβαιώνοντας αυτό που δέκα χρόνια πριν είχε πει ο μπαμπάς μου «Διάβαζε, γιε μου, να τελειώνεις, να φεύγεις από εδώ. Όχι γιατί δεν είναι καλά ή γιατί δεν θα περάσεις καλά. Αλλά γιατί θα έρθει η στιγμή που η οικονομία της Σερβίας θα είναι καλύτερη από τη δική μας… και τότε, καήκαμε!». Από ό,τι βλέπω, έτσι τείνουν να γίνουν τα πράγματα, αν δεν έχουν γίνει ήδη!!!

Μετά από αυτές τις τέσσερις γεμάτες μέρες, θυμήθηκα πολλά, γέλασα πολύ, λησμόνησα ακόμη περισσότερα, αλλά κυρίως... χαλάρωσα. Πήρα λίγη από την αύρα που με χαρακτήριζε όσο ζούσα στη Σερβία και σπούδαζα. Ίσως κάποια στιγμή να ξέσπασα κιόλας, να έβγαλα όλα τα νεύρα που έχω μαζέψει μέσα μου τα τελευταία δύο χρόνια που ζω στην Ελλάδα. Λογομάχησα λίγο με τον Darko. Η στάση και η αντίδρασή του, καταπληκτική, με λόγια που με άφησαν άφωνο «Αδερφέ μου… μήπως η Ελλάδα σου κάνει κακό? Έχεις κακία μέσα σου, που δεν είχες ποτέ… αλλά πες ό,τι θέλεις… αν δεν τα ακούσω εγώ, που είμαι φίλος σου, τότε ποιος? Ξέσπασε, βγάλ’τα από μέσα σου…». Και ηρέμησα. Και θυμήθηκα πόσο χαλαρός και απλός ήμουν πριν δύο χρόνια. Και (ξανά)συνειδητοποίησα πως έχω καλούς φίλους και οφείλω να τους φέρομαι σωστά... ανθρώπινα... Και πήρα κάποιες αποφάσεις, που ελπίζω πως θα με κάνουν καλύτερο άνθρωπο... ή τουλάχιστον, τόσο καλό, όπως ήμουν στη Σερβία!!!

Εις το επανιδείν, λοιπόν, καλέ μου φίλε Darko... και Σερβία... довиђења (do viđenja)... ћао (ćao)...

Υ.Γ. : Μουσικές δεν ακούσαμε πολλές, μιας και τα λέγαμε συνέχεια... Ακούσαμε όμως George Michael από την dj Μάτα (έλεος!!!) και αυτό, που το βρήκα στα 45ρια δισκάκια του μπαμπά μου!!!

Στην υγειά μας…

2008-06-05T15:38:00.000+03:00

Μετά από ένα κουραστικό Σάββατο γεμάτο χρώματα και πούπουλα (κοινώς μπογιές, μιας και βάψαμε δύο δωμάτια, και ξεσκονόπανα για να τα καθαρίσουμε κιόλας), τα χέρια, τα πόδια και η διάθεση μου, με κατεύθυναν μόνο σε ένα μέρος : Bed, sweet bed!!!

Λίγο πολύ, όλοι μας ξέρουμε την ψυχαγωγική εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου, «Στην υγειά μας», που προβάλλεται κάθε Σάββατο βράδυ από το κανάλι της ΝΕΤ. Για κάποιους η εκπομπή είναι «άλλο ένα γλεντζέδικο σόου», για κάποιους άλλους είναι η «στροφή στην ποιότητα»(?). Για μερικούς αποτελεί την καθιερωμένη σαββατιάτικη παρέα τους, ενώ σίγουρα κάποιους τους αφήνει αδιάφορους. Ίσως για κάποιους να σημαίνει κάτι, να τους ταξιδεύει σε άλλες εποχές, ή και σε άλλους κόσμους. Αυτό έκανε και για εμένα…

Αρκετά Σαββατόβραδα στη Σερβία, στα τελευταία φοιτητικά μου χρόνια, προτιμούσα να μην βγαίνω ( αφού έκανα τις δουλειές «του σπιτιού» όλη μέρα ή διάβαζα μέχρι το βράδυ) και να χαλαρώνω μαγειρεύοντας ή και πίνοντας κάτι μόνος μου… Τί μόνος μου? Παρέα με τον γάτο μου και την δορυφορική τηλεόραση. Από τη μία, εκεί με πήγε αυτή η εκπομπή, στο φοιτητικό διαμερισματάκι μου. Από την άλλη, με «μετέφερε» στο μέλλον, σε κάποια άλλη εποχή που θα ήθελα πολύ να ζήσω.

Αν και με αυτά τα λόγια ο Σπύρος Παπαδόπουλος «έκλεισε» την βραδιά, σκέφτηκα πως είναι ό,τι καλύτερο για να καταλάβετε γιατί με ταξίδεψε «μακριά», στον ονειρικό μου κόσμο του μέλλοντος :
«Απόψε είχαμε τη τιμή και τη χαρά να φιλοξενήσουμε κάποιους από τους συντελεστές του 18ου Παγκόσμιου Συνέδριου Καρδιοχειρουργικής που έλαβε χώρα στην Κω, διοργανωτής , κύριος ομιλητής και chair man του οποίου ήταν ο κύριος Σωτήριος Πράπας»…

Η εκπομπή «μπήκε» στην TV μας κατά λάθος, σε ένα zapping του πατέρα μου. Αμέσως «κόλλησα». Μαζί μου και ο πατέρας μου. Οι καλεσμένοι του κ. Παπαδόπουλου, ήταν όλοι γιατροί ή άτομα από τον χώρο της ιατρικής. Συγκεκριμένα, οι περισσότεροι ήταν καρδιοχειρουργοί και μάλιστα, όπως ειπώθηκε κάποια στιγμή, ήταν «οι ηγέτες της καρδιοχειρουργικής παγκοσμίως». Τα μεγάλα ονόματα και τα ακόμα μεγαλύτερα «κεφάλια», που λέει ο λαός μας.

Η εκπομπή αυτή τη φορά πέρα από τα γνωστά ελληνικά τραγούδια (παραδοσιακά, βλάχικα και κρητικά ακούστηκαν και χορεύτηκαν από καλεσμένους χορευτές αλλά και τους γιατρούς), περιείχε και ενημέρωση σχετικά με την καρδιά, την υγεία και την πρόληψη των ασθενειών της. Με χαλαρό σχετικά ύφος (όσο χαλαρό ύφος μπορεί να έχει μια εκπομπή με τόσα «μυαλά»), με εναλλαγή της ενημέρωσης και της μουσικής, ώστε να μην βαρεθεί κανείς, με το απλό χιούμορ του κ. Παπαδόπουλου να θυμίζει ότι δεν είμαστε στο συνέδριο, αλλά ούτε σε μια συνηθισμένη εκπομπή.

Πίσω στο σαλονάκι μας τώρα. Από τη μία εγώ, βυθισμένος στις σκέψεις μου. Από την άλλη, ο μπαμπάς μου να αναρωτιέται και να ρωτάει κάθε λίγο και λιγάκι «και τί είναι αυτοί δηλαδή, ρε Πασχάλη?»… «και πόσο διαβασμένοι είναι?»… «και πως θα γίνει να «πιαστείς» με τέτοιους γιατρούς? Να μάθεις από αυτούς, να γίνεις ένας από αυτούς?»… Εκεί ήταν που έφυγα. Πήγα στο δωμάτιο μου. Δεν είπα τίποτα. Προτίμησα απλά, την απομόνωση μου. Και τις σκέψεις μου.

Οι γιατροί σιγά σιγά έδειξαν ένα άλλο πρόσωπό τους, τραγουδώντας, παίζοντας πιάνο ή απλά χορεύοντας. Ένα από τα πρώτα τραγούδια (ίσως και το πρώτο) ήταν το My way, του Frank Sinatra. Αργότερα, ένας γιατρός έπαιξε πιάνο. «Χα», σκέφτηκα, «η μία σύμπτωση μετά την άλλη». Βλέπετε, ήταν λίγες μέρες πριν που έγραψα το προηγούμενο κείμενο, με τις σκέψεις μου περί Ιατρικής, σουβλατζίδικου, Ελλάδας… και ήταν αυτό το βράδυ, μπροστά μου, το μέλλον, όπως το έχω ονειρευτεί. Ιατρός, καρδιοχειρουργός, με κάποιες γνώσεις μουσικής (αν και έχω πολλάάά χρόνια να παίξω πιάνο), σε κάποιο συνέδριο, παγκόσμιο ή Πανελλήνιο… Αυτή την ώρα, ήμουν στο δωμάτιο μου, να σκέφτομαι τη ζωή μου και ποιό δρόμο θα ακολουθήσω και ξαφνικά ακούγεται το My way. Είμαι εδώ, ο γιός (του σουβλατζή, όπως έλεγα στο προηγούμενο κείμενό μου), και σκέφτομαι να φύγω πάλι στο εξωτερικό. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ένας γιατρός αφιερώνει κάποιο τραγούδι για την ξενιτιά στη μητέρα του, που ζει μακριά του, μιας και αυτός, ζει στη Σιγκαπούρη…

Απλές συμπτώσεις… είναι? Και αν είναι, συμβαίνουν τυχαία? Δεν ξέρω, δε νομίζω δηλαδή. Από πάντα πίστευα πως όλα συμβαίνουν για κάποιο σκοπό, ακόμα και οι συμπτώσεις (και κάθε εμπόδιο σε καλό, φυσικά). Ίσως απλά να ήθελα να το δω εγώ έτσι, ίσως απλά να ήταν η στιγμή που με έφερε σε αυτή τη σκέψη, σε αυτή τη θέση… Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια μου, όταν άκουσα τον πατέρα μου να φωνάζει από το διπλανό δωμάτιο «αυτό θέλω από εσένα». Πήγα μέσα, τον κοίταξα απορημένος και μου απάντησε, πριν προλάβω να ρωτήσω : «Όχι για εμένα… αλλά για τη μάνα σου… κάποτε, να την τιμήσεις έτσι, όπως αυτός ο γιατρός… μεγάλο πράγμα, γιε μου»!!! (και άλλο ένα δάκρυ κύλησε μόλις τώρα, που έγραψα, διάβασα και ξαναδιάβασα πολλές φορές αυτή την τόσο «μεγάλη» κουβέντα, γεμάτη καθαρή ανιδιοτέλεια)

Και να που η θέση μου άλλαξε. Η σκέψη μου, η ζωή μου ίσως. Συνέχισα να βλέπω την εκπομπή, αλλά με άλλο «μάτι», όπως είπα και σε ένα σχόλιο μου στο προηγούμενο κείμενο. Μάλλον άρχισα να βλέπω την Ελλάδα και την Ιατρική με άλλο «μάτι». Μέσα μου γεννήθηκε η απλή απορία «και αν αυτοί μπόρεσαν… γιατί όχι κι εγώ?». Κάποτε, ασχολήθηκα, παρακολούθησα μαθήματα, δυσκολεύτηκα, παιδεύτηκα, αλλά έμαθα να παίζω στραβά κουτσά το πιάνο. Κάποτε έγινα και «καλός», αλλά δυστυχώς το παράτησα. Αυτό ήταν το μάθημα… πάθημα ίσως, μάθημα σίγουρα: δεν πρόκειται να παρατήσω την Ιατρική! Και μαζί με αυτήν, ούτε και την Ελλάδα! Όχι για φέτος, τουλάχιστον! Θα προσπαθήσω, θα δυσκολευτώ, θα παιδευτώ, αλλά θα τα καταφέρω. Το ξέρω, το νιώθω μέσα μου! Άλλωστε, το έχω υποσχεθεί… στον εαυτό μου και όχι μόνο!!!

Υπόσχεση ζωής, σε… σε εσάς, από εδώ ή/και από κοντά :
-Σε φίλους κολλητούς, που με διαβάζουν κρυφά (αν και εγώ βλέπω τον τόπο του κάθε αναγνώστη, όπως και την IP σας, εξυπνάκηδες).
-Σε φίλους ιντερνετικούς (και όχι μόνο), όπως η καλή μου Συβίλλα (που χαριτολογώντας με απείλησε ότι θα μου σπάσει τα μούτρα αν δεν στρωθώ στο διάβασμα) και η καλή μου Όναρ (που μια εβδομάδα την παίδεψα, μιας και βάλθηκε να μου «μάθει» να ξυπνάω νωρίς). Α, για αν μην αναφέρω και την Σπιτόγατά μας, που εδώ και μέρες της ζήτησα να «κλέψω» ένα κείμενό της σχετικό με το διάβασμα… αλλά ακόμα δεν το έκανα!
-Σε φίλους απλούς, νέους ή και παλιούς, που δυστυχώς κάποια στιγμή της ζωής τους θα χρειαστούν ένα γιατρό (αν και εγώ πάντα λέω «ΑΧΡΕΙΑΣΤΟΣ να είμαι»)
-Σε φίλους που παιδεύονται με αλμπάνηδες γιατρούς, με εγκληματίες που καθημερινά ντροπιάζουν το ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ της Ιατρικής και καταπατούν τον όρκο του Ιπποκράτη. Ειδικότερα, σε μια καλή μου φίλη που είχε την ατυχία να μπλέξει με έναν απατεώνα γιατρό που στο βωμό του χρήματος, θυσίασε την υγεία της κοπέλας και της «χάρισε» αρκετούς μήνες αναστάτωσης και ταλαιπωρίας!!! Εκ μέρους των «σωστών» γιατρών και της Ιατρικής, συγνώμη…
-Σε συγγενείς που τρέφουν την ελπίδα ότι αν κάποτε πάθουν κάτι, θα έχουν έναν δικό τους άνθρωπο να τους φροντίσει… τί δύστυχη ελπίδα, Θεέ μου!!!
-Στη συγχωρεμένη μου γιαγιά, στα πόδια και την αγκαλιά της οποίας μεγάλωσα και στην οποία είπα πρώτη φορά στη ζωή μου, όταν ήμουν παιδί ακόμα : «γιαγιά… όταν μεγαλώσω θα γίνω γιατρός… αλλά μεγάλος γιατρός!!!» και μου απάντησε «να γίνεις γιατρός… αλλά να είσαι καλός άνθρωπος πρώτα, να γίνεις καλός γιατρός και μετά θα γίνεις και μεγάλος γιατρός… γιατί θα είσαι «μεγάλος» άνθρωπος»… Στη γιαγιά μου, που πάντα μου έλεγε «να κάνεις ένα μεγάλο καλό για τους ανθρώπους… να αφήσεις ένα μεγάλο καλό πίσω σου» και αυτό μου έσπειρε μέσα μου…

Αυτήν την υπόσχεση θέλω να κρατήσω. «Το μεγάλο καλό». Την υπόσχεση στην ανθρωπότητα. Ήρθε η ώρα να αφήσω τον σπόρο της γιαγιάς να φυτρώσει. Όχι, μην με παρεξηγείτε. Δε νιώθω τόσο σίγουρος για τον εαυτό μου. Ούτε «περνιέμαι» για κανένα «μεγάλο κεφάλι και ακόμα μεγαλύτερο μυαλό», όπως λέει ο πατέρας μου (για άλλους, όχι για εμένα…). Ίσως το μεγάλο καλό που θα κάνω, να είναι ότι θα βοηθήσω κάποιον άλλο να αφήσει πίσω του κάτι τεράστιο, κάτι που θα βοηθήσει όλους τους ανθρώπους. Ίσως το μεγάλο καλό που θα κάνω, να είναι ότι θα βοηθήσω μονό έναν άνθρωπο, απλά, να τον κάνω καλά… ή και να τον κάνω καλό (κάτι τέτοιο γράφω και στο template του blog μου, άλλωστε). Ίσως, απλά, ο σπόρος να μην ευδοκιμήσει τελικά και κανένα καλό να μην «περάσει από τα χέρια μου»…
Αυτό που είναι σίγουρο πάντως, είναι ότι αποφάσισα πως θα προσπαθήσω να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου, γιατί για εμένα τα όνειρα είναι τσάμπα! Και ας τραγουδάει η μάνα μου συνέχεια «τα όνειρα κοστίζουν ακριβά». Και ποιος ξέρει, μια μέρα μπορεί να με δείτε σε κάποια εκπομπή, μεγάλο σε ηλικία, ακόμα μεγαλύτερο σε γνώσεις και έργα, τεράστιο σε αγαθοεργίες, αλλά απλό και καθημερινό στη ψυχή… να φλυαρώ όπως τώρα, να χαζολογώ όπως συνήθως και έτσι απλά, με τα χαζά και τα αστεία, να προσπαθώ να κάνω κάτι καλό, όπως πάντα... και να φωνάζω «Στην υγειά μας, με όλη την έννοια!!!»…

Υ.Γ.1 : Η αναφορά μου στους αλμπάνηδες γιατρούς δεν είναι τυχαία, μιας και η 1η Ιουνίου έχει καθιερωθεί ως η ημέρα μνήμης της Αμαλίας Καλυβινου… αν και για κάποιους που δεν είμαστε αλμπάνηδες γιατροί, ημέρα μνήμης της Αμαλίας είναι η κάθε μέρα!!!

Υ.Γ.2 : Πληροφορίες σχετικά με το έργο του κυρίου Σωτηρίου Πράπα και το Συνέδριο μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ. RESPECT!!!

Υ.Γ.3 : Ίσως είναι η πρώτη φορά που αναφέρω το όνομά μου στο post μου… απλά και μόνο, για να τονίσω την ειλικρίνεια του κειμένου και τη σοβαρότητα της υπόσχεσής μου!!!

«Ο γιος του...

2008-05-29T04:58:00.000+03:00

… γιατρού, γιατρός! Ο γιός του σουβλατζή, σουβλατζής!!!»

Τάδε έφη ένας αναπληρωτής καθηγητής ανατομίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και γυναικολόγος της μάνας μου για τριάντα χρόνια, όταν ο πατέρας μου του ανακοίνωσε : «ο γιός μου θα πάει στη Σερβία γιατί ΘΕΛΕΙ να σπουδάσει Ιατρική», δέκα χρόνια πριν από σήμερα.

Ήταν τα χέρια του εν λόγω καθηγητή που με οδήγησαν έξω από την κοιλιά της μάνας μου και με έφεραν στο πρώτο φως της ζωής. Και ήταν αυτά τα λόγια του ίδιου καθηγητή που με πίκρα χαράχθηκαν βαθιά μέσα μου… όπως και στον πατέρα μου!

Τα χρόνια περνούσαν και κάπου κάπου θυμόμασταν τα λόγια αυτά. Άλλοτε με χαρά και περίσσεια περηφάνια που ίσως και να ξεχείλιζε από μέσα μας, όταν περνούσα κάποιο δύσκολο μάθημα. Άλλοτε πάλι, με απορία, όταν η μία αποτυχία διαδεχόταν την άλλη : « Βρε, λες να έχει δίκαιο ο καθηγητής?».

Κάποια στιγμή, η απορία σχεδόν χάθηκε από τα μυαλά μας, μιας και κατάφερα να πάρω το πτυχίο μου. Ήταν η στιγμή εκείνη που ένας Σέρβος καθηγητής βροντοφώναξε : « Συγχαρητήρια, κύριε συνάδελφε!». Ήταν η στιγμή που μία χώρα με όρκιζε, με έχρηζε γιατρό… σε αντίθεση με την δική μου χώρα, την πατρίδα μου!!!

Στη Σερβία βλέπεις, ο γιατρός είναι άξιος σεβασμού, έχει το κύρος που αρμόζει στο λειτούργημά του και δέχεται συχνά πυκνά τα συγχαρητήρια του κόσμου. Όχι ότι εκεί δεν γίνονται λάθη. Όχι ότι εκεί δεν υπάρχει «βρωμιά». Απλά, οι αναλογίες είναι αντιστρόφως ανάλογες από ό,τι στην Ελλάδα! Εκεί, οι «καλοί» γιατροί, υπερισχύουν των «κακών». Εκεί, τα λαμόγια δεν έχουν πιάσει τις «καλύτερες θέσεις» των δημόσιων ή/και ιδιωτικών νοσοκομείων. Εκεί, υπάρχει κάτι, που στην Ελλάδα το βρίσκεις μόνο σε νεοελληνικό λεξικό, ως έννοια : η αξιοκρατία!!!

Η επιστροφή μου στην Ελλάδα σήμαινε πως με περιμένει η διαδικασία αναγνώρισης του πτυχίου μου, μιας και η γενέτειρα χώρα του Ιπποκράτη θεωρεί πως τα πτυχία των χωρών που δεν είναι κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής ένωσης, είναι κατώτερα. Τί κι αν σπούδασα σε μία μεταπολεμική χώρα, σε ξενόγλωσσο πανεπιστήμιο και όμως αποφοίτησα σε 7 χρόνια? Οι Έλληνες φοιτητές που σπουδάζουν στη χώρα μας, σε πανεπιστήμια όπου παρακολουθούν μαθήματα στη μητρική τους γλώσσα και αποφοιτούν σε δέκα χρόνια, είναι σαφώς καλύτεροι! (Αχ, Θεούλη μου, δώσε μου έστω για μία ημέρα την ευκαιρία να είμαι ένα «σκαλί» πιο πάνω από τους ομογενείς συναδέλφους γιατρούς, απόφοιτους του εσωτερικού… Άραγε, είναι κακεντρεχής αυτή η επιθυμία μου…?)

Αυτή η διαδικασία αναγνώρισης του πτυχίου μου, οι «βρώμικες» εξετάσεις που σχεδόν κάθε έξι μήνες προσπαθώ να (ξε)περάσω, έφεραν πάλι στο μυαλό μου τα λόγια εκείνα και γέννησαν πάλι την ίδια απορία. Μόνο που τώρα η απάντηση ίσως και να πλησιάζει περισσότερο στην ταπεινωτική (για εμένα) κατάφαση, παρά στην αγανακτισμένη και «δικαιωμένη» άρνηση.

ΝΑΙ, ίσως τελικά να έχει δίκαιο ο καθηγητής. Ίσως ο γιός του σουβλατζή να ξέρει πιο πολλά και πιο καλά τα «μυστικά» της δουλειάς. Ίσως οι συνταγές να περνάνε πιο εύκολα από πατέρα σε γιό και όχι απλά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Είτε είναι συνταγές για ένα καλό πιάτο, είτε είναι συνταγές για μία καλή θεραπεία. Σίγουρα πάντως, ο γιος του γιατρού θα βρει πιο πολλές πόρτες ανοιχτές, από ό,τι ο γιος του σουβλατζή.

Δεν πειράζει. Ο γιος του σουβλατζή έχει μάθει τόσα χρόνια να περιμένει. Να χτυπάει ελαφρά το κουδούνι, ως πακετάς, ως delivery boy, να χτυπάει την πόρτα και να περιμένει. Και όταν η πόρτα ανοίγει, να είναι εκεί, με περήφανα ορθωμένο ανάστημα, γιατί ξέρει ότι είναι «καθαρός», δυνατός και… άξιος!!!

Στην Ελλάδα του σήμερα όμως… μήπως να τα παρατούσα? Μήπως να πήγαινα σε κάποια άλλη χώρα? Μήπως να έπαιρνα τα «νυστεράκια» μου και σε άλλο «χειρουργείο»? Μήπως να επέλεγα κάποιον άλλο δρόμο? Ίσως αυτόν, της μουσικής, που από πάντα θαύμαζα! Χα… χα… ο δρόμος της μουσικής, που πρόσφατα μου υπέδειξε μία φίλη… και μου έφτιαξε τη μέρα!!!

Λες τελικά να είναι τα λόγια του καθηγητή που θα με οδηγήσουν στο απόλυτο φως της ζωής μου… ή στο σκοτάδι μου? Βρε, λες να έχει δίκαιο... ?

Υ.Γ. : Φαντάζομαι πως καταλάβατε ότι είμαι στα down μου… ελπίζω η διάθεσή σας να φτιάξει όπως και η δική μου, ακούγοντας τα έντεκα τραγούδια που «έβαλα» σε αυτό το κείμενο! Enjoy!!!

Getting Away With It - James

2008-05-23T15:35:00.000+03:00

Εδώ και μέρες σκεφτόμουν να γράψω κάτι για την Eurovision 2008, αλλά ακούγοντας απόψεις τύπου "αυτή δεν είναι Eurovision, είναι Euro-Βύζιον" και δηλώσεις όπως "η Eurovision ξεκίνησε το '56 με σκοπό την παραγωγή πρωτότυπων τραγουδιών υψηλής ποιότητας, αλλά κατέληξε σήμερα ένα υπερθέαμα εύπεπτης ισοπεδωτικής μουσικής ευρείας κατανάλωσης", και αφού είδα λίγο από τους ημιτελικούς, έχω να πω ότι λείπει τόσο το μουσικό επίπεδο, όσο και... το ύφασμα!

Ακριβώς όπως είπε και ένας "σοφός" πελάτης στο Grill, "αυτά θέλει ο κόσμος πια... βυζάκια και μπουτάκια... κλείσε τον ήχο και απόλαυσε το show"!!! Γi'αυτό και αποφάσισα να μην πω τίποτε παραπάνω, πέρα από την ευχή μου για καλή επιτυχία σε όλες τις χώρες! Μακάρι το καλύτερο ΜΟΥΣΙΚΟ τραγούδι να κερδίσει (και μην ακούσω τίποτα βλακείες ότι δεν είμαι πατριώτης ή ότι δεν πρέπει κάποιος να ψηφίσει τα φαβορί... it's all about music, people... or at least it's supposed to be!!!)

Η διάθεσή μου τις τελευταίες μέρες είναι λίγο "θέλω να φύγω, να αποδράσω, να εξαφανιστώ και the hell with them", ήρθε και η Eurovision να κάνει κάτι στα αυτιά μου, οπότε... σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας το αγαπημένο μου τραγούδι απο James... Enjoy και καλό Σαββατοκύριακο!

(Αφιερωμένο σε όλους και ειδικά στη φίλη μου, Όναρ... thank you για όλα!!!)

P.S. : Μακάρι να μπορούσατε να καταλάβετε τους στίχους του τραγουδιού της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης, για να νιώσετε την γλύκα και το νάζι που κρύβουν!!!

"Pokušaću da te poljubim a ti se pravi luda
Pokušaću da te probudim a ti se pravi budna"

Η λαϊκή

2008-05-16T06:14:00.001+03:00

Εναλλακτικός τίτλος 1 : «Πού 'σουνα, μωρό μου, εχθές?»

Εναλλακτικός τίτλος 2 : «Φανταστική, μουσική ιστορία»

Χθες το πρωί ξύπνησα νωρίς και σκέφτηκα πως, όπως κάθε Τετάρτη, έχει λαϊκή στην περιοχή μου και μάλιστα σε μία αλάνα, δύο λεπτά από το σπίτι μου. Μετά από λίγη σκέψη, πήρα την απόφασή μου : θα πάω στη λαϊκή!!!

Σιγά την απόφαση, θα μου πεις. Κι όμως, για εμένα ήταν μεγάλη απόφαση. Και διπλή. Από τη μία αποφάσισα να μην πάω στη Σερβία (πάλι), με αποτέλεσμα να «χάσω» τον γάμο μίας πολύ καλής φίλης. Από την άλλη, αποφάσισα να κάνω κάτι που το έκανα εκεί, στο Νις, μέχρι τα τέλη του 2005, και στην Ελλάδα, τους πρώτους μήνες του 2006 : να πάω λαϊκή (ίσως για να νιώσω λίγο, ότι είμαι πάλι εκεί).

Για τους πρώτους μήνες του 2006 δεν θα πω τίποτα, μιας και είναι αυστηρά συνδεδεμένοι με την πρώην μου (για όσους με ξέρουν προσωπικά, εννοώ την «μύξα») για την οποία πολλά έχω πει και νομίζω πως φτάνει πια! Για τις βόλτες μου στις λαϊκές της Σερβίας όμως…

Κάποια στιγμή στο δεύτερο έτος των σπουδών μου, πήγα στη λαϊκή και ψώνισα λαχανικά, σαλατικά και φρούτα, χρησιμοποιώντας τα ονόματά τους και όχι τη λέξη «αυτό». Α, ναι, διευκρίνιση : για τους περισσότερους Έλληνες που πηγαίνουν σε άλλη χώρα να σπουδάσουν, τον πρώτο καιρό τα περισσότερα πράγματα είναι «αυτό» και χώροι όπως η λαϊκή είναι… «αυτάδικα»!!!

Από τη μέρα που άρχισα να πηγαίνω στη λαϊκή της Σέρβικης γειτονιάς μου, το λεξιλόγιο μου εμπλουτίστηκε με διάφορες λέξεις – ονομασίες των ζαρζαβατικών, λαχανικών και φρούτων, αλλά και με λέξεις απλές ή/και χωριάτικες, μιας και άρχισα να μιλάω και να συναναστρέφομαι με τους απλούς, «λαϊκούς» ανθρώπους, τους πωλητές της λαϊκής, τους «λαϊκιτζήδες».

Μία μεγάλη (και για εμένα «κακή») διαφορά της Ελλάδας με τη Σερβία, είναι ότι εκεί οι λαϊκές είναι σταθερές και καθημερινές. Δηλαδή έχει λαϊκή κάθε μέρα, σε ένα σημείο κάθε περιοχής της πόλης, οπότε όχι μόνο μπορούν να εξυπηρετηθούν καθημερινά οι κάτοικοι της περιοχής, αλλά και οι «λαϊκιτζήδες» έχουν τον χώρο τους και ξέρουν τον κόσμο, κάνουν το πελατολόγιό τους... και αν όχι, παίρνουν τα κουβαδάκια τους και… σε άλλη λαϊκή.

Σε μία τέτοια λαϊκή, που τη λένε Μπόσκο Μπούχα (ο Boško Buha είναι μία προσωπικότητα της ιστορίας των Σέρβων), στη γωνία της λεωφόρου του Λένιν (που μετονομάστηκε σε λεωφόρο του Νέμανιτς) με την οδό των αδερφών Τάσκοβιτσ (αν θυμάμαι καλά), πήρα κάποια «μαθήματα» ζωής, δέχτηκα ένα δυνατό «φως» που μου άνοιξε τα μάτια, έλεγα τις καθημερινές μου καλημέρες, κόβοντας δρόμο πηγαίνοντας στην Ιατρική και καλησπέρες, στο γυρισμό, οπότε έκανα και τα ψώνια μου.

Εκεί έμαθα να ξεχωρίζω την καλή, φρέσκια, μικρή πράσινη ντομάτα από την μπαγιάτικη, την «καλή απ’έξω και χαλασμένη από μέσα» πράσινη ντομάτα που προορίζεται για τουρσί… και πόση εκτίμηση κέρδισα από τους «λαϊκιτζήδες», όταν τους είπα ότι ψάχνω ντομάτες για να κάνω το δικό μου τουρσί, με Σέρβικη συνταγή!!!

Στην ίδια "γωνιακή" λαϊκή, κάπου στο πέμπτο φοιτητικό μου έτος, έγινα «στουπί», «τύφλα», πίνοντας Σλίβοβιτσα (αν και εγώ το έλεγα και το λέω Σλίμοβιτσα), Σέρβικο ρακί, από τις 11 το πρωί, γιατί είχα περάσει ένα «δυνατό» μάθημα!

Εκεί, κάποια στιγμή, ένιωσα πως υπάρχουν άνθρωποι που με νοιάζονται, έστω και αν είναι ξένοι, όταν είδα τη θλίψη στα μάτια τους, γιατί τους είπα πως δεν πέρασα το μάθημα στην εξεταστική του καλοκαιριού. Αν και ξένοι, με ένιωσαν, κατάλαβαν πως έβλεπα τα καράβια μου να βουλιάζουν και όμως, μου συμπαραστάθηκαν. Φυσικά, Σέρβοι είναι αυτοί… το ρακί πάει με όλα και είναι η καλύτερη παρηγοριά!

Η γειτονιά μου μπορεί να άλλαξε, άρα και η λαϊκή, αλλά η σχέση μου με τους λαϊκιτζήδες, παρέμενε δυνατή. Είναι όπως τα τρένα και τους ανθρώπους : μπορεί να τα χρησιμοποιούμε για τον ίδιο προορισμό επί χρόνια και μετά να ταξιδεύουμε με άλλα μέσα, όταν όμως κάποτε ξαναπάρουμε τρένο, έστω και για ταξίδι προς «αλλού», σίγουρα θα νιώσουμε και πάλι την ίδια γλυκιά, ταξιδιάρικη αίσθηση, την γνώριμη χαρά και τη συγκίνηση του τσαφ τσουφ!
Κάπως έτσι ένιωσα κι εγώ όταν ξαναπήγα στην παλιά μου λαϊκή, ακόμα και ως «γιατρός β’», μέσα σε ασθενοφόρο (τελειόφοιτος τότε). Η οικειότητα του «λαϊκιτζή» ασθενή μόλις με γνώρισε, ήταν αυτή που με έκανε να σκεφτώ και να θυμάμαι για πάντα πως
«τί "γιατρός" και μα**κίες? Εγώ είμαι άνθρωπος απλός, καλός, λαϊκός!!!».

Μπορεί η ιστοριούλα να μην είναι όλη αληθινή, σίγουρα όμως κρύβει κάτι για τη λαϊκή και την Σερβία και είναι αυτό που νιώθω και για τις δύο… (και μου λείπουν, γαμώτο)!!!

Κάποια από όλα όσα έγραψα δεν είναι αλήθεια, αλλά τα πρόσθεσα για να μπορέσω να συμπληρώσω την ιστοριούλα και να σας χαρίσω τραγουδάκια. Με εξαίρεση το τραγούδι του εναλλακτικού τίτλου 1 (που είναι άθλιο) τα υπόλοιπα είναι από το γκρουπ των My Ok Hotel, ενός συγκροτήματος indie μουσικής, που μας έρχονται από την Ιρλανδία. Περισσότερα μπορείτε να μάθετε εδώ… ή στο google, βρε αδερφέ!!!

ΙδιογράφΩς

2008-05-13T05:30:00.004+03:00

Μετά από άμεση πρόσκληση της φίλης μου Me:Moir, έμμεση πρόσκληση της φίλης μου Όναρ και ένα πεταμένο μπαλάκι της φίλης μου Archive, αποφάσισα να γράψω κι εγώ κάτι με την παλιά, κλασσική μέθοδο «χαρτί και μολύβι», να το φωτογραφίσω και να το δημοσιεύσω εδώ! Ιδού :

Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Υ.Γ. : Δεν παίζω σε blogoπαίχνιδα, λέμεεε!!!

Μητέρα, μανούλα, μαμά... και γιαγιά!!!

2008-05-11T06:50:00.000+03:00

Κυριακή, 11 Μαΐου, η ημέρα που έχει οριστεί ως η ημέρα της μητέρας. Αν υπάρχει κάτι τέτοιο, όπως η μία και μοναδική μέρα της μητέρας, μιας και όπως είπε στις 8 Μαρτίου (ημέρα της γυναίκας) η φίλη μου η Ντέμη «όπως έγιναν τα πράγματα, κάθε μέρα είναι σαν μέρα της γυναίκας». Άρα, κάθε μέρα θα μπορούσε να είναι και μέρα της μητέρας, του άντρα, του πατέρα… αρκεί να νιώθουμε εμείς έτσι! Ε, είναι και λίγο εμπορικά όλα αυτά…

Ειδικά για την ημέρα της μητέρας όμως, νιώθω κάπως. Ίσως είναι γιατί όσα χρόνια σπούδαζα, ήξερα πως η μητέρα μου θα περιμένει πώς και πώς να ξυπνήσω και να την πάρω τηλέφωνο για τα «χρόνια πολλά»… και τί χαρά έκανε, όταν κάποτε κανόνισα με ένα φίλο και της έστειλα λουλούδια στο σπίτι (ο φίλος τα έστειλε, μιας και εγώ σπούδαζα στη Σερβία).

Υποθέτω πως θα μπορούσα να γράφω ώρες ατέλειωτες κάτι «σοβαρό» για τις μαμάδες μας και να γελάω και να κλαίω, αλλά… Dr Pako είναι αυτός, είναι δυνατόν να μην γράψει κάτι λίγο διαφορετικό? Σκέφτηκα, λοιπόν, μία ιστοριούλα που ίσως και να δείχνει όλα όσα νιώθουμε (εμείς τα παιδιά) ή/και μία μαμά! Α, αφού η γιαγιά λέει πως «του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου» έτσι κι εγώ λέω πως «της μαμάς μου – και του μπαμπά μου - η μαμά είναι δυο φορές μαμά μου» (αν και οι δικές μου γιαγιάδες έχουν πεθάνει, δυστυχώς)… Ιδού :

Κάποτε, κάποια «μεγάλη» στιγμή της ζωής της, η κόρη γίνεται μητέρα. Και τότε, αλλάζουν όλα… Η σύζυγος που είναι πλέον μαμά αναλαμβάνει τα καθήκοντα του σπιτιού, έχοντας την έγνοια των παιδιών στο μυαλό της και αυτό την κάνει… παρανοϊκή!

Το παιδί μεγαλώνει χωρίς πολλά παράπονα και προβληματισμούς, μέχρι να ξεκινήσει το σχολείο, όπου και αρχίζει να καταλαβαίνει τι «παίζει». Η παρανοϊκή μαμά, σου έχει ετοιμάσει το μεγαλύτερο σάντουιτς του σχολείου, με παριζάκι, ΤΟΥΛΙΠ, μορταδέλα και ντομάτα!
Φυσικά, αν τρως νιφάδες για πρωινό, ό,τι νιφάδες και αν είναι αυτές, η μαμά τις λέει ΚΟΝ ΦΛΕΞ! Αλλιώς τρως ψωμί μέσα σε γάλα, δηλαδή «παπάρα»!

Το καλοκαίρι έρχεται και τρως καρπούζι, πάντα με την παρατήρηση της μαμάς : «μην φας μόνο την καρδιά, γιατί θα το δει ο μπαμπάς όταν έρθει και μετά…»… και πόσο μας φόβιζε αυτή η κουβέντα της μαμάς «θα το πω στον μπαμπά σου και κανόνισε»… Θεέ μου, ανατριχίλα στη σπονδυλική μου στήλη!!!

Καλοκαίρι και η μαμά σκέφτεται πως θέλει τον μπαμπά λίγο για τον εαυτό της μόνο, οπότε «είπε η γιαγιά πως θέλει να πας και να την δεις… έχει λέει και γατάκια στην αυλή… τί λες?»… τί να πεις? «Ο, ρε μάνα μου! Θέλω, θέλω, θέλω!»

Σε πηγαίνουν στο χωριό, στο σπίτι της γιαγιάς, που σε βλέπει, σε τσιμπάει, σε φιλάει και σε σαλιώνει, αλλά σε έχει δασκαλέψει η μαμά από πριν «μην πεις πάλι καμιά χαζομάρα… από αγάπη σε χαϊδεύει και σε φιλάει»… «ε, δεν μπορεί να κάνει μια αποτρίχωση τουλάχιστον? Με τσιμπάνε τα μουστάκια της», σκέφτεσαι… αλλά είσαι μικρός ακόμα για να μιλήσεις!

Οι μέρες περνάνε και χαίρεσαι και παίζεις και… τρως! Αν και η κουζίνα του σπιτιού της γιαγιάς είναι πλήρως εξοπλισμένη, εκείνη προτιμάει να μαγειρεύει… στο παλιό κουζινάκι, που έχει διαμορφώσει στην αποθήκη! Φυσικά, χρησιμοποιεί μόνο δυο επιλογές : σβηστός φούρνος, καυτός φούρνος! Ενδιάμεσα, «δεν έχει»!

Η γιαγιά συνήθως μαγειρεύει με λαρδί και ζωικό λίπος, γιατί «είναι καλύτερα» και γιατί «έτσι μάθαμε εμείς»! Τα μακαρόνια, τα τηγανητά αυγά, οι πίτες και ό,τι άλλο κάνει, έχουν μια γεύση… αρνίσια - από το λίπος - και πάντα συνδυάζονται με «τα καλύτερα και πιο υγιεινά αγαθά» : το κρεμμύδι , το σκόρδο και… το λάχανο τουρσί!!!

Η δυο φορές μαμά μας, αφού φτιάξει το δικό της, σπιτικό, «χωριάτικο» ψωμί, κόβει μια «φετάρα» πάχους 5 εκατοστών, της βάζει Μερέντα πάχους άλλων 5 εκατοστών και αν δεν θέλεις να την φας, σε κυνηγάει μέσα στο σπίτι με την ξύλινη κουτάλα της! Φυσικά, τίποτα δεν πάει χαμένο στο σπίτι της γιαγιάς, γι’αυτό και μπορείς να βρεις στο ψυγείο την Μερέντα που άνοιξες τα Χριστούγεννα… πριν από 3 χρόνια!!!

Η καλή μας η γιαγιά, τα έχει όλα, αλλά δεν συμφέρει, μιας και δεν δέχεται πως… κάποια στιγμή χορταίνεις! «Έλα, φάε, να ψηλώσεις»! Μα πως μπορεί ένα παιδί να φάει ψωμί με μερέντα ή/και μαρμελάδα, γάλα, πίτα, μπριζόλα, κεφτεδάκια, πατάτες τηγανιτές, φασολάκια, σαλάτα, γλυκό, κομπόστα… και όλα αυτά σε ένα γεύμα, αφού μέχρι να τελειώσει το ένα, αρχίζει το άλλο?!?! Ειλικρινά, τόσο φαί που έριξα στα νιάτα μου, θα έπρεπε να είμαι 8,5 μέτρα τώρα! Α, μην ξεχνάτε : «φάε το παχάκι, είναι καλό, υγεία!». Μπλιαχ!!!

Το καλοκαίρι φεύγει, έρχεται το φθινόπωρο, ενώ εσύ μεγαλώνεις. Μέσα στη ζωή μας, καλώς ή κακώς, είναι και οι αρρώστιες! Και «ποιος ακούει τη μαμά όταν της πω ότι έχω πάλι πυρετό», σκέφτεσαι ενώ ψήνεσαι, όχι μόνο από τον πυρετό, αλλά και από το άγχος για την αντίδραση της μαμάς!!!

«Τα έλεγα εγώ, δεν τα έλεγα? Άλλη φορά να φοράς μια φανέλα από κάτω από το μπλουζάκι και να μην κάθεσαι στο «ρεύμα»… μπορεί να πεθάνεις από το «ρεύμα», το ξέρεις? Και σου είπα ότι κρύωνα κιόλας!» λέει η μαμά… «μα, εσύ κρύωνες, εγώ να ντυθ…», προσπαθείς να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, αλλά ακούς «σουτ, σιωπή» από τη μάνα – «θεραπεύτρια», μιας και όπως κάθε μαμά, έχει το δικό της φαρμακείο.

Ε, το παιδί είναι άρρωστο, είναι δυνατόν να μην έρθει να το δει η γιαγιά? Και να σου τα γιατροσόφια : «τύλιξε του μια πετσέτα με τριμμένο κρεμμύδι στο λαιμό, για το κρύωμα, βαλε του από μια χοιρινή μπριζόλα σε κάθε μάγουλο για τις μαγουλάδες και δώσε του να φάει λίγο σκόρδο για να ανοίξει η μύτη του»! Φυσικά, είναι η ίδια γιαγιά που σου έδωσε ούζο, μόλις άρχισες να κλαις, επειδή άρχισες να βγάζεις τα πρώτα σου δόντια, κάποτε! Ωχ, παραλίγο να ξεχάσω το «απόλυτο φάρμακο όλων των εποχών», που σίγουρα χρησιμοποιούν όλες οι μαμάδες και οι γιαγιάδες : το ΒΙΞ! «Γιαγιά, βρωμάει», παραπονιέσαι και ακούς «σουτ, σιωπή!»… Μα, τί στο καλό, όλες στην ίδια σχολή «σουτ, σιωπή» πηγαίνουν? Και συμπληρώνει η γιαγιά «κι αν σου έρθει να αεριστείς, μην ντρέπεσαι, είναι υγεία να κλ*νεις»!!!

Τα χρόνια περνάνε, μεγαλώνεις, βγαίνεις, νυχτοπερπατάς και μια μέρα αναρωτιέσαι «παλιά, όταν πατούσα «κακά», η μαμά μου έλεγε πως είναι γούρι…τώρα, γιατί κάθε φορά που βλέπει τα παπούτσια μου λασπωμένα, λέει «όποιος τη νύχτα περπατεί, λάσπες και σκ*τα πατεί… τί ώρα γύρισες πάλι, γαϊδούρι?»!?

«Μεγάλος» πια, συνηθίζεις να πίνεις καφέ, αλλά κάποια στιγμή θέλεις να πιεις και ένα τσαγάκι και αμέσως σε ρωτάει η μαμά «άρρωστος είσαι?». «Όχι, αλλά για να μην αρρωστήσω από τις απορίες σου, θα μετακομίσω!» απαντάς, αποφασισμένος να ανεξαρτητοποιηθείς… ναι, καλά!!!

Νοικιάζεις σπιτάκι μόνος, το «φτιάχνεις», το επιπλώνεις, δέχεσαι επίσκεψη από τη μαμά και τη γιαγιά που σου έφεραν πιτζάμες και εσώρουχα, όλα «καλά», για να τα έχεις, γιατί «μεγάλο παιδί είσαι τώρα, όλο και καμιά θα έρθει να κοιμηθεί εδώ». «Μόνο μία?» λες, και σε στραβοκοιτάνε, μάνα και κόρη, γιαγιά και μάνα, συγχρόνως!!!

Η ζωή κυλάει όμορφα μέχρι που ένα πρωινό «ντριιιν, ντριιιν» το κουδούνι της πόρτας, η γκόμενα τρέχει να ντυθεί, εσύ δεν έχεις καταλάβει τί γίνεται και να σου μπροστά σου η μάνα σου «ήρθα να σου στρώσω το κρεβάτι, να βάλω καμιά σκούπα και να καθαρίσω, γιατί αυτή η ανεπρόκοπη…», «έλα, ρε μάνα, τώρα!» λες και προσπαθείς να τα μπαλώσεις με το «άλλο σου μισό»! Η μάνα σου, λέει τα δικά της «να βρεις ένα καλό κορίτσι, βρε, να νοικοκυρευτείς!».

Μετά από πολλά «άλλα μισά», βρίσκεις κάποτε αυτό που νομίζεις, νιώθεις και πιστεύεις πως είναι όντως ο άνθρωπος σου. Ακόμα και τότε, η μαμά και η γιαγιά έχουν να πούνε κάτι : «κοίτα, γιε μου… πρέπει να θυμάσαι να τρως τουλάχιστον τέσσερις φορές τη βδομάδα φαγητό «κανονικό», της κατσαρόλας, να την μάθεις να βάζει τα κουτάλια στο τραπέζι, όχι όλο έξω και έτοιμα και στεγνά…θα πάθεις τίποτα…», και μετά λένε, παρατηρώντας τη νύφη από μακριά «αχ, κοίτα την, την φοράδα, όλη η μέση της έξω είναι! Θα παγώσουν τα ωάρια της και πως θα κάνει παιδιά?»… «Μαμά! Γιαγιά! Τι λέτε τώρα? Τι είναι τα ωάρια και θα παγώσουν?» λες με βαριά αντρική φωνή, αλλά σε κατατροπώνει το διπλό «Σουτ! Σιωπή!».

Η μέρα του γάμου σου έρχεται, και όπως κάθε μητέρα, έτσι και η μαμά σου θέλει επιτέλους να τραγουδήσει, να ακούσει, να χορέψει το αγαπημένο τραγούδι κάθε παραδοσιακής μάνας «στου παιδιού μου την χαρά, έσφαξα έναν κόκορα»!

Πώς γίνεται αυτό το παράξενο πράγμα όμως? Η μαμά σου και η γιαγιά σου, ισχυρίζονται ότι ποτέ δεν κουτσομπολεύουν, κι όμως… ε, πως ήξεραν ποια χώρισε και ποια «ζευγάρωσε», ποια έβαψε τα μαλλιά της και τι θα φοράει η κάθε μια? Ο γάμος έγινε και το γλέντι… ήταν τόσο «αρμονικά» κανονισμένο από μαμά και γιαγιά (υπολογίστε και τις πεθερές «μαμά» και «γιαγιά» τώρα) που οι φωτογραφίες του γάμου θυμίζουν πίνακα ζωγραφικής!!!

Καθώς περνάνε τα χρόνια, η θέση σου είναι τέτοια ώστε να πρέπει να επιβεβαιώνεις τη μαμά σου πως τρως καλά, αλλά σαν τη δική της μαγειρική… «δεν έχει»!

Κάποτε, η γυναίκα σου γίνεται με τη σειρά της μητέρα και η μαμά σου γίνεται γιαγιά… και όσο και αν σιχαινόταν αυτά τα «εθίματα του χωριού», την τσακώνεις μια μέρα να τρίβει με αλάτι τις κλειδώσεις του βρέφους, «για να μην συγκαίεται» και με σκόρδο την κοιλίτσα του, «για να μην πάθει τίποτα το στομάχι του… ξέχασες εσύ? Που δεν σε άλειψε σκόρδο η γιαγιά σου»… ε, τώρα, τι να της πεις? Ξέρεις πως η απάντηση που θα πάρεις από την ίδια, τη μαμά που έγινε γιαγιά, αλλά και από την γυναίκα σου που έγινε μαμά, θα είναι η ίδια «Σουτ, σιωπή»!!!

Ίσως να είναι κάπως έτσι, ίσως αυτά που έγραψα να γίνονται μόνο στις ιστορίες του μυαλού μου. Το σίγουρο είναι πως η μητέρα είναι ό,τι πιο «ιερό» υπάρχει και όπως είπε ο Κώστας Βουτσάς στο τέλος της ταινίας «20 γυναίκες κι εγώ», αφού έμαθε ότι η γυναίκα του είναι έγκυος : «αχ, τι είσαστε εσείς οι γυναίκες και πόσα τράβηξα για εσάς! Όσα και αν τράβηξα όμως, χαλάλι σας! Χαλάλι σας, γιατί μας δίνετε την καλύτερη χαρά του κόσμου! Μας δίνετε την ίδια τη ζωή!!!»… επιτρέψτε μου να προσθέσω : στην αρχή σαν παιδιά σας, μετά σαν μπαμπάδες, που δεν θα υπήρχαν χωρίς εσάς τις μαμάδες!!!

Υ.Γ. 1: Οι μουσικοί μου αναγνώστες, αυτοί που «μπαίνουν», διαβάζουν, ακούν ή/και κατεβάζουν τα τραγούδια που «κρύβω μέσα στις λέξεις, έστω και αν ποτέ δεν αφήνουν κάποιο σχόλιο, έχουν σαράντα ένα τραγούδια να ακούσουν εδώ. Τραγούδια που έχουν να κάνουν με τη μητέρα, τη μανούλα, τη μαμά! Enjoy!!!

Υ.Γ. 2 : Μαμά, σε ευχαριστώ που με έκανες αυτό που είμαι σήμερα! Σε ευχαριστώ που ακόμα με βοηθάς να γίνω καλύτερος άνθρωπος! Σε ευχαριστώ για όλα, ΣΕ ΑΓΑΠΩ!!!

Grill Giotis!!!

2008-05-08T03:59:00.000+03:00

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε. Ή μάλλον, άνοιξαν (οι γονείς μου) και σας περιμένουν. Ή μάλλον, ας τα πάρουμε από την αρχή…

Ήταν το έτος 1976 όταν ο πατέρας μου, κύριος Γιώτης, και ο ξάδερφος του, κύριος Β. , αποφάσισαν να ανοίξουν ένα σουβλατζίδικο. Οι δυο τους παρέλαβαν το μαγαζί του κυρίου Άγγελου, ο οποίος έμαθε την «τέχνη» του γύρου στον πατέρα μου (και σήμερα έχει ένα εστιατόριο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης).

Νέοι τότε, νιόπαντροι και οι δύο και νεοφερμένοι στη Θεσσαλονίκη, ο Γιώτης και ο Β. , περνούσαν κάθε μέρα δουλεύοντας πολύ, αλλά και γλεντώντας. Μέσα στην τρέλα των νιάτων τους, πού να βρουν μυαλό για δουλειά. Πρόσφατα έμαθα πως ο καθρέφτης που υπάρχει έξω από το σουβλατζίδικο και δίπλα στην είσοδο, ήταν «παγίδα», για να σταματούν οι γυναίκες και να τις «πειράζουν» οι εν λόγω σουβλατζίδες!

Το μαγαζί τότε ήταν σχετικά «αφημένο», με ένα δυο ποντικάκια να κάνουν βόλτες ανάμεσα στα πόδια των πελατών που έκαναν πλάκα και τα τάιζαν σαν κατοικίδια, με μουσαμάδες στα πατώματα και ταπετσαρίες στους τοίχους, αλλά πάντα με καλή καρδιά και πολύ κέφι. Μόνο που το κέφι για τον Γιώτη και τον Β. , σήμαινε και πολλά κεράσματα και πολλά «δανεικά και αγύριστα»…

Το 1979 η μητέρα μου γέννησε τον δεύτερο γιο της (εμένα). Αυτό σήμαινε πως τα έξοδα και οι υποχρεώσεις της οικογένειας μεγάλωσαν, οπότε έπρεπε να σταματήσουν τα γλέντια και τα κεράσματα του σουβλατζίδικου. Ίσως το ότι ο Γιώτης και ο Β. δεν τα πήγαιναν πολύ καλά (ως συνεργάτες) να βοήθησε στη λήψη της απόφασης, και το σουβλατζίδικο έκλεισε, στις αρχές του 1980.

Μετά από δύο χρόνια, οι γονείς μου είχαν την φαεινή ιδέα να ανοίξουν μαζί το σουβλατζίδικο, οι δυο τους. Έτσι και έπραξαν, μόνο που αυτή τη φορά ήταν πιο οργανωμένοι. Τα γλέντια με ελληνική ρεμπέτικη και λαϊκή μουσική, ήταν περιορισμένα, όπως και τα κεράσματα και τα δανεικά ("λέμε" τώρα...). Η δουλειά ήταν ΔΟΥΛΕΙΑ, η καθαριότητα της μαμάς Τούλας επέβαλε καινούριες ταπετσαρίες και μουσαμάδες που άλλαζαν συχνά πυκνά, τα σκεύη ήταν καινούρια και πάντα καθαρά και πλυμένα στο χέρι, τα προϊόντα ήταν πάντα φρέσκα και διαλεγμένα προσεκτικά, (π.χ. οι πατάτες, που καθαριζόντουσαν κάθε μέρα στο χέρι) , ενώ οι πελάτες ήταν… «κάθε καρυδιάς, καρύδι»!!!

Ο πελάτης που τότε ήταν παππούς, σήμερα δεν υπάρχει πια, κατά πάσα πιθανότητα. Ο τότε πατέρας που ερχόταν στο σουβλατζίδικο με τον πιτσιρικά γιο του, σήμερα έρχεται πάλι με κάποιον πιτσιρικά, μόνο που τώρα είναι εγγονός του. Ο τότε πιτσιρικάς, σήμερα είναι οικογενειάρχης, επαγγελματίας, «φτιαγμένος» στη ζωή. Φυσικά, το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες πελάτισσες του τότε και του σήμερα.

Ένας από τους τότε πιτσιρικάδες, είναι ο Δημήτρης Σταρόβας. Ήταν μαθητής τότε, όταν έμπαινε μέσα στο μαγαζί, πετούσε την τσάντα σε μια γωνιά, έπαιρνε σάντουιτς στο ένα χέρι, ενώ στο άλλο κρατούσε την κιθάρα του, και κατηφόριζε για το πλακόστρωτο, μαρμάρινο πάρκο του Διοικητηρίου. Σε εκείνο το πάρκο βρισκόταν με άλλους πιτσιρικάδες και ίσως πελάτες του μαγαζιού, όπως ο Αντώνης Κανάκης η/και ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος. Άλλωστε, η περιοχή του Διοικητηρίου όπου είναι και το σουβλατζίδικο, έχει «βγάλει» πολλά «ονόματα». Κάποια από αυτά, πέρασαν και από τον «Γιώτη» (κάποτε ήταν στέκι, ο «Γιώτης», στο Διοικητήριο).

Μία ολόκληρη ομάδα, η Νίκη Διοικητηρίου, είχε οργανωθεί έτσι ώστε να έχει σαν «γραφεία» της, τον «Γιώτη». Όλοι οι παίχτες της, όπως και οι φίλοι της ομάδας, είχαν περάσει από το σουβλατζίδικο ( και κάποιοι από αυτούς, μας κάνουν την τιμή να περνάνε και τώρα). Ακόμα και στη νίκη κάποιου πρωταθλήματος, η διοίκηση της ομάδας είχε «αναγκάσει» τους γονείς μου να κρατήσουν το σουβλατζίδικο ανοιχτό όλη τη νύχτα, για να το γλεντήσουν! Φυσικά και έτσι έγινε, σε ένα γλέντι που έχει μείνει αξέχαστο σε όλους τους συμμετέχοντες!

Ανάμεσα στους καθημερινούς και απλούς πελάτες, ήταν και αρκετοί επώνυμοι και διάσημοι, όπως οι ηθοποιοί Νίκος Ρίζος, Σπύρος Καλογήρου και Γιώργος Πετρόχειλος, οι καλαθοσφαιριστές Γιώργος Μπαλογιάννης, Βασίλης Λυπηρίδης και Μιχάλης Μισούνοφ, οι πολιτικοί Παναγιώτης Ψωμιάδης, Κωνσταντίνος Τριαρίδης και Άκης Τσοχατζόπουλος, ο συγγραφέας Ντίνος Χριστιανόπουλος όπως και πολλοί άλλοι, που σίγουρα ξεχνάω τώρα. Α, μεταξύ αυτών ήταν και ο Πασχάλης Τερζής, μόνο που αυτός δεν ερχόταν, αλλά του πηγαίναμε πακετάκια, στο καφενείο που σύχναζε.
Πρόσφατα, η λίστα αυτή συμπληρώθηκε από τη Ντέμη Παπαδοπούλου και από τις «διάσημες» για εμένα, Me:moir, Archive και Efoudi.

Με αυτά και με αυτά, τα χρόνια πέρασαν. Το μενού άλλαξε, προστέθηκε το κοτόπουλο και το Gordon blue, όπως και πολλές σαλάτες, οι ταπετσαρίες έγιναν μπογιά σε «καλό» τοίχο, οι μουσαμάδες έγιναν πλακάκια, τα ποντικάκια δεν υπάρχουν πια, αλλά μία γάτα μας επισκέπτεται συχνά, τα μηχανήματα εκσυγχρονίστηκαν (λίγο, γιατί μας αρέσει η παράδοση και η γεύση που δίνει το κάρβουνο), τα πιάτα πλένονται σε επαγγελματικό πλυντήριο, οι πατάτες αγοράζονται προτηγανισμένες, ενώ οι πελάτες εξακολουθούν να είναι… «κάθε καρυδιάς, καρύδι»!

Μπορεί από τότε μέχρι τώρα να αλλάξαμε κι εμείς σαν οικογένεια, να «χάσαμε» τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, να «αποκτήσαμε» μια νύφη (που είναι σαν αδελφή για εμένα και κόρη για τους γονείς μου), να έμαθα να δουλεύω κι εγώ, να γέρασαν οι γονείς μου, αλλά πέρα από τη μουσική που έμεινε η ίδια, ελληνική ρεμπέτικη και λαϊκή, σίγουρα δεν άλλαξε και κάτι άλλο: το μεράκι, το χαμόγελο, η καλή καρδιά και η ακόμη καλύτερη γεύση και η αναζήτησή της!

Κάπου μέσα σε αυτά τα χρόνια, μέσα στα χαμόγελα και τις γευστικές αναζητήσεις, έγινε και κάτι άσχημο : ο πατέρας μου, ο Γιώτης, «έχασε» τα νεφρά του. Τα βάρη που σήκωνε κάθε μέρα, το άγχος της δουλειάς και της ίδιας της ζωής, οι άπειρες ώρες εργασίας (15 ώρες καθημερινά, από Δευτέρα ως Σάββατο , αλλά τα τελευταία χρόνια από Δευτέρα ως Παρασκευή), η καθημερινή κατανάλωση κρέατος (ε, μη μου πεις ότι δεν πάει… η φασολάδα με τον γύρο!?) τον οδήγησαν αρχικά στη νόσο των βασιλιάδων (ως άλλος βασιλιάς… του γύρου!) και μετέπειτα στη χρόνια νεφρική ανεπάρκεια.

Σύμφωνα με τους νόμους τους κράτους μας, ο Γιώτης δεν μπορεί να πάρει αναπηρική σύνταξη γιατί έχει αναπηρία 3% παραπάνω από το όριο (έλεος!), οπότε το σουβλατζίδικο παραμένει ανοιχτό μέχρι να έρθει η μέρα της συνταξιοδότησής του. Ίσως αυτή να είναι και η αφορμή αυτού του κειμένου : άρχισε η αντίστροφη μέτρηση! Σύσσωμη η οικογένεια μου, ελπίζουμε ότι του χρόνου, τέτοια μέρα, το σουβλατζίδικο θα έχει κλείσει ή θα έχει αλλάξει χέρια ιδιοκτήτη ή… δεν ξέρω τι άλλο, αλλά όλοι μας ελπίζουμε πως του χρόνου τέτοια μέρα, θα γράφω πως

«ΚΛΕΙΣΑΜΕ… ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!».

Αν και πέρυσι ήμουν φαντάρος, νομίζω πως αυτή η αντίστροφη μέτρηση, μου φαίνεται πιο «βαριά». Όχι γιατί δεν μου αρέσει η συγκεκριμένη δουλειά, αλλά γιατί θέλω επιτέλους να ακούσω τους γονείς μου να λένε πως ξεκουράστηκαν! Άλλωστε, γι’ αυτό και προσπαθώ να βοηθήσω όσο μπορώ. Από ανάγκη για δουλειά, λες? Όχι! Από συνήθεια? Μπα! Από σεβασμό για το «μαγαζί μας», το σουβλατζίδικο που «έβγαζε» τόσα, ώστε να σπουδάσω και να γίνω γιατρός? Εννοείται! Από αγάπη για τους γονείς μου? Φυσικά!

Μιας και μένουν 300 και κάτι μέρες, όσοι έχετε όρεξη και διάθεση, περάστε μια βόλτα από το «μαγαζί μας». Θα σας περιμένουμε με ζεστά πιάτα και ακόμα πιο ζεστά χαμόγελα!

Grill Giotis, Φιλήμονος Δραγούμη 8, Παραπλεύρως Διοικητηρίου

RESPECT!!!

Υ.Γ. : Απόψε ήταν η πρώτη φορά που διάβασα κάποιο από τα κείμενά μου στους γονείς μου και χάρηκα πολύ και με την "έγκρισή" τους, αλλά και με τα βουρκωμένα μάτια τους! Για άλλη μία φορά

RESPECT!!!

Funny cat

2008-05-07T17:18:00.004+03:00

Ένας γάτος υπναράς, όπως και η αφεντομουτσουνάρα μου!

Ένα post μικρό, με ένα video μικρό, απλό και χαριτωμένο, για να "δείξω" στη φίλη μου Jane E. , πως οι γάτες είναι αστείες!!!

Χιχι, χι, και επιπλέον νιάου!!!

Καλωδιώσου...

2008-05-05T11:49:00.003+03:00

... μωρό μου!!!

Muse - Plug in, baby
Music therapy - personal treatment : 500 mg MUSE το πρωί και για το βράδυ... θα δούμε! Ίσως έτσι να πέσει ο πυρετός και να "φύγει" το πρήξιμο από τις αμυγδαλές μου!

Το τραγουδάκι "τα σπάει" και είναι δωράκι για την φίλη μου, Ειρήνη, αλλά και για όλες όσες γιορτάζουν σήμερα!
Να είσαστε καλά και να σας χαιρόμαστε!!!

Καλημέρα και καλή βδομάδα σε όλους και όλες!!!

«Άγιον» Πάσχα

2008-04-30T19:00:00.011+03:00

Χριστός Ανέστη
Christ is Risen
Hristos vaskrese
Христос вaскрсе!

Ο σοφός λαός μας πολύ ορθά λέει «Χριστούγεννα στην πόλη και Πάσχα στο χωριό» και αυτό θα έπρεπε να είχα κάνει κι εγώ, για να «νιώσω» λίγο το Πάσχα, μιας και στην πόλη… απογοητεύτηκα!!!

Η Μεγάλη βδομάδα με βρήκε να δουλεύω μέχρι και την Μεγάλη Τετάρτη, αποφασισμένος να μη νηστέψω, για διάφορους λόγους. Από τη μία, λατρεύω το κρέας και δουλεύω σε σουβλατζίδικο, κάτι που δεν βοηθάει στη νηστεία. Από την άλλη, πιστεύω πως η νηστεία γίνεται όποτε εμείς θέλουμε και όποτε εμείς νιώθουμε την ανάγκη να νηστέψουμε, όποτε εμείς νιώθουμε έτοιμοι να «καθαρίσουμε» για να κοινωνήσουμε και όχι όποτε μας υποδεικνύει η «μόδα» ή η εκκλησία!

Με το να «καθαρίσουμε», εννοώ ψυχικά, όχι σωματικά και «εντερικά». Ειδικά γι’αυτό δε μπόρεσα να νηστέψω, μιας και κάθε μέρα βρισκόταν κάποιος λόγος να χαλάσω τη διάθεση μου και να νευριάσω. Κάθε μέρα, βρισκόταν κάποιος να απαιτήσει κάτι, επικαλώντας κάποιο δικαίωμά του και καταπατώντας κάποιο δικό μου, με αποτέλεσμα να κάνω άσχημες σκέψεις και να βρίζω, έστω και μέσα μου. Ίσως τελικά για να νηστέψω και να «καθαρίσω», πρέπει να πάω για λίγο καιρό στο χωριό μου… αν και εκεί… μη χειρότερα!!!

Μεγάλη Παρασκευή και βόλτα με τον κολλητό και την κοπέλα του. Πίνουμε καφέ και σκέφτομαι πως εδώ, στην πόλη, και μέσα στην καθημερινότητα και το άγχος της, τα προβλήματα, τα χρέη, τις δουλειές και τις αβαρίες, οι άνθρωποι τρέχουν και πολλές φορές δεν φτάνουν! Έτσι και εμείς δεν φτάσαμε εγκαίρως για τον Επιτάφιο, μιας και περιμέναμε δύο φίλους να σχολάσουν από τη δουλειά…

Το Μεγάλο Σάββατο ήταν η μέρα της «απόδρασης», αφού – όπως έγραψε μια φίλη- «ξενέρωσα στην πόλη». Πήγα στο χωριό μου, κάπου στις Σέρρες. Αφού γέμισα τα πνευμόνια μου με καθαρό οξυγόνο και μου άνοιξε η όρεξη, έφαγα ένα "τριπλό" μεσημεριανό και απόλαυσα το χωριάτικο κλίμα… με μια κουβέρτα στον καναπέ! Κοιμήθηκα, όπως κάποτε, που ήμουν πιτσιρικάς και πήγαινα για ΟΛΟ το Πάσχα στο χωριό, και κάθε φορά που με έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ, η αγαπημένη μου γιαγιά με σκέπαζε με μια κουβέρτα… και κάθε φορά, με ξυπνούσε με φρέσκο γάλα και τη μυρωδιά του χωριάτικου ζυμωμένου ψωμιού…
Αυτή τη φορά, ήταν η μητέρα μου που με σκέπασε με την κουβέρτα και μετά από λίγες ώρες με ξύπνησε με τη μυρωδιά του ελληνικού καφέ που ψήνεται στη σόμπα. Μα τι καταπληκτικό καϊμάκι «φτιάχνει» η σόμπα! Και ακόμα καλύτερα φαγητά!!!

Η διάθεση μου εδώ και καιρό είναι λίγο «αντικοινωνική» και γι’αυτό συμφωνήσαμε με τον ξάδερφο να πάμε (ως κλασσικοί Ελληνάρες) στην Εκκλησία στις 23:45 για το «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός» και να φύγουμε μετά το «Χριστός ανέστη εκ νεκρών» στις 00:05. Όλως παραδόξως, φέτος δεν ακούσαμε το γνωστό «Χρι- φσιουυυ, μπαμ, μπαμ- στόόός- φσιουυυ, τσφφφ, τσφφφ- Ανέέέ- μπαμ, μπαμ, μπαμ- στη εεεκ- φσιουυυ, μπαμ, τσφφφ, μπαμ, φσιουυυ- νεκρών», οπότε ήμασταν «πιστοί» στο ραντεβού μας με την μαγειρίτσα, ακριβώς στις 00:10.

Λίγες μέρες πριν, διάβασα στο blog μιας φίλης το καλύτερο σύντομο κείμενο σχετικά με το Πάσχα : « Άντε, να τα ψήσουμε και φέτος να τελειώνουμε». Αυτό κάναμε κι εμείς, αρχίζοντας από τη μαγειρίτσα. Ήταν που πεινούσαμε λίγο παραπάνω, ήταν που είχαμε αποφασίσει να μην βγούμε μετά, οπότε ήπιαμε κρασάκια στο σπίτι, ήταν και η μαγειρίτσα βρασμένη πάνω στην σόμπα (μούρλια) και νάτο το δεύτερο πιάτο μπροστά στον Dr Pako και το «άγιο Πάσχα» (μιας και πλέον, στην σύγχρονη Ελλάδα, Πάσχα = μάσα, φαγητό, χάψα, χλαπάκιασμα ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε… και όπου «Πάσχα», μπορείτε να βάλετε όποια γιορτή θέλετε).

Κυριακή του Πάσχα, το σόι μαζεύεται στο σπίτι μας (λόγω ονομαστικής εορτής μου) και το ψήσιμο αρχίζει. Φέτος δεν «σουβλίσαμε», αλλά ψήσαμε στα κάρβουνα κατσικάκι και αρνάκι.
Η χαρά του ψησίματος (και του ψήστη) στο χωριό : έξω, στην αυλή, τριγυρισμένος από το πράσινο και άλλα χρώματα και έντονες φυσικές «μυρουδιές», με μια «φουφού» κυριολεκτικά μέσα σε έναν χορταρένιο παράδεισο, χωριάτικο κλίμα που κάνει το αλκοόλ να κατεβαίνει και το στομάχι να γεμίζει με φρεσκοψημένο κρέας μέχρι σκασμού! Κάπου εκεί, ανάμεσα σε δυο μπουκιές και μια γουλιά, ένας ξάδερφος λέει την πιο εύστοχη «εορταστική» ατάκα : «Α(ι)ντε… μαζί με το κατσικάκι… πάει και φέτος το Πάσχα»!!!

Καλό το χωριό, αλλά για λίγο. Μετά από λίγες ώρες ξεκούρασης, μπήκαμε στο αυτοκίνητο του ξαδέρφου και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής… με οδηγό εμένα! Επιτέλους, έκανα ένα ταξιδάκι οδηγώντας!!!

Το βράδυ της Κυριακής περιελάμβανε παρέα στο σπίτι, ήρεμα πράγματα, γέλια και ποτά. Γιόρτασα, αλλά «χαλαρά». Άλλωστε, πάντα στις γιορτές, με πιάνει μια μελαγχολία. Δεν ξέρω γιατί, αλλά συμβαίνει. Ειδικά φέτος, που είχα στο μυαλό μου (και στο «κεφάλι» μου) το μαγαζί και τους κουραστικούς (λιγοστούς) πελάτες, αλλά και το άγχος των εξετάσεων (που πλησιάζουν σιγά σιγά), η διάθεση μου μόνο εορταστική δεν ήταν! Άσε που νιώθω πως είναι ευχή και κατάρα να έχεις το όνομα μιας μεγάλης γιορτής, που όμως ο κόσμος δεν το έχει συνδυάσει με αυτή τη μέρα! Ναι, people, το Πάσχα γιορτάζουν και οι Πασχάληδες και οι Πασχαλίνες! Anyway…

Αυτά τα «ολίγα» σχετικά με το Πάσχα. Σε γενικές γραμμές, μπορώ να πω ότι όχι, δεν πέρασα καλά. Με πείραξε που κάποιοι φίλοι δεν με θυμήθηκαν. Με την ευκαιρία , να πω ένα ευχαριστώ σε όσους ξόδεψαν λίγο χρόνο και κόπο, για να μου πουν Χρόνια Πολλά. Στους υπόλοιπους… «δεν πειράζει»!!!

Άντε, και του χρόνου! Αν και είμαι από τα άτομα που πιστεύουν πως οι γιορτές και ειδικά το Πάσχα πρέπει να γιορτάζονται εντός Ελλάδος, μπορώ να πω ότι ζήλεψα το ταξίδι μιας φίλης, που πήγε στο Λονδίνο. Όχι μόνο για τον προορισμό, αλλά και για το ότι ήταν εκεί και ένιωσε την Πασχαλιάτικη κατάνυξη, ίσως και περισσότερο από ότι εμείς, εδώ, στην Ελλαδίτσα μας. Ίσως το επόμενο Πάσχα, να με βρει εκτός Ελλάδος. Ίσως, να είμαι εδώ, αλλά να έχει αλλάξει κάτι. Πού θα πάει, θα "αναστηθεί" και η πατριδούλα μας κάποτε…

Αληθώς ο Κύριος!
Indeed He is Risen!
Vaistinu Vaskrese
Ваистину вaскрсе!

Υ.Γ. 1: Συγνώμη, καλή μου φίλη, αλλά χθες το πρωί που με ρώτησε ένας φίλος «Τί (δώρα) πήρες στη γιορτή σου?» η απάντησή μου ήταν ειλικρινής και αυθόρμητη : « Ένα ζευγάρι γυαλιά, έναν σκληρό δίσκο και τον κ**ο μιας φίλης μου»… ουψ!!!

Υ.Γ.2: Σε αυτό το κείμενο δεν θα βρείτε τραγούδια. Όχι επειδή δεν είχα τουλάχιστον 15 επιλογές μέσα στο μυαλό μου από ελληνικά, παραδοσιακά - όπως ο Καρδιολόγος - θρακιώτικα ή και ποντιακά τραγούδια, μέχρι και διασκευασμένα ελληνικά από Ιμαμ Μπαϊλντί, αλλά και ξένα, παρμένα από ένα δορυφορικό τηλεοπτικό σταθμό (που μου κρατούσε «μουσική» συντροφιά όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα και γέμιζε αγαλλίαση την ψυχή μου, ακριβώς όπως πρέπει να είναι ένα Πασχαλιάτικο soundtrack), αλλά επειδή έστω και έτσι, θέλω να τιμήσω έναν «μεγάλο» άνθρωπο και να πενθήσω τον χαμό του : Αντίο, Μάριε Τόκα! Η μουσική σου θα μας ζεσταίνει πάντα! Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ!!!

Μουσικό Σαββατόβραδο

2008-04-20T03:36:00.000+03:00

Εναλλακτικοί τίτλοι :

Oldies, but goldies
Τραγούδια… και όχι μόνο!!!
YouTube Mania

Και καμιά δεκαριά ακόμα που τριγυρνάνε στο μυαλό μου, αλλά δεν είναι σημαντικοί! Προφανώς, είναι αποτελέσματα των μεσημεριανών ούζων ή της βραδινής Sangria-ς.

Αυτό το Σαββατόβραδο με βρήκε στο σπίτι, Χο Μαλόνη, όπως λέγαμε κάποτε, στα καγκούρικα χρόνια του γυμνασίου (η περιοχή που μένω, άλλωστε, χαρακτηρίζεται από αρκετή καγκουριά), εννοώντας ότι είμαι home alone, χωρίς γονείς, αδέρφια, σκυλιά, γατιά ή άλλα ζώα να με ζαλίζουν (δηλαδή, χωρίς γυναίκα! :P).

Παίρνω για παρέα μου ένα ποτήρι («ένα») Sangria, ανοίγω τον υπολογιστή, ακούω μουσικές, σκέφτομαι, «ταξιδεύω», ηρεμώ και κάποια στιγμή, αρχίζω να μιλάω με μία νέα διαδικτυακή φίλη. Όπα, μετά από τα «τελευταία», ας πούμε καλύτερα ότι είναι «φίλη». Ποτέ δεν ξέρεις…

Anyway, μιλάω με αυτό το γνωστό άγνωστο άτομο, για κάτι που έχουμε κοινό (όχι το sex, μη βιάζεσαι, πονηρέ/ή), τη μουσική! Βλέπεις, είναι παιδί του Former Republic Radio κι αυτή, κάτι «σκαλίζει» και στο ραδιόφωνο πειρατικά, οπότε…

Μετά από λίγη ώρα καταλήξαμε να μιλάμε για τραγούδια όπως αυτό

(αφού ξεπεράσετε το σοκ της «φλωριάς» του Wim Mertens, προσέξτε τα πνευστά… μόνο εγώ νόμιζα πως είναι βιολιά?)

να ανταλλάσουμε τραγούδια όπως αυτό, αυτό και αυτό και να διασκεδάζουμε βλέποντας videάκια όπως αυτό

και αυτό

(ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια του Mozart σε συνδυασμό με τη μουσική από έναν από τους αγαπημένους μου κινηματογραφικούς χαρακτήρες... χεχε)

Χάρη στον κολλητό μου, Ziggy, είχα βρει και αυτό το videάκι

(μα τι καταπληκτική φωνή έχει η Kate Bush)

που μας ηρέμησε, αφού είχαμε κουραστεί να ψάχνουμε για αυτό το τραγούδι, σε radio edit έκδοση. Δε πειράζει, girl, καλό είναι και το απλό. Και είναι ένα τραγούδι που θέλω να αφιερώσω στη Miss Tati, γιατί νομίζω πως θα της αρέσει!!!

Τελευταίο videάκι αυτό, γιατί κοντεύω να τρελαθώ

The Avalanches - Frontier Psychiatrist

(I am not a psychiatrist, my friend, although you definitely need one!) :)

Όπα, μου άδειασε το ποτηράκι! Πάω για refill… μη με περιμένετε!!!

Υ.Γ.1 : Μπορεί να μην βγήκα, αλλά πέρασα αρκετά καλά… «μόνος», στο σπίτι!!! ;)

Y.Γ2: Αυτό το videάκι είναι αφιερωμένο στον φίλο μου Ιvan που σε λίγους μήνες θα γίνει μπαμπάς!!!
(Ovaj video je za mog drugara Ivana koji ce za nekoliko meseci postati otac)

Όπως και αυτό (kao i ovaj)

(“ko o cemu, baba o kolachima... ko o cemu, Dr Pako o pickama”)

Mr. Jones

2008-04-16T03:34:00.000+03:00

Η διάθεση μου κατά το τέλος της προηγούμενης βδομάδας ήταν αρκετά πεσμένη (μιας και ένας πανηλίθιος με στενοχώρησε και με έκανε να χάσω μια καλή φίλη), ώστε να πω για άλλη μία φορά στον εαυτό μου: «δεν θα βγεις το Σαββατοκύριακο από το σπίτι, κάτσε στη μοναξιά σου, να ηρεμήσεις». Φυσικά, για άλλη μία φορά, ΔΕΝ το έκανα!!!

Το Σάββατο ήταν γεμάτο με μαγείρεμα και συγγενείς – και πόσο μου αρέσει αυτή η οικογενειακή μας συνήθεια να τρώμε ψαράκια και να πίνουμε ουζάκια κάθε Σάββατο!
Το απόγευμα με περίμενε μία μικρή «μεγάλη» έκπληξη : ο κολλητός μου είχε έρθει με άδεια! Κανονίζουμε αμέσως καφέ και μου κάνει την χάρη να έρθει στο σπίτι μου, αφού είχα αποφασίσει πως δεν θα βγω καθόλου! Ναι, καλά! Κατά τις 23:30 ετοιμάστηκα και πήγαμε… «για ένα ποτό μόνο, ε!»

Η διάθεση μου με κράτησε μακριά από το αγαπημένο μου Bliss (Ερμού 51) και την τρελή κοριτσοπαρέα που ήξερα ότι θα ήταν μαζεμένη εκεί και κατόπιν συνεννόησης του κολλητού και ενός καλού μας φίλου, πήγαμε στο Mr. Jones!

Mr. Jones, λοιπόν, κάπου «πίσω» από τα αρχαία της πλατείας Ναβαρίνου. Εκεί μας περίμεναν ένας κολλητός (hey, Stan… αναρωτιέμαι, άραγε το διαβάζεις αυτό?) και ένας πολύ καλός φίλος και dj του μαγαζιού (Lupus, Lupus, είσαι εδώ?). Στην παρέα ήταν και άλλος ένας φίλος (γαμώτο, γιατί ξεχνάω συνέχεια το nickname του?) και δύο κοπέλες - είπαμε, «νηστεία», αποχή, όπως θέλεις πες το, αλλά εγώ δεν ασχολούμαι παραπάνω! Τουλάχιστον όχι, για λίγο καιρό! Anyway…

Η βραδιά κύλησε όμορφα, με καλές μουσικές επιλογές από τον dj Superman a.k.a. Lupus, κουβεντούλες και γέλια! Πάρτε γεύση :

Dr Pako: «Λοιπόν, ο barman εδώ και ώρα σε κοιτάζει! Πες του κάτι του παιδιού, δώσε του ένα «σημάδι», κάνε ένα κομπλιμέντο! Να, τώρα που θα παραγγείλεις… φώναξε τον!»
Κοπέλα 1 : «Πώς? Κούκλε? Όμορφε? Γλυκέ μου? Μανάρι?»
Κοπέλα 2 : «Καρντάση?»
Dr Pako: «Καρντάση? Αυτό είναι κομπλιμέντο? Χαχα!»

(Η φωτογραφία δείχνει καθαρά έναν από τους λόγους που γελούσαμε εκείνο το βράδυ… ο κολλητός μου Ziggy με δανεικά γυαλιά, ο Stan κοροϊδεύει, ενώ εγώ μουντζώνω! Η φωτογραφία «τραβήχτηκε» και επεξεργάστηκε από τον dj Lupus!)

Η ώρα πέρασε και η αλλαγή του μαγαζιού ήταν «υποχρεωτική»… ε, δεν πιέστηκα κιόλας για να συμφωνήσω (ενώ κατά τ’άλλα βγήκα για ένα ποτό, μόνο!).
Η βόλτα από το ένα μαγαζί στο άλλο είναι κάτι που λατρεύω, μιας και ο καθαρός αέρας μου κάνει πάντα καλό και μου αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου και να φτιάχνω στο μυαλό μου ιστοριούλες, όπως:

«αυτό το ζευγάρι μαλώνει, άρα μέσα στο μυαλό της έχουν χωρίσει, ενώ στο δικό του όχι… ο κυριλέ τυπάκος έχει πιεί λίγο παραπάνω από όσο αντέχει, άρα θα τρακάρει πηγαίνοντας σπίτι… η κοπέλα με τα κόκκινα «ψάχνεται», αλλά αν δεν βγάλει το ύφος της απελπισίας και της α**μίας από το πρόσωπό της, δεν θα αλλάξει η τύχη της… αυτό το ζευγάρι μόλις ανακάλυψε τον έρωτά του και το χαίρομαι… το παλικάρι με το άσπρο μπουφάν γελάει με την ψυχή του, σαν να κέρδισε το λαχείο...λες?…» …

Η κατάσταση στο δεύτερο μαγαζί ήταν απλά η συνέχεια… αρκετό γέλιο, λίγος χαζοχορός και… ε, κάναμε και λίγο «μπανιστήρι»…

Η τελευταία βόλτα ήταν κάπως παράξενη. Όχι ότι δεν μου άρεσε, αλλά όπως είπα σε ένα φίλο :

From all the drugs the one i like more is music
From all the ladies the one i kiss is music
Music is my girlfriend …

Με αυτά και με αυτά, το βράδυ έκλεισε όμορφα και μου άφησε μια τόσο ευχάριστη και χαρούμενη διάθεση, που ακόμα και σήμερα (αν και η Τρίτη τελείωσε) είχα ένα χαμόγελο στα χείλη και μια αισιοδοξία στην καρδιά! Νομίζω πως σύντομα θα επαναληφθεί αυτή η βραδιά και ότι από εδώ και πέρα, όλα τα βράδια μας θα είναι έτσι!
Ελπίζω να περάσατε κι εσείς το ίδιο καλά!!! See you soon!!!

Υ.Γ.: Αυτό το τραγουδάκι είναι αφιερωμένο στον dj Superman a.k.a. Lupus, γιατί ξέρω πως του (σου) αρέσει και τον βάζει σε ρυθμό!!!

Δύο μηνών... πολίτης!!!

2008-04-13T23:50:00.004+03:00

Όπως και τόσοι άλλοι πριν (ή/και μετά) από εμένα, έτσι κι εγώ πέρυσι, χαιρέτησα τους δικούς μου με ένα τραγουδάκι και πήγα να υπηρετήσω τη πατρίδα. Ακριβώς 14 μήνες πριν από σήμερα, στις 13 Φεβρουαρίου 2007 παρουσιάστηκα στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Υγειονομικού, στην Άρτα!

Τη στιγμή που περνούσα τη πύλη του στρατοπέδου, ένιωθα πως θα περάσω μια «εύκολη» θητεία και τραγουδούσα αυτό (χα, κοίτα σύμπτωση… και τώρα αυτό τραγουδάω, για άλλους λόγους και ΑΛΛΕΣ αιτίες).

Τις πρώτες μέρες ήμουν κάπως έτσι, ρέμπελος, (όπως είχα γράψει τότε) και καλοπερνούσα. Αργότερα συνειδητοποίησα ότι πήγα στο στρατό και όχι… στη κατασκήνωση!!!

Τα πράγματα δυσκόλεψαν λίγο (ελάχιστα, θα έλεγα) όσο προχωρούσε η εκπαίδευση και οι ανώτεροί μας ( ή οι ανεγκέφαλοι, ίσως να είναι και το ίδιο) μας μετέτρεπαν σιγά σιγά σε στρατιώτες, διδάσκοντας μας εμβατήρια και άλλα στρατιωτικά και πολεμικά θέματα.

Η πρώτη «μικρή» μετάθεση δεν άργησε να έρθει και αφού χαιρέτησα φίλους, φίλες, γνωστούς και γνωστές στην Άρτα, ήρθα στο 424 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να πω τίποτε παραπάνω για τον 1,5 μήνα που πέρασα εδώ, στη πόλη μου και στο σπίτι μου!

Η πρώτη «κανονική» μετάθεση με έστειλε στη Σκύδρα, ένα χωριό δίπλα στην Έδεσσα. Όλως τυχαίως, πρόπερσι «αποκτήσαμε» συγγενείς σε ένα διπλανό χωριό, οπότε… έφυγα από το σπίτι μου, για να πάω στο σπίτι «μου».

Η θητεία μου κυλούσε ομαλά και ενώ ήμουν έτσι κάποιες φορές,

έγινε κάτι καλό και πέρασα αυτή τη πόρτα…

και για τους επόμενους 4 μήνες ήμουν έτσι!

Όπως κάθε «κληρωτός οπλίτης» - στρατιώτης, έπρεπε να συμμετέχω σε πορείες, βολές, ασκήσεις, με αποτέλεσμα αρκετές φορές να «σκάω» και να θέλω να τα σπάσω όλα, αλλά τελικά να σκέφτομαι αυτό που αναφέρεται στην εισαγωγή του οδηγού γενικής χειρουργικής της Οξφόρδης : «μία εφημερία, όπως και κάθε δύσκολη κατάσταση της ζωής, αντιμετωπίζεται ευκολότερα, όταν κάποιος σκέφτεται το εξής : «κάποτε, θα τελειώσει»!. Με αυτή τη σκέψη, έφτιαξα τον δικό μου «στρατό» μέσα μου και αντιμετώπιζα κάθε δυσκολία… με γέλιο!!!

Ο καιρός περνούσε, η θητεία μου προχωρούσε, άλλοτε με γέλια και χαρές, άλλοτε με στενοχώρια, νεύρα και λύπη… αλλά, πάντα με ένα «δε πειράζει» στο τέλος! (και soundtrack από τον Republic Radio που άκουγα συνέχεια!!!)

Ο Οκτώβριος με βρήκε στο 412 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ξάνθης, μιας και εκεί με έστειλε η δεύτερη μετάθεση μου. Τι να πω για το τελευταίο τρίμηνο της θητείας μου? Ίσως να καταλάβετε τα πάντα από μια φράση που έλεγα συνέχεια, όσο πλησίαζε η μέρα της απόλυσης μου : «γίνεται να με κρατήσουν ακόμα λίγο στο στρατό, αν είναι να περνάω τόσο καλά?».

Κάπως έτσι, έφτασε η Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008, όπου επέστρεψα στη Ξάνθη (μετά από μια μεγάλη άδεια απολύσεως) για να πάρω το «χαρτί». Απολύθηκα και τελείωσα άλλη μια υποχρέωση της ζωής μου. Αυτό ήταν!
Τώρα… ? Τι με περιμένει? Ότι και αν είναι, πλέον ξέρω πως «αργά ή γρήγορα, θα τελειώσει»! Και φυσικά, για κάθε άσχημη στιγμή και κατάσταση, ένα «δε πειράζει» είναι έτοιμο!!!

Υ.Γ. 1: Αν και πριν λίγες μέρες αποφάσισα να κόψω το «άθλημα» και για λίγο καιρό να μην ασχοληθώ καν με το «αντικείμενο», νομίζω πως πρέπει να κάνω μια εξαίρεση και να αναφερθώ στις γυναίκες που ομόρφυναν τη στρατιωτική μου ζωή :

-το πρώτο 1/3 της θητείας μου είχα τις «φίλες» μου (ε, ήμουν και στην έδρα μου… όλα ήταν εύκολα και βολικά) και τις ευχαριστώ πολύ!

-το δεύτερο 1/3 της θητείας μου, η μουσική με ένωσε με… μια dj! Οι κουβεντούλες μας περί μουσικής μου έχουν λείψει, τα γέλια μας με χαροποιούν ακόμα, ενώ το sex… αχ! Να είσαι καλά, όπου και αν είσαι, Dj Stone!

-το τρίτο 1/3 της θητείας μου, έγινε παιχνιδιάρικο όπως ένα νηπιαγωγείο, ζεστό αν και ήμουν σε κρύο μέρος, γελαστό αν και προβληματιζόμουν για τις υποχρεώσεις της «μετά στρατού» ζωής, και άλλα πολλά, χάρη σε μια γυναίκα : τη Τζέλλα! Αν και τώρα τελευταία το «λήξαμε» το θέμα και ίσως λίγο άσχημα, θα είναι πάντα ένα… κομματάκι Lacta, της δικής μου «σοκολατένιας» ζωής!

Υ.Γ. 2: Θέλοντας να αφήσω μια μικρή «κληρονομιά» σε όλους αυτούς που θα υπηρετήσουν τη «μαμά πατρίδα» κάποια μελλοντική στιγμή, σκέφτηκα να τους δώσω μια λίστα από κάποια πράγματα που λίγο ή πολύ είναι απαραίτητα για μια «εύκολη» θητεία. Καλή θητεία να έχετε και καλοί πολίτες όσοι τελειώνετε!!!

Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΛΙΣΤΑ ΤΟΥ Δρ ΠΑΚΟ

-1 υπνόσακος
-2 σεντόνια
-2 μαξιλαροθήκες
-Πολλά εσώρουχα
-Πολλά ζευγάρια χακί κάλτσες ( κατά προτίμηση «πετσετέ»)
-Αρκετά σκουρόχρωμα μπλουζάκια τύπου φανέλας
-Αρκετά σκουρόχρωμα μπλουζάκια τύπου T SHIRT
-1 πετσέτα σώματος (αρκεί να μην σιχαίνεστε να χρησιμοποιήσετε τις στρατιωτικές πετσέτες… αλλιώς, πάρτε περισσότερες)
-1 πετσέτα προσώπου
-1 πετσέτα χεριών
-1 πετσέτα για τα πόδια (ο στρατός παρέχει σε όλους τους στρατιώτες από 2 ή 3 πετσέτες κάθε χρήσης)
-1 ζευγάρι πιτζάμες (ή οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φορέσετε για να κοιμηθείτε, πχ. φόρμες)
-1 ζευγάρι χακί ή μαύρα γάντια
-1 χακί κασκόλ
-1 χακί ή μαύρο σκούφο (αν έχετε σκούφο τύπου «full face» να τον προτιμήσετε)
-1 ζευγάρι ανατομικούς πάτους υποδημάτων
-6 λουκέτα (1 μακρόστενο, 1 μεγάλο, 2 μεσαία, 2 μικρά για τα φερμουάρ των αποσκευών σας)
-1 πολύπριζο ή τρίπριζο τύπου Τ (δεν επιτρέπεται, αλλά… )
-1 νυχοκόπτη ή ψαλιδάκι
-Σαμπουάν, σαπούνια, οδοντόκρεμες, ωτοκαθαριστές κτλ… ε, αυτά θα έπρεπε να τα ξέρετε!!!
-Λίγα ρολά χαρτί υγείας
-Μερικά πακέτα μωρομάντηλα ΧΩΡΙΣ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑ (θα με θυμηθείτε για αυτό το ΧΩΡΙΣ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑ!)
-1 σημειωματάριο τσέπης
-1 στυλό μπλε ή μαύρο
-1 φακό τσέπης (μικρό αλλά δυνατό)
-1 σφυρίχτρα
-Μερικές σακούλες
-Hansaplast, επιθέματα για κάλους, κρέμα χεριών, lisopaine, depon, panadol (extra κατά προτίμηση), ponstan, riopan, primperan, maalox, mesulid, algover: δεν θα τα «φάτε» ΟΛΑ εσείς… απλά, μη ξεχνάτε ότι μπορεί να τα χρειαστεί κάποιος άλλος στρατιώτης!
-Zovirax, mundisal, pyralvex, listerine: για προσωπική χρήση ΜΟΝΟ, καλύτερα
-1 θερμόμετρο

ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ

2310 -893237 Διευθυντής Στρατολογίας
2310-893242 Στρατολόγος
2310-893238 Γραμματεία
2310-850060 Ενημέρωση - FAX

ΚΑΛΗ ΘΗΤΕΙΑ!!!

Χιούμορ

2008-04-10T23:04:00.001+03:00

«ΧΑ-ΧΑ»

... ο νοών νοείτω!!!

Σίγουρα το πιο σύντομο και ίσως το πιο περιεκτικό και αληθινό κείμενο που έχω γράψει ποτέ, χωρίς εικόνες και τραγούδια!!!

Υ.Γ. : Μην απορήσετε αν χαθώ για λίγο, αλλά χρειάζομαι λίγο χρόνο ώστε να ηρεμήσει το πνεύμα μου από γνωστούς - άγνωστους – φίλους και «φίλους», κυρίως ανεγκέφαλους, ανορθόγραφους και δήθεν κουλτουριάρηδες, που καταφέρνουν σχεδόν κάθε μέρα να μου χαλάσουν τη διάθεση!

Να περνάτε καλά, να είσαστε καλύτερα και να γελάτε ΠΑΝΤΑ και ΜΕ ΟΛΑ!!!

Σκέφτομαι και… φωνάζω!!!

2008-04-10T04:21:00.005+03:00

Χωρίς λόγο, χωρίς αιτία. Απλά, φωνάζω. Και έχω και νεύρα. Και τσατίζομαι (ναι, Σελήνη, τσαΤίζομαι το ρήμα, τσαΝΤίλα το ουσιαστικό).

Εδώ και λίγες μέρες προσπαθώ να ξυπνήσω νωρίς, να διαβάσω, να πάω γυμναστήριο, να κάνω κάτι τέλος πάντων. Και αν και όταν τα κάνω όλα αυτά, να πάω στο μαγαζί και να δουλέψω. Ως σουβλατζής, ψητοπώλης, πακετάς, ένα παιδί για όλες τις δουλειές, ένα (sexy) delivery boy, βρε αδερφέ. Με όρεξη. Θα ήθελα, αλλά… πού να βρεθεί η όρεξη…
Α, ναι, να περάσω να πάρω και την Athens Voice πριν πάω στη δουλειά, γιατί… κάτι μου λέει πως πρέπει να την διαβάσω αυτή τη βδομάδα! ;)

Ξυπνάω αργά και εκεί που είμαι ήρεμος, φωνάζω. Τα βάζω με τον εαυτό μου! Κάνω καφέ και υπολογισμούς :
«έχω τόσες μέρες να διαβάσω, τόσες ερωτήσεις, τόσες πρέπει να “βγάζω” κάθε μέρα, άρα… ας ανοίξω το pc και ας πιω τον καφέ μου… και από αύριο θα κάνω κοιλιακούς κάθε βράδυ… το καλοκαίρι θα έχω πτυχίο στο χέρι και “τετραγωνάκια” στην κοιλιά»… Ε, με αυτά που σκέφτομαι, είναι να μην φωνάζω?

Ανοίγω το πι – σι. Myspace- blog- facebook. Αντίστοιχα : comments και mails- κι άλλα comments- applications και comments σε fun walls.

Myspace comments: «Μη μου πεις ότι ξύπνησες τώρα! Υπναρά! Κι εγώ έχω βγάλει τη μισή και παραπάνω δουλειά της ημέρας! Τι κάνεις? Φιλάκια από…». Στέλνω comment απάντηση και φιλάκια, έρχεται στο καπάκι το mail: «μη, καλέ, μας βλέπει ο δικός μου»… και δώσ’του comments και mail και περνάει η ώρα! Και κάθε μισή ώρα που πέφτει το μάτι μου στο ρολόι, σκέφτομαι «σήκω, τώρα»! Αλλά δεν σηκώνομαι… και φωνάζω!

Blog comments: Αυτά τα ξέρετε… «τα φιλιά μου, φωναχτά» θα έλεγα σε ένα σχόλιο σε αυτό το κείμενο!

Facebook applications: Πρέπει να έχω κάπου στις 940 και με τρώει η περιέργεια: τι θα γίνει μετά το 1000? Θα μηδενιστεί? Αν έχετε τη καλοσύνη, «βομβαρδίστε» με! Αλλά μη περιμένετε να σας απαντήσω ή να δεχτώ application τύπου

«μάθε ποια είναι η στάση που σου ταιριάζει, με ποια γυναίκα, τι δουλειά θα έπρεπε να κάνεις, τι δουλειά θα έπρεπε να κάνει η ερωμένη σου και τι δουλειά και στάση θα έπρεπε να κάνετε αν… είχατε φάει φακές!»

Μη γελάς, είμαι σίγουρος πως κάποιος θα προωθήσει και τέτοιο application! Κι εγώ συνεχίζω να φωνάζω!

Facebook comments: «Ο Κλάϊν Μάϊν άγνωστος facebook φίλος σου, έγραψε κάτι στο fun wall σου. Πάτα εδώ και…». Όχι, αν πατήσεις το κουμπί δεν θα βγει μια χοντρή, όπως έλεγε κάποτε το “αστείο” σλόγκαν. Όχι πάντα, έστω (ποτέ δεν ξέρεις…). Πατάω το λινκ και σκέφτομαι : «Fun wall? Τί fun wall? Για ποιόν είναι fun wall? Για εμένα το μόνο που κάνει είναι… να μου δίνει λόγο να φωνάξω»!

Με αυτά και με αυτά (πολύ ΜΕ αρέσει αυτή η έκφραση, αλλά μήπως είναι «με αυτά και με εκείνα» η σωστή?) έρχεται το μεσημεράκι – απογευματάκι , κάνω μια «φωναχτή» σβούρα στη στριφογυριστή μου καρέκλα, ετοιμάζομαι και παίρνω το δρόμο για τη δουλειά. Κι όταν φτάνω εκεί, φωνάζω πάλι! Χωρίς λόγο… ή μήπως με λάθος λόγο? Ποιός ξέρει άραγε, τι κρύβεται σε αυτό το μυαλουδάκι, πίσω από τα καφέ μου μάτια…? Όποιος ξέρει, να το πει! Εγώ πάντως όχι… ίσως κάποιος/α που μπορεί να διαβάσει την σκέψη (μου)! Ως τότε, θα σκέφτομαι και θα φωνάζω!!!

Note to self: «Πού το έχεις το μυαλό σου, ρε? Διάβασμα και γυμναστήριο, από αύριο κιόλας!!!»

Ήρθες και «έφυγες»

2008-04-08T03:21:00.005+03:00

Εναλλακτικός τίτλος «Ψέματα λέω… μέσα μου κλαίω!»

Σε κάποιο κείμενό μου σχετικά πρόσφατα, είχα κάνει μία αναφορά σε μία κοπέλα, από τη Κομοτηνή. Ας την πούμε Τζέλλα, όπως αυτοαποκαλέστηκε στο σχόλιο που άφησε εκεί.

Το κείμενο τότε μιλούσε με τον δικό του ( ή/και δικό μου) τρόπο για τα αισθήματά μου προς την Τζέλλα. Έστω και αν δεν ήταν εξ’ ολοκλήρου αληθινό...

Το κείμενο σήμερα, δυστυχώς, δεν έχει την ίδια αγαπησιάρικη χροιά. Δεν μιλάει για τα ζεστά αισθήματα που είχα τότε, αλλά περιγράφει το πόσο ψυχρά είναι τώρα.
Το σημερινό κείμενο δυστυχώς, έρχεται να με διαψεύσει, να γκρεμίσει τα έστω και λίγα όνειρα που είχα κάνει κάποτε για εμάς (ε, λίγα έκανα, μην υπερβάλουμε κιόλας) .

Βλέπεις, Τζέλλα μου, έκανες δύο απλά πραγματάκια που σιχαίνομαι. Το πρώτο είναι να με προσβάλλεις. Επανειλημμένα. Συνεχόμενα. Να υπονοείς πως είμαι ο υπέρτατος βλάκας, ο ανεγκέφαλος που λίγες ώρες αφού σου έδωσε την ηλεκτρονική του διεύθυνση, τη διεύθυνση για αυτό εδώ το ιστολόγιο, θα πήγαινε και θα έγραφε ότι έχει δύο γυναίκες στη ζωή του και ότι βρίσκεται σε ένα δύσκολο δίλημμα. Σαν να σου λέω ότι σε «κερατώνω» μπροστά στα μάτια σου!

Βλέπεις, Τζέλλα μου, δε φταίω εγώ αν εσύ είσαι newbie–άκι που λέει και ο κολλητός μου. Δηλαδή, δε φταίω εγώ αν εσύ είσαι «νέα στο διαδίκτυο» και έμαθες μόλις πριν δύο μήνες να πιάνεις το mouse και το πληκτρολόγιο και να surfάρεις (πάλι καλά, γιατί άλλα πράγματα… δε ξέρεις να τα πιάνεις, ούτε να τα κάνεις). Αυτή η άγνοια ή η ημιμάθεια σου σε έκανε να πέσεις σε μια παγίδα, που η ίδια έστησες στον εαυτό σου.

Το ιστολόγιο, μανάρι μου, είναι ένας διαδικτυακός χώρος, όπου άλλοι γράφουν το ημερολόγιό τους, άλλοι γράφουν φανταστικές ιστορίες, άλλοι γράφουν για τέχνη ή γράφουν τέχνη, άλλοι γράφουν για την πολιτική και κάνουν το δικό τους αγώνα και άλλοι και άλλοι και άλλοι και άλλοι…

Το ιστολόγιο, μανάρι μου, για εμένα είναι… ένας παιδότοπος! Ναι, είναι ένα διαδικτυακό ημερολόγιο και με αυτό το σκοπό έγινε ( γι’αυτό στις αρχές ήταν γραμμένο μόνο στα αγγλικά), αλλά δεν παύει να είναι και ένας χώρος όπου μπορώ να γράψω ό,τι μου κατέβει, ό,τι θέλω και ό,τι φαντάζομαι, απλά και μόνο… επειδή έτσι γουστάρω! Δε τηρώ κανένα κανόνα (ή τουλάχιστον έτσι νομίζω) και δεν έθεσα κανέναν άλλο παρά μόνο αυτόν : σε όποιον δεν αρέσει το ιστολόγιο μου, ας την «κάνει» ήσυχα!

Εδώ, ήρθες να με ξαναπροσβάλεις και να μου πεις πως πέφτω ακόμα πιο χαμηλά στα μάτια σου, απλά και μόνο επειδή λέω ψέματα στους φίλους μου και τους «καταναλώνω», βάζοντας τους σε σκέψεις και αφήνοντας τους να με βοηθήσουν και να με συμβουλέψουν (ίσως ακόμα και σε κάποιο φανταστικό θέμα).
Καλή μου, ο καθένας είναι ελεύθερος να (μου) μιλήσει ή όχι, να (με) πιστέψει ή όχι, να (με) συμβουλεύσει και να (με) βοηθήσει ή όχι. Άσε που οι πραγματικοί μου φίλοι ξέρουν πως αρκετές φορές αυτά που γράφω δεν είναι η αλήθεια ή όλη η αλήθεια ή μόνο η αλήθεια… Και συνήθως, κρύβω την αλήθεια μέσα σε «ιστοριούλες»!

Εδώ, ήρθες να κάνεις το δεύτερο λάθος σου, κάτι άλλο που σιχαίνομαι απίστευτα : δε μου έδωσες μία ευκαιρία! Δε πιστεύω στις «δεύτερες» ευκαιρίες των σχέσεων. Όχι! Αν ράγισε (ή ακόμα χειρότερα, αν έσπασε) το γυαλί, τότε δεν ξανακολλάει με τίποτα! Σε αυτό, συμφωνώ! Τώρα πια, το λέω αυτό και το κάνω και πράξη! Παλιότερα, πονούσα δίνοντας ή/και παίρνοντας άπειρες ευκαιρίες!
Εσύ όμως, δεν μου έδωσες μία ευκαιρία να σου μιλήσω, να σου εξηγήσω. Μερικές αναπάντητες κλήσεις στο κινητό σου, φαντάζομαι πως σου έδωσαν να καταλάβεις πως ήθελα να σου μιλήσω, να σου τα πω ακόμα και αν είχα λάβει το μήνυμα σου : «...να περνάς καλά...».

Η ευκαιρία αυτή, το απλό ανθρώπινο δικαίωμα του λόγου, είναι κάτι που το θεωρώ αναφαίρετο! Άσε τον άλλο να μιλήσει, ακόμα και αν έχεις πάρει τις αποφάσεις σου, ακόμα και αν στο τέλος του πεις «διαφωνώ και επιμένω στην απόφαση μου». Δώσε το δικαίωμα στον άλλο να φύγει «κύριος»… προφανώς δεν είσαι ΚΚΚυρία (όπως έλεγε η καλή σου φίλη) για να το καταλάβεις.

Η ευκαιρία αυτή, είναι κάτι που ήθελα να μου δώσεις (και ίσως και να ΣΟΥ δώσω) και γι’αυτό δεν είχα κανονίσει τίποτα για όλο το Σαββατοκύριακο! Μάλιστα, είχα πει και σε κάποιους γνωστούς μου, ότι έχω ανάγκη από ξεκούραση και ηρεμία, και γι’αυτό θα καθίσω στο σπίτι! (όχι σε φίλους, αλλά σε γνωστούς είπα ψέματα!)

Μετά από δύο μέρες στην απομόνωση, κάνοντας ταβανοθεραπεία, ακούγοντας μουσικές και μιλώντας με διαδικτυακές «φίλες», μπορώ να σου πω ότι… έπαιξες και έχασες! Νομίζω πως με ξέρεις τόσο, ώστε να ξέρεις πως μ’αρέσει να κυνηγάω. Όπως είπα σε μία από τις «φίλες» όμως, δεν μ’αρέσει να σέρνομαι! Και αν συνεχίσω να ελπίζω και να ασχολούμαι μαζί σου, αυτό ακριβώς θα κάνω : θα σέρνομαι!

Όπως είπα σε μία από αυτές, τις διαδικτυακές φίλες, «είμαι κατά της ηττοπάθειας… των άλλων!». Ας είναι καλά η κοπέλα, που μου άνοιξε τα μάτια και πλέον μπορώ να δω ότι κι εμένα τον ίδιο, με χαρακτηρίζει μια ηττοπάθεια... στις σχέσεις μου! Γι’αυτό και τώρα λέω τέλος και σε αυτό το «ταξίδι»! Δεν έχω άλλο «ναι» να σου πω, δεν έχω άλλη γλύκα να σου δώσω, δεν έχω άλλα τραγούδια να σου χαρίσω! Πώς να είχα άλλωστε, αφού όπως είπες

«εσύ μπορεί να με θυμάσαι από αυτό, ενώ εγώ σε θυμάμαι από αυτό.»

Τότε χάρηκα… τώρα απορώ αν ήταν το νόημα του τραγουδιού που σε έκανε να με θυμάσαι και όχι ο ρυθμός του!

Όπως είπα σε μία από αυτές, τις διαδικτυακές φίλες, ίσως να μην έχεις αγαπήσει ή έστω να μην έχεις ερωτευθεί παράφορα ποτέ! Ειλικρινά, σου το εύχομαι ολόψυχα! Εγώ «ξέρω» ότι θα το ξανακάνω, αργά ή γρήγορα, έστω και αν η «επόμενη» δεν είναι super model και ας «χάνει πάντα σε σύγκριση με εσένα»… ψωνάκι!!!

Ήρθε η ώρα να σου πω «αντίο» και να σε βάλω στο «συρτάρι» μαζί με τις άλλες… για να πάψεις να υπάρχεις στο μυαλό μου, ούτε σαν δίλημμα, ούτε σαν σκέψη (όπως είχες πει τότε). Βλέπεις, είσαι κι εσύ άλλο ένα «τραγουδάκι»… απλά!!!

Για να βάλω κι εσένα σε ένα δίλημμα τώρα : είναι αληθινό αυτό το κείμενο ή όχι? «Εδώ» σε θέλω… και εδώ! Φιλιά στην Κιουμουρτζίνα!!!

Υ.Γ.: Πρόσεξες ότι επαναλαμβάνω (λίγο) την αρχή κάθε παραγράφου, δύο φορές…? Όλο το κείμενο είναι… ένα «δίλημμα»! ;)

Μία βδομάδα μετά – Απολογισμός

2008-04-07T02:08:00.005+03:00

Συνήθως δεν ασχολούμαι τόσο με ένα ταξίδι , ούτε το σκέφτομαι ή/και το αναλύω τόσο, αφού τελειώσει. Αυτή τη φορά όμως, κάτι με έπιασε, κάτι έγινε, και νιώθω πως χρειάζομαι αυτόν τον απολογισμό.

Αν υπάρχει κάτι που δεν συνηθίζω να κάνω (τουλάχιστον όχι συνειδητά) είναι οι λίστες τύπου «υπέρ – κατά», «θετικά - αρνητικά», «έχασα – κέρδισα». Χμμμ, αυτό το τελευταίο σαν να μου άρεσε κάπως, οπότε…

«Έχασα» : κυρίως τα γυαλιά μου.
Τα υπόλοιπα, όπως : χρόνο από τη ζωή μου (ελάχιστο, κυρίως σε μετακινήσεις), λεφτά (ε, δεν πήγαν και τελείως χαμένα… τα ήπια!), μια «φίλη» (που αφού «χάθηκε», πάει να πει πως ποτέ δεν ήταν φίλη), τη καλή διάθεση και τα νεύρα μου (για κάποιες, λίγες ώρες), την ευκαιρία να βρεθώ και με τα άλλα ξαδέλφια μου (αν και ψιλοβαριέμαι αυτές τις οικογενειακές υποχρεώσεις), δεν είναι και τόσο σημαντικά, ούτε είναι χαμένα «για πάντα».

«Κέρδισα» : γνώσεις και εμπειρίες. Ακόμα και από την απώλεια των γυαλιών μου, κάτι βγήκε («γηράσκω αεί διδασκόμενος» και «το πάθημα να (μου) γίνει μάθημα»). Άσε που το «χωριατάκι», μέχρι πριν δύο βδομάδες δεν ήξερα πώς να μετακινηθώ στην Αθήνα. Α, άκουσα και καλές μουσικές αλλά και άσχετες όπως αυτό (Θεέ μου!). Ακόμα και αυτό όμως, δεν λέει κάτι.

Αυτό που στην ουσία «κέρδισα» ήταν οι φίλοι και οι φίλες.
Κάποιους ανθρώπους που τους ήξερα από παλιά και είχα καιρό να δω και κάποιους άλλους που πρόεκυψαν διαδικτυακά. Όλοι τους (σας) και ο καθένας με τον τρόπο του, με πλησίασαν, μου μίλησαν για την Αθήνα, μου έδωσαν τα φώτα τους. Τέτοια «φώτα» που πλέον δεν αποκλείω το γεγονός να γίνουμε κάποτε συμπολίτες!

Από την Κυριακή που επέστρεψα, δεν έκανα τίποτα ουσιώδες, παρά να κοιμάμαι αργά, να ξυπνάω αργά και να δουλεύω όπως πάντα, τα απογεύματα. Ίσως με διαφορετικό «αέρα», ίσως με αναμνήσεις που μου χάριζαν ένα αυθόρμητο χαμογελάκι που και που (σαν παιδί πάνω σε κούνια), ίσως με τη σκέψη πως... θα ξανακάνω αυτό το ταξίδι σύντομα!!!

Το Σαββατοκύριακό μου, δυστυχώς, δεν ήταν τόσο χαμογελαστό και ευχάριστο. Ένα αναπάντεχο γεγονός το βράδυ της Παρασκευής, με στενοχώρησε τόσο πολύ, που κλείστηκα στο σπίτι μου και δεν είχα όρεξη για φίλους και κουβεντούλες. (Κάποιοι ίσως να το νιώσατε και να το καταλάβατε, κάποιοι άλλοι ίσως να μην είχαν αυτήν την «χαρά»… :P). Κακώς, πολύ κακώς που απομονώθηκα, γιατί αυτό σημαίνει πως έχασα τους Ziveli Orkestar την Παρασκευή και τον Dj Shantel χθες (Σάββατο).

Σήμερα το πρωί προσπάθησα να φτιάξω τη διάθεσή μου, μαγειρεύοντας ( μοσχαράκι κλέφτικο σε πήλινη γάστρα), αν και με είχε «ψιλοφτιάξει» χθες βράδυ μία… ας πούμε «φίλη», προς το παρόν. Αν και η αλήθεια είναι πως μια άλλη φίλη, που μου κράτησε πολλές ώρες συντροφιά στο msn, είναι πραγματικός άγγελος! Και πόσο δίκαιο έχεις, όταν φωνάζεις «τέλος στην ηττοπάθεια, λέμε!». Και πόσο άδικο έχω, όταν λέω πως «θα με πεθάνει η στενοχώρια, η καλή μου καρδιά και η μαλ**ια που με δέρνει»…

Όπως και να’χει, από αύριο αρχίζει καινούρια βδομάδα, ελπίζω καλή για όλους. Και ό,τι χάσαμε, χάσαμε… και ό,τι κερδίσαμε, κερδίσαμε. Αυτά για τώρα. Πάω να τελειώσω την κυριακάτικη εφημερίδα μου, πριν κοιμηθώ… ελπίζω νωρίς!!!

Επιστρέφοντας

2008-03-30T02:34:00.008+02:00

«Σιχαίνομαι να ταξιδεύω Σάββατο, το ξέρεις?»

Το τραίνο είναι μισογεμάτο (και φυσικά κάποιος μπορεί να το πει μισοάδειο), φοράω τα ακουστικά μου και ακούω ταξιδιάρικες μουσικές. Στρογγυλοκάθομαι δίπλα σε μια «ωραία κοιμωμένη» και παίρνω στα χέρια μου την ατζέντα μου. Ξεκινάμε... άλλο ένα ταξίδι με τραίνο... το ταξίδι της επιστροφής... που θα με πάει σπίτι μου...

Ταξιδεύω και γράφω, blogάρω, με τον παλιό, κλασσικό τρόπο : χαρτί και μολύβι (στυλό, έστω). Μετά από αυτό το ταξίδι και τις πολύωρες συζητήσεις περί blogging, άλλαξε λίγο η άποψή μου για τα ιστολόγια, τα υποτιθέμενα σύγχρονα ημερολόγια…

Θήβα. Ακούω αυτό. Παράξενο. Κάποτε στη Θήβα μια πρώην surrounded me with her... unfaithfulness (κοινώς, με κεράτωσε)!!!

Συνεχίζουμε το ταξίδι, αλλάζω θέση (για να απλωθεί και η υπναρού) και σκέφτομαι κάτι που είπα χθες σε μια πολύ καλή φίλη : «ίσως να μη μου έλειψε τόσο η Θεσσαλονίκη, όσο με κούρασε η Αθήνα». Χμμμ…

Αρκετά για τώρα, όμως. Η λάμπα του βαγονιού τρεμοπαίζει, σημάδι πως πρέπει να σταματήσω να γράφω. Ένας λόγος παραπάνω είναι ότι ακούω αυτό (thanks, archive) και σκέφτομαι πως ανυπομονώ να έρθει το επόμενο ταξίδι μου, στο δικό μου Nis-ί (Σερβία).

Ας κάνω τον απολογισμό μου τώρα…

(και επειδή δεν με έπιανε ύπνος, τράβηξα φωτογραφίες από συνεπιβάτες που κοιμόντουσαν παράξενα… και μάλλον έβλεπαν ταξιδιάρικα όνειρα!!!)

Αθήνα, Ημέρα 8η, Σάββατο

2008-03-29T22:53:00.004+02:00

Το κινητό μου χτυπάει στον ήχο κλασσικού, παλιού τηλεφώνου, που σημαίνει ότι κάποιος από το σόι μου με παίρνει. Με ξυπνάνε οι γονείς μου και είναι… αργούτσικα!

Σηκώνομαι, σκέφτομαι, τηλεφωνώ ένα – δύο φίλους. Κανονίζω καφέ και επιμένω στην απόφαση μου : θα φύγω απόψε!

Η γνωστή διαδρομή (λεωφορείο, ηλεκτρικός ως την Αττική και μετά Μετρό), έχει προορισμό τον Άγιο Αντώνιο αυτή τη φορά και με οδηγεί στο Περιστέρι, όπου βρίσκομαι με τον Μ. Πίνουμε καφέ στο… δε θυμάμαι πως το λένε το μαγαζί!
Αυτή η συνάντηση ήταν κάτι που το θέλαμε, το συζητούσαμε και το κανονίζαμε εδώ και μήνες, μιας και με τον Μ. ήμασταν μαζί τους πρώτους μήνες μας στον στρατό.
Αυτή η συνάντηση έπρεπε να είχε γίνει μία από τις πρώτες μέρες μου στην Αθήνα, γιατί με «ανέβασε». Να είσαι πάντα καλά, φιλαράκο!
( Άσχετη αλλά πολύ σωστή κουβέντα του Μ. : «Έτσι είναι, φίλε μου! ΟΛΟ το κράτος κοιμάται!»)

Επιστρέφω στο σπίτι, μαζεύω τα πράγματά μου, τρώω μια πίτσα, πίνω έναν αποχαιρετιστήριο ελληνικό καφέ με τον Γ. (μία συνήθεια που μου έμεινε από τα φοιτητικά μου χρόνια) και παίρνω τον δρόμο της επιστροφής.

Ο Γ. με πηγαίνει στον ηλεκτρικό. Από εκεί τραινάκι ως την Αττική και Μετρό ως τον σταθμό Λαρίσης, για να πάρω το τραίνο της επιστροφής. Όσο και αν με κούρασε αυτό το «ταξί ή λεωφορείο – ηλεκτρικός – Μετρό και μετά πάλι προς τα πίσω», νομίζω πως θα μου λείψει πολύ!!!

Αθήνα, Ημέρα 7η, Παρασκευή

2008-03-29T04:27:00.010+02:00

Υποθέτω πως το γεγονός ότι ξύπνησα αργά το μεσημέρι, δεν θα φανεί παράξενο σε κανέναν…

Πίνουμε καφεδάκια με τον Γ. , μαγειρεύουμε

και τρώμε ομελέτα τύπου «smashed eggs» (έτσι αποκαλέσαμε την… αποτυχία μας). Μετά λιώνουμε στον καναπέ.

Δυο κολλητοί, σε έναν καναπέ, να τα λέμε ή και να μην μιλάμε για ώρα. Με μία τηλεόραση απέναντί μας, να κοιτάμε το χαζοκούτι, αλλά να μην βλέπουμε τίποτα στην ουσία. Απλά, να εκτιμούμε αυτό το καθισιό μας, που είχαμε να κάνουμε από το πρώτο φοιτητικό μας έτος, σχεδόν δέκα χρόνια πριν.

Το βραδάκι πέφτουν τα τηλεφωνάκια, κανονίζεται η έξοδος, ετοιμαζόμαστε και αποχωρούμε. Αφήνουμε στο σπίτι μία ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα και λίγα νεύρα… ή μήπως δεν τα αφήνουμε? Έξω πάλι βρέχει… βρε, λες να «βρέξει» κιόλας?

Πηγαίνουμε με το αυτοκίνητο ως τον σταθμό ηλεκτρικού, παίρνουμε τραινάκι ως το Μοναστηράκι και μετά Μετρό ως το Γκάζι (στον Κεραμεικό κατεβήκαμε? Δεν θυμάμαι!).

Βρίσκουμε την Ζουζ στο Γκαζοχώρι, με μία μπερδεμένη παρέα. Έρχονται και οι δυο φίλες μου με τον αδελφό της μίας (και αγόρι της άλλης) και μπερδευόμαστε ακόμα περισσότερο.

Το μαγαζί… ψιλοχάλια, για τα δικά μου γούστα, τουλάχιστον. Η εξυπηρέτηση… η ποια? Κάποια στιγμή πήγα στην τουαλέτα και οι σερβιτόροι μόνο που δεν με πέταξαν έξω από το μαγαζί για να περάσουν και να κάνουν τη δουλειά τους. Οκ, το καταλαβαίνω, δουλεύουν, αλλά χάθηκε λίγη στοιχειώδης ευγένεια? Anyway…

Χωρισμένοι σε 2-3 πηγαδάκια, μιλάμε, πίνουμε, γνωριζόμαστε καλύτερα. Άσχετο : ως ζωόφιλος και ειδικά γατόφιλος, βγάζω φωτογραφίες γάτες. Μόνο που προσπαθούν να κάνουν ανώμαλο sex : το θηλυκό γατί είναι από πάνω και… από πίσω!

(τέτοιες φωτογραφίες δεν τράβηξα και για να μην «καταπατήσω» τις προσωπικές και ιδιαίτερες στιγμές τους, αλλά και για να μην τολμήσει κανείς να ζητήσει να τις βάλω εδώ!).

Κάπου εκεί, γίνεται το ΜΠΑΜ! Το χέρι μου έχει μια «περίεργη φαγούρα». Έτσι ξαφνικά, χωρίς κανένα λόγο, αποφασίζω να πάρω το κινητό στο χέρι μου και να τσεκάρω το blog μιας «φίλης». Και ΜΠΑΜ! Να που τελικά «βρέχει»…

Η διάθεση μου χάνεται στο λεπτό, όπως και η φιλία μας. Βλέπεις, δεν είναι δυνατόν να συμπαθείς τους πάντες και να σε συμπαθούν οι πάντες. Όπως και να΄χει όμως, καλύτερα να αδιαφορήσεις για κάποιον, παρά να αφιερώσεις χρόνο και ενέργεια για να γράψεις ένα κείμενο ώστε να τον θάψεις. Αυτή είναι η ταπεινή (πάντα) γνώμη μου.

Η ώρα φεύγει, όχι όμως τα νεύρα και η χάλια διάθεση μου. Φεύγουμε, για να προλάβουμε το τελευταίο τραίνο για το σπίτι. Πάμε πάλι : Κεραμεικός (το θυμήθηκα τελικά), στάση στο Μοναστηράκι και ηλεκτρικός ως το Ηράκλειο.

Στο δρόμο, δεν μιλάμε καθόλου. Τρώω ένα αγγλικό σοκολατάκι μέντας, για να γλυκαθώ (thanks, girl!). Αλήθεια, ούτε καν που μίλησα με την κοπέλα που τα έφερε (sorry, girl!).

Φτάνουμε σπίτι, έχοντας πάρει εφόδια (τυρόπιτες και Milko). Κάνω το λάθος (ή μήπως το σωστό?) και λέω στον Γ. τί παίχτηκε (μιας και ως εκείνη τη στιγμή δεν ήξερε τίποτα). Νευριάζει και αυτός, τα λέμε και μετά από λίγη ώρα καταλήγουμε πως κάποιοι άνθρωποι δεν αξίζουν ούτε καν την πίεση δέκα πλήκτρων, για να γράψεις πέντε κουβέντες γιαυτούς (και πολλά έγραψα τώρα).

Ίσως το μοναδικό που με στεναχωρεί είναι ότι αυτή η «φίλη» κατάφερε να χαλάσει τόσο τη διάθεση μου, ώστε να υποψιάζομαι πως όλο το ταξίδι θα μου μείνει σαν μια άσχημη ανάμνηση. Ίσως όμως, να μην της κάνω αυτή τη χάρη.

Πριν πέσω για ύπνο αποφασίζω ότι θα φύγω το Σάββατο βράδυ… και σιχαίνομαι να ταξιδεύω Σαββατιάτικα!!!

Αθήνα, Ημέρα 6η, Πέμπτη

2008-03-28T06:22:00.002+02:00

14:44. Α, καλά. Πρέπει να παραιτηθώ από την ψευδή ελπίδα, να πάψω να επιμένω πως θα ξυπνήσω νωρίς και θα κάνω πρωινές βόλτες στην Αθήνα.

Μετά από λίγο ξύπνησε και ο Γ. Κάτι μας έπιασε και κάναμε δουλειές. Σκούπισμα, ξεσκόνισμα, σφουγγάρισμα, μαγείρεμα, πλυντήριο, όλα μαζί και όλα ΜΑΖΙ. Έτσι είναι, κολλητέ, τι σημασία έχει που είσαι οικοδεσπότης κι εγώ φιλοξενούμενος?

Αφού τρώμε, ετοιμάζομαι και πάω για καφεδάκι. Η διαδικασία σήμερα αλλάζει : λεωφορείο Α8 (μιας και… τελειώνουν τα λεφτάκια μου), ηλεκτρικός και Μετρό, ως το Πανεπιστήμιο (Ακαδημίας). Να και η Ζουζαρέλα, που με περιμένει.

Η καλή, τρελή μου φίλη με πήγε στον Ιπποπόταμο,
σε έναν παράδρομο της Σκουφά (στο Κολωνάκι). Το καφέ bar πανέμορφο και πολύ ζεστό, με πολύ artistic διακόσμηση και διάφορες μουσικές. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα αν θέλετε να γλυκάνετε ψυχή, καρδιά και αυτιά!!!

Η ώρα περνάει και συνεχίζουμε προς το Μοναστηράκι, όπου μας περιμένει μια καλή φίλη και η κολλητή της (που δεν άργησε να γίνει και δική μας φίλη!). Στο δρόμο η Ζουζ τραγουδάει τα Στρουμφάκια στα Αθηναϊκά και αναλαμβάνει τον ρόλο της ξεναγού (να προσθέσω «της sexy ξεναγού» ή δεν κάνει? :P ) και απαντάει μέχρι και στις πιο ηλίθιες ερωτήσεις μου :

-Dr. P.: «Εκείνο εκεί πάνω, τι είναι? »
-Ζουζ : «Ποιό? Η Ακρόπολη?» (είπε με απορία, σαστιμάρα και αθωότητα)
-Dr. P.: «Σουυυστ! Μη το πεις πουθενά!» (lol)

Φτάνουμε στο Μοναστηράκι και τα κορίτσια μας περιμένουν στους Διόσκουρους. Ουζάκια, γελάκια, κουβεντούλες (για να μην πω ότι τα λέγαμε και τα λέγαμε και τα λέγαμε :P ), η ώρα κυλάει ευχάριστα και σκέφτομαι : «ε, ψιτ, εσύ που κάθεσαι στα δεξιά μου… πως γίνεται και ενώ σε ξέρω τόσο λίγο, σε νιώθω τόσο φίλη και σε νοιάζομαι τόσο πολύ?» (σε αντίθεση με αυτήν που κάθεται στα αριστερά μου... αχ, μαναράκι... χιχι).

Ωχ, 12:30. Η Ζουζ κι εγώ πρέπει να φύγουμε για να προλάβουμε το τελευταίο τραίνο. Μπα, το χάσαμε! Τι άλλο να κάνουμε τώρα, αλλά… να περπατήσουμε? Ξεκινάμε…

Παίζουμε κυνηγητό στην Ερμού, παριστάνουμε το ζευγάρι που μαλώνει στην Πανεπιστημίου («δεν φταίω εγώ, καρδιά μου… το κουμπάκι!!!»),

χορεύουμε μπροστά από το REX με αυτό που ακούγεται από την στάση του λεωφορείου (!), βλέπουμε το μυστικό όχημα των Ninja Mutant Turtles

και κάνουμε στάση στα Goody’s για burger και… τσίσα μας (κι εγώ νιώθω λίγο προδότης… μιας και είμαι γιος περήφανου παραδοσιακού σουβλατζή).

Συνεχίζουμε τη μεταμεσονύχτια βόλτα μας και περπατάμε μέχρι τα Άνω Πατήσια, όπου λέμε τις καληνύχτες μας (ούτε ένα φιλάκι, ρε παιδί μου) και παίρνουμε ταξάκια.

Φτάνω στο σπίτι κατά τις 3:30, ξυπνάω τον Γ. και καταλήγω να κοιμάμαι στις 6:30, κοιτώντας το δολοφονικό φεγγάρι… θα βρέξει αύριο… ίσως «βρέξει» κιόλας!!!

Αθήνα, Ημέρα 5η, Τετάρτη

2008-03-27T04:56:00.004+02:00

Γ. : «Ξύπνα, 12 η ώρα!!! »
Dr. P. : «Γιατί, ρε? Δουλεύω?»

Καφέ και μουσικές εγώ, μαγειρική και μπλα μπλα ο Γ. Τελικά, τρώμε.

Κατά τις 4 την κάνω, πάω για καφέ. Είπαμε : ταξί, ηλεκτρικός, Μετρό. Μόνο που σήμερα ο ταξιτζής λέει κάτι εύστοχο : «you got to give, to get back».

Μέσα στον ηλεκτρικό βγάζω χαζές φωτογραφίες

και πριν το καταλάβω φτάνω Ομόνοια,
όπου παίρνω Μετρό για το Σύνταγμα.

Φτάνω και συνεχίζω με τα πόδια ως το Κολωνάκι. Να και το τρελοκόριτσο που με περιμένει εκεί, η Χεατάγουϊν!!!

Μιας και είμαι άσχετος, με πηγαίνει στο dodo’z,

όπου τα λέμε πολύ (είχαμε να βρεθούμε 1,5 χρόνο), βγάζουμε (κι άλλες) χαζές φωτογραφίες

(Προσέξτε τα ποτήρια που γέρνουν!!!)

και προς τιμήν των δύο Γαλλίδων που κάθονται στο διπλανό τραπέζι, ακούμε αυτό. Η μουσική, όπως και τα σφηνάκια που κέρασε το μαγαζί, ήταν άψογα!

Επιστροφή με προορισμό την Κηφισιά. «Συγγενικές» υποχρεώσεις : καφεδάκι με την ξαδέρφη και τον αρραβωνιαστικό της στο καφέ Αμαρυλλίς, ενώ συνεχίζουμε για snack και απεριτίφ στο English bar Μέντα.

Κάποια στιγμή ο Γ. με παίρνει τηλέφωνο :«έλα να πάρεις τα κλειδιά, γιατί θα φύγω για δουλειά». Απαντάω : «σιγά μην αγχωθώ τώρα». Καλά είπα : «σιγά μην αγχωθώ ΤΩΡΑ». Αγχώθηκα όμως, ΜΕΤΑ. Έτρεχα. Πήρα ηλεκτρικό ως την Ειρήνη,
περπάτησα στις ερημιές μεταξύ ΟΑΚΑ και THE MALL και ξανά πίσω. Και να το άγχος : έχει άραγε άλλο τραίνο? Ουφ!

Είχε τραίνο. Έφτασα σπίτι και κάθισα μόνος. Δεν βγήκα. Ούτε κάλεσα παρέα. Χρειαζόμουν κάποιες ώρες μόνος, να τα πω λίγο με την Αθήνα, μόνοι μας. Να κάνω έναν μικρό απολογισμό, να μου πει αν μπορεί να με δεχτεί, να δω αν θα μπορέσω κάποτε να την συνηθίσω…

Στην τηλεόραση η ταινία «η πισίνα» προσπαθεί να μου κρατήσει συντροφιά, αλλά με κερδίζει το τηλεμάρκετινγκ. Ακούω παλιές μουσικές, σκέφτομαι, νυστάζω…
Πάλι 5 η ώρα πήγε! Καληνύχτα, Αθήνα!!!

Αθήνα, Ημέρα 4η, Τρίτη

2008-03-26T06:10:00.001+02:00

Μία και κάτι… Πάλι ξύπνησα αργά! Ο Γ. ετοιμάζεται για δουλειά και εγώ κάνω καφέ.

Dr. P.: «Να δω πότε θα δω την “πρωινή” Αθήνα…? »
Γ. : «Γιατί, ρε? Κάθε πρωί… δεν γυρνάμε σπίτι?»
Dr. P.: «Χα…»

Μόνος στο σπίτι, καφεδάκι και χαζοταινία με την Λάσυ, πριν πάω για καφέ. Κατά τις 4 παρά κάτι ετοιμάζομαι, ενώ από την ταινία ακούγεται αυτό.

Φεύγω από το σπίτι. Παίρνω ταξί ως τον σταθμό του ηλεκτρικού και μετά ανεβαίνω στο ηλεκτρικό τραινάκι. Φτάνω Ομόνοια, παίρνω Μετρό ως το Σύνταγμα, όπου με περιμένει η myspace φίλη μου Κ.- Cherry girl, μπροστά στο ξενοδοχείο Grande Bretagne. Θεέ μου, τι απίστευτο κορίτσι είναι αυτό?

Πηγαίνουμε δίπλα, στο Saint George’s Hotel και καθόμαστε στο Tea Bar. Πίνουμε διπλούς cappuccinos και τα λέμε διπλά : στην αρχή μόνοι μας και μετά με δύο φίλες της : μία ξανθιά δικηγόρο από τη Θεσσαλονίκη ( γαμώτο, δεν θυμάμαι το όνομά της ) και η Φ… αχ, Φ.!!!

Κάποια στιγμή «χάνομαι», κοιτώντας μια τοιχογραφία : « i was good, doing what i was told» (get it, Συβίλλα?). Το κομμάτι αυτό και η φωνή της Κ. με επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Σκέφτομαι «finger foot? Μα τι εννοεί? Πήγε, λέει, για finger foot… τι? έπινε καφέ και της έκαναν μασάζ στα δάχτυλα των ποδιών? Ιιι!!! Θεέ μου! Πάλι καλά που δεν είπα τίποτα! Ο τσομπάνος, ο άσχετος, ρεζίλι θα γινόμουν! Finger fooD λέει η κοπέλα τόση ώρα! ». Χα!!!

(Δείτε αυτές τις φωτογραφίες, απλά και μόνο επειδή με ενθουσίασε η χλιδή… της τουαλέτας!!!)

Μετά από κάποια ώρα φεύγουμε, μόνο που αυτή τη φορά, η διαδρομή της επιστροφής έχει κάτι διαφορετικό : είναι μαζί μου η Φ. ! Φτάνουμε Ομόνοια, από Μετρό σε ηλεκτρικό και η κουβεντούλα μας συνεχίζεται. Μιλάμε περί φιλίας και καλοσύνης, κάτι που με κάνει να σκέφτομαι πως υπάρχουν καλοί άνθρωποι (τελικά) και πως ίσως… το άλλο μου μισό να ζει στην Αθήνα. Who knows? Άλλωστε, όπως είπε η Φ. : « αυτά να τα βλέπεις θετικά… είναι σημάδια, οιωνοί, πως η Αθήνα σε θέλει κοντά της… άκουσε με, σου λέω!!!».

Φτάνω (μόνος :P ) στον σταθμό μου, παίρνω disco ταξί όπου ακούγεται αυτό και να’μαι στο σπίτι. Μαγειρεύω (μπιφτέκια στο φούρνο με πουρέ) και βυθίζομαι στη μαγειρική και στις σκέψεις μου (τον λατρεύω αυτόν τον συνδυασμό), ενώ ακούω αυτό (που μου θυμίζει την αγαπημένη μου, "συγχωρεμένη" γιαγιά).

Η σκέψη μου διακόπτεται από τον ερχομό του Γ. Το φαγητό έτοιμο, στρώνουμε τραπέζι και βλέπουμε Λαζόπουλο, ενώ η παρέα που περιμέναμε… δεν ήρθε ποτέ! Δε πειράζει, τα είπαμε με τον Γ. με ένα τρόπο αλά Tarantino και Pulp Fiction.

Κατά τις 3 ο Γ. πήγε για ύπνο κι εγώ αποκοιμήθηκα στο καναπέ. Ξύπνησα κατά τις 6 παγωμένος, σε σχήμα s και πήγα στο κρεβάτι μου…

Αθήνα, Ημέρα 3η, Δευτέρα

2008-03-25T07:49:00.003+02:00

Η επιστροφή του Γ. από την δουλειά στις δύο και κάτι, ήταν το… ξυπνητήρι μου. Έκανα καφέ, άνοιξα το κινητό μου και… δύο emails με περίμεναν!

Ανταλλαγή τηλεφώνων, επικοινωνία στα γρήγορα και πάμε για καφεδάκι. Τόπος συνάντησης : ηλεκτρικός σταθμός Αμαρουσίου. Άτομα συνάντησης : δύο γυναίκες, απίστευτοι άνθρωποι, με… ιδιαίτερα γούστα! Δικαίωμα σας, γούστο σας, καπέλο σας, ίσως και πρόβλημα σας, αρκεί… να μην μαλώσουμε για το ίδιο «θέμα»! ;)

Μια χαζή διαπίστωση μου : στις ταμπέλες της Αθήνας, το εισιτήριο γράφεται με ι-η, ενώ στη Θεσσαλονίκη, οι πινακίδες γράφουν εισητήριο, με η-η!!! lol

Επιστρέφουμε στο σπίτι και λίγο πριν βγούμε το βράδυ, διαπιστώνω πως στον καφέ… ξέχασα τα γυαλιά μου! Σκατάάά!!!

Αν και άκεφος, βγαίνω για μπυρίτσες στο TELL ME ABOUT IT. H παρέα μου αποτελείται από τρεις ειδικούς φρουρούς που μιλάνε, αλλά, αν και είμαι εκεί, δεν ακούω και δεν βλέπω τίποτα. Ή μάλλον, βλέπω, ένα αταίριαστο ζευγάρι (χρόνια είχα να δω τόσο ασύνδετο συνδυασμό ανθρώπων) και ακούω γαμάτες μουσικές από τον barman και dj Φώτη. Αφού τα είπαμε για αυτό το κομμάτι, ακούσαμε αυτό και μου έκανε εντύπωση αυτό!!!

Αφού έφτιαξε λίγο η διάθεση μου (είπαμε: music therapy rules), πήραμε την Κηφισίας, μετά την Αλεξάνδρας, στρίψαμε στο μέγαρο μουσικής και να’ μαστε στο Κολωνάκι!

Περπατάμε στη Σκουφά, δίπλα στον Τάκη Ζαχαράτο (σιγά τα ωά… για να μην πω, τα σύκα) και καταλήγουμε στο Big Apple. Πίνουμε ένα ποτάκι, έχοντας 4 σχεδόν γυμνές κοπέλες πάνω από τα κεφάλια μας, που νομίζουν ότι χορεύουν (και μου θυμίζουν… μια πρώην!). Φεύγουμε, πάμε πάλι στο Eleven, να συνεχίσουμε… την μάχη, ως τις πρώτες πρωινές ώρες!!!

Οι ατάκες της βραδιάς :
-«όσο πιο τακτικός και προσεκτικός είναι κάποιος, τόσο πιο μεγάλες πιθανότητες έχει να την πατήσει!» (δεν ήταν για εμένα, αλλά… «ήταν» για εμένα)

-«άστην αυτήν, πάρε κάτι άλλο» (επιλογή όχι... μελιτζανοσαλάτας, αλλά κοπέλας-θύματος)

-«κολάν, κορδόνι και έφυγες!!!» (αφορά την τάση της μόδας, όπου οι γυναίκες φοράνε ένα κολάν και από μέσα ένα εσώρουχο-κορδόνι και θεωρούν πως έχουν βάλει τα "καλά" τους και είναι έτοιμες για βόλτες και ξενύχτια… σ.σ. : καμιά φορά, δεν υπάρχει καν το κορδόνι…)

Αθήνα, Ημέρα 2η, Κυριακή

2008-03-24T06:54:00.001+02:00

Ξυπνήσαμε κατά τις 4, κάναμε καφεδάκια (διπλά, ελληνικά), είπαμε χαζά ανέκδοτα με ζώα (π.χ. πώς μπορείς να βάλεις έναν ελέφαντα μέσα στο ψυγείο?) και αφού ανοίξαμε ένα λευκό κρασάκι, αρχίσαμε να μαγειρεύουμε.

Το φαγητό : κοτόπουλο κοκκινιστό με πιλαφάκι (άραγε πηγαίνει με το κρασί?), μας διασκέδασε και μας χόρτασε τόσο, αφού περίσσεψε και 1,5 μερίδα!

Όσο ετοιμαζόμαστε για έξω, η ταινία “the transporter” «παίζει» στον ΑΝΤ1. Σε κάποιο σημείο της ταινίας ακούγεται αυτό, που αν και δεν είναι του στυλ μου, μου άρεσε πολύ και με έβαλε σε σκέψεις : «γιατί τώρα τελευταία μου αρέσουν μουσικές που «τα σπάνε» και βγάζουν νεύρο, ένταση, κραυγή?».

Το βράδυ μας βρήκε στο THE MALL, να πίνουμε ποτάκια με καλούς φίλους, άσχετους μεταξύ μας : 2 γιατροί, 2 ειδικοί φρουροί, ένας μηχανικός και ένας… Άγγλος (αυτός πώς βρέθηκε εδώ?).

Αφού… ξεκόλλησα από την μπάλα, όπως μου είπε μια φίλη (δηλαδή σταμάτησα το blogging από το κινητό μου) τα είπα με τα φιλαράκια, αναπληρώσαμε τον χαμένο χρόνο από την τελευταία φορά που βρεθήκαμε, έμαθα κάποια tips περί ιατρικής καριέρας, γελάσαμε με ανέκδοτα για γκόμενες (π.χ. «έλα, γυναίκα… μου έκατσε μια στραβή και θα αργήσω!»), αν και δεν είχαμε κανένα θηλυκό κοντά μας. Δεν πειράζει, το χάρηκα το men’s night out!!!

Επιστροφή στο σπίτι και κουβεντούλα με τον Γ. μέχρι τις… 5:30 το πρωί, που έφυγε για δουλειά. Είπαμε πολλά για το internet, όχι ότι ξέρω τόσα, αλλά ο Γ. είναι τελείως άσχετος (και καλά κάνει…). Μου έμεινε η σκέψη του : «έχεις και myspace και facebook? Γιατί δεν κάνεις ένα, mybook? Όχι, καλύτερα κάνε ένα facespace!!!». Χιχι!!!

Όσο τα λέγαμε, ακούγαμε μουσικές που με κρατούσαν ξυπνητό, με διασκέδασαν ή και με πήγαν λίγα χρόνια πίσω και με γέμισαν συγκίνηση…

Μέχρι να με πάρει ο ύπνος πήγε 7 το πρωί… και έξω φυσάει ένας τρομακτικός, μοναχικός αέρας…

Αθήνα, Ημέρα 1η, Σάββατο

2008-03-23T07:03:00.006+02:00

Ίσως να μην είναι και ό,τι καλύτερο για την πρώτη μέρα ενός ταξιδιού, αλλά μετά από μια κουραστική εβδομάδα και ένα πολύωρο ταξίδι, χρειαζόμουν αρκετό, καλό ύπνο.
Σηκώθηκα στις 4 το απόγευμα, ήπιαμε καφέ με τον Γ., τα χαζοείπαμε

(Γ. : Πώς έγινε η σοκοφρέτα έτσι?
Dr. P.: Θα έλιωσε μέσα στην τσάντα μου… φά’την!
Γ. : Χα! Καλό, ρε! )

ως τις 6 περίπου, φάγαμε, ετοιμαστήκαμε και πήγαμε στον Κόμη.

Η παρέα μας εκεί : δυο φίλες, δυο bloggers, μια από Αθήνα και μια από Χαλκίδα! Ήπιαμε μπυρίτσες, είπαμε, "μαλώσαμε", ξαναείπαμε, γελάσαμε (και ΔΕΝ φλερτάραμε, όπως ΠΟΛΥ λάθος νόμιζε κάποια…) και ακούσαμε μπερδεμένες μουσικούλες.

Αναλύσαμε πολύ το blogging, ίσως περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Όπως πολύ εύστοχα είπε ο Γ. : «Μήπως θα έπρεπε να τα λέτε από τα blogs σας αυτά? Μιλάτε σαν να μην έχετε πραγματική, προσωπική ζωή»!!!
Φύγαμε, λέγοντας καληνύχτα και αφήνοντας να αιωρείται η ελπίδα πως θα ξαναβρεθούμε (εμείς, που νιώσαμε φίλοι…).

Ένα βράδυ με τον Γ. ποτέ δεν τελειώνει νωρίς (ευτυχώς). Πήγαμε σε ένα καφέ bar κάπου στο Μαρούσι, στο “Tell me about it”, αν θυμάμαι καλά. Ήπιαμε ένα χαλαρό ποτάκι και κάποια στιγμή ο Γ. μου σύστησε την Ζένια, μία soon to be ηθοποιό, που με σκλάβωσε από τα 10 πρώτα λεπτά γνωριμίας μας, με μια απλή κουβέντα της : «Αυτό δεν είναι φιλία? Να χαίρεσαι εσύ για κάτι και οι φίλοι σου να ουρλιάζουν από την χαρά τους για σένα!!!».

Το βράδυ έκλεισε στο Club Eleven, να πίνουμε δυο τελευταία ποτά (αλκοολικός θα καταλήξω με αυτά τα… "τελευταία") και να ακούμε (μεταξύ άλλων τραγουδιών και) Disco… ότι να’ ναι!!!

Αυτά για σήμερα. Μέχρι να τα γράψω αυτά, πήγε 6:45, έφαγα λουκανικόπιτα από το Σερραίο Σάββα και ήπια Milko… και τώρα ύπνος!!!

Η ατάκα της βραδιάς : «Πηγαίνετε στην άκρη, ξεκώλιααα» (δεν την είπαμε εμείς!!!).

Πηγαίνοντας

2008-03-22T08:01:00.006+02:00

Τρέχω. Πάλι τρέχω. Κλασσικός Dr Pako. Ποτέ, μα ποτέ, δεν θυμάμαι να είμαι έτοιμος στην ώρα μου για ταξίδι. Και πάντα τρέχω, την τελευταία στιγμή.

Το τραίνο ευτυχώς αργεί, οπότε όχι μόνο το προλαβαίνω, αλλά περιμένω και μια ώρα στο σταθμό. Ωραία, έχω χρόνο να κάνω και δυο-τρία τηλέφωνα που ήθελα. 12 και κάτι, φεύγουμε. Με μια ώρα καθυστέρηση. Παράξενο ταξίδι ξεκινάει.

Κάθομαι ανάμεσα σε μια ξανθιά «παρλαπίπα» (νομίζω πως ήταν και τα δυο: την πάρλα της, την «λούστηκα»…την πίπα της, θα δείξει…).Κάνω κάτι για να την αποφύγω : ακουστικά και ραδιόφωνο στα αυτιά μου, κινητό με σύνδεση internet, στο χέρι μου και blogging μπροστά στα μάτια και μέσα στο μυαλό μου. Το ράδιο καλό, το blogging όχι. Ψιλομάλωσα με δυο φίλες από Αθήνα… μια φίλη και μια «φίλη»…

Δυστυχώς, ράδιο και internet εξάντλησαν την μπαταρία του κινητού μου. Η ξανθιά Βιολέτα κατέβηκε κάπου για να πάει στη Γραβιά, οπότε είχα και δυο ώρες για να κοιμηθώ. Και μετά…

ΑΘΗΝΑ! Ώρα 7 το πρωί. Πρωί Σαββάτου. Μου μένει η διαδρομή για το σπίτι του κολλητού : σταθμός Λαρίσης, μετρό ως τον σταθμό Αττικής και μετά «ανταπόκριση με την γραμμή 1, Πειραιάς Κηφισιά», όπως λέει και η γυναικεία φωνή στα μεγάφωνα, με κατεύθυνση προς Κηφισιά. Στάση στο Ηράκλειο.

Φτάνω σπίτι, τα λέω λίγο με τον Γ. και πέφτω για ύπνο κατά τις 8. Καλώς σας βρήκα!!!